VI SA/WA 1175/06

VI SA/Wa 1175/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Magdalena Bosakirska
Maria Jagielska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006r. nakładającą na M. W. prowadzącego Przedsiębiorstwo Handlowe "[...]" karę pieniężną w wysokości 1140,00zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia tj. za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogę, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10,0t.
Powyższe organ ustalił, dokonując w dniu [...] grudnia 2005r. kontroli pojazdu z naczepą należącego do M. W. Kontrolowanym pojazdem poruszającym się po drodze, na której dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu wynosił 10,0t, dokonywany był przewóz miału węglowego z WKW "[...]" w B. do R. k/P. Z przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół nr [...], w którym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej o 1,48t tj. 12,61kN po odjęciu 200kg i 2%. Jednocześnie nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Protokół został podpisany przez kierowcę bez uwag.
W wyniku skierowanego przez organ do M. W. zawiadomienia o wszczęciu postępowania, złożył on wyjaśnienie z którego wynikało, że przy załadunku w kopalni B. nie ma możliwości sprawdzenia nacisków na każdą z osi napędowych pojazdu, kierowca starał się rozłożyć ładunek równomiernie, a cały ładunek mieści się w dopuszczalnej ładowności naczepy. Dodatkowo skarżący podał, że nie ma możliwości nadzorowania załadunku, prowadzi przedsiębiorstwo będące zakładem pracy chronionej, a stwierdzone przekroczenie nigdy wcześniej nie miało miejsca. Powołując się na podane wyżej okoliczności skarżący zwrócił się do organu o umorzenie postępowania.
Organ I instancji, na podstawie art. 40c ust. 1, art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych w zw. z l.p. 7 pkt 7 lit.d załącznika nr 2 do tej ustawy, nałożył na M. W. karę 1140,00zł za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej 1,48t od dopuszczalnej wartości 10,0t. Stan taki mieści się w dyspozycji l.p. 7 pkt 7 lit.d załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych, gdzie przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10,0t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o naciskach osi powyżej 11,0t do 11,5t sankcjonowane jest karą 1140,00zł.
Skarżący M. W. złożył od decyzji odwołanie, w której domagał się uchylenia rozstrzygnięcia i prosił o uwzględnienie faktu, iż w chwili załadunku nie ma możliwości kontroli nacisków na każdą oś napędową pojazdu, ponieważ kopalnia nie posiada wagi stacjonarnej, za pomocą której można byłoby wykonać pomiar. Nałożona kara jest wysoce krzywdząca i niewspółmierna do popełnionego czynu.
Główny Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] kwietnia 2006r. decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie uzasadniając, że w rozpatrywanej przekroczenie dopuszczalnego nacisku oś pojedynczą napędową o 1,48t nie było podważane, zaś organ I instancji zastosował prawidłowo przepisy. Nadto, organ wyjaśnił, że obowiązujące przepisy określają kary w sposób sztywny, a decyzja o ich nałożeniu ma związany charakter, nie zaś uznaniowy. Organ pouczył skarżącego o możliwości złożenia wniosku o umorzenie, odroczenie lub ewentualnie o rozłożenie na raty orzeczonej kary.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze M. W. ponownie podniósł, że w kopalni, w której ładowano przewożony w dniu kontroli miał węglowy, nie było możliwości sprawdzenia nacisków na każdą oś pojazdu, a kierowca stara się rozłożyć towar równomiernie. Ładunek mieścił się w dopuszczalnej ładowności naczepy, a więc kara jest wysoce krzywdząca.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. Badając skargę w tym zakresie, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa.
Przedmiotem rozpatrzenia sprawy jest skarga na decyzję utrzymującą w mocy decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym tj. za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu. Zgodnie z art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych –u.d.p. ( Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm. ) pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, których masa, naciski osi lub wymiary z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych dla danej drogi. Kontrolowany pojazd należący, jak wynika z protokołu kontroli do M. W., przewożąc miał węglowy, poruszał się w chwili kontroli po drodze krajowej nr [...], na której dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś wynosił do 10,0t
Przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2005r. kontrola drogowa ustaliła, że pojazd, którym skarżący realizował przewóz jest nienormatywny, ponieważ przekroczony został dopuszczalny nacisk na osi pojedynczej napędowej pojazdu o 1,48t. Organ za powyższe przekroczenie nałożył karę pieniężną przyporządkowując jej wysokość wartości stwierdzonego przekroczenia zgodnie z danymi zawartymi w załączniku nr 2 do u.d.p. – l.p. 7 pkt 7 lit.d tego załącznika.
Działanie organu odpowiada prawu. Stosownie do art. 13g ust.1 u.d.p. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 40c ust. 1 tej ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2 stanowiącym, że wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy. Załącznik ten odnosi kary pieniężne do trzech kategorii dróg, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 78,4kN (8t ), 98kN (10t ) oraz do 112,7kN (11,5t ) i przyporządkowuje wysokość kar w kategorii danej drogi dla danego rodzaju osi, jednoznacznie określając dopuszczalne wartości nacisku danych osi na danej drodze, nie powodujące nałożenia kary. Wskazany załącznik stanowi integralną część ustawy i wraz z nią jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, które użytkownicy dróg, w szczególności prowadzący jak skarżący działalność transportową, obowiązani są znać i stosować tak, aby pojazdy, którymi realizują przewozy nie kwalifikowały się jako nienormatywne.
Argument skarżącego, że pojazd nie przekroczył dopuszczalnej masy całkowitej nie mógł zostać uwzględniony przez organ, z uwagi na fakt, iż przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu może występować przy stwierdzonym fakcie nieprzekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Dlatego też ustawodawca przewidział sankcje zarówno za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi, jak też za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i są to sankcje od siebie niezależne.
Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że kara jest "wysoce krzywdząca" nie może zyskać uznania Sądu z uwagi na fakt, iż organy administracji publicznej obowiązane są stosować przepisy prawa wprost, a jak trafnie zauważa organ, kary pieniężne za przekroczenia określone ustawą o drogach publicznych są karami sztywnymi, co oznacza że ustawa nie przewiduje ich miarkowania.
Rozważywszy zarzuty skargi Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a więc skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.