VI SA/Wa 1156/05

VI SA/Wa 1156/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /sprawozdawca/
Andrzej Czarnecki
Maria Jagielska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie : Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2005r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę
Uzasadnienie
Z akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] lipca 2004 r. na trasie DK [...] w S., funkcjonariusze inspekcji drogowej zatrzymali do kontroli pojazd marki D. o nr rejestracyjnym [...] wraz z przyczepa C. o nr rejestracyjnym [...] stanowiący własność Z. B. i służący do wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne. Podczas kontroli kontrolowany kierowca M. K. okazał do kontroli półroczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych [...] dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] i której termin ważności upłynął [...] lipca 2004r.
W trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego strona przesłała kserokopię półrocznej karty opłaty , zakupionej na dzień przed kontrolą tj. [...] lipca 2004r., potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez Z. B.. Mimo upływu terminu w jakim strona zobowiązana została przez organ do nadesłania oryginału lub kopii karty poświadczonej notarialnie za zgodność z oryginałem, strona nie wykonała wezwania organu, odrzucono więc przesłaną wcześniej kserokopię karty opłaty jako dowód
w sprawie. Jednocześnie w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji uzyskał informację od Urzędu Pocztowego w P., iż karty opłaty drogowej o nr [...] w tamtejszym urzędzie, w miesiącu lipcu nie sprzedano.
Decyzją z dnia [...] października 2004r.nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art.93 ust.1 oraz art. 92 ust. l i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, póz. 2088 ze zmianami) oraz lp. 1.4.1 załącznika do tej ustawy nałożył na Z. B. karę pieniężna w wysokości 3000 zł. ( trzy tysiące złotych) za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
W dniu [...] października 2004r. Z. B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i podnosząc iż stan faktyczny udokumentowany w tej sprawie nie odpowiada powołanemu w uzasadnieniu. Odwołujący przyznał, że kontrolowany kierowca M. K. w dniu kontroli nie miał przy sobie aktualnej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jednak strona w toku postępowania kserokopię takiej karty doręczyła
z tym, że uwierzytelnioną przez siebie. Według skarżącego nie bez znaczenia jest fakt, że M. K. nabył w czasie kontroli od organu inspekcji dobową kartę opłaty o nr i serii [...]. W uzupełnieniu wyjaśnień strona przedłożyła notarialnie potwierdzoną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych wykupioną w Urzędzie Pocztowym P. k/W. z dnia [...] lipca 2004 r.
Strona w przesłanym odwołaniu załączyła potwierdzoną notarialnie kserokopię karty opłaty drogowej o nr i serii [...] dla naczepy o numerze rejestracyjnym [...].
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Z. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 zł (trzy tysięcy złotych),Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ), art. 42 ust. l, art. 87 ust. l, art. 92 ust. l ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm. ) oraz lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), § 2 ust. 2, § 4 ust. l i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, póz. 1684 ze zmianami), utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W ocenie organu w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych, albowiem stawki opłat określane są dla pojazdów samochodowych, u których można określić emisję spalin, a naczepa do takich pojazdów nie należy.
W dniu 23 maja 2005r. Z. B. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję wnosząc
o jej uchylenie zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia
[...] października 2004 r. Skarżący zarzucił decyzji rażące naruszenie prawa polegające na przyjęciu za podstawę prawną jej wydania art. 42 ust. l, art. 87 ust. l, art. 92 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zmianami) oraz załącznika do ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, póz. 2088 ze zmianami),§ 2 ust. 2, § 4 ust. l i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, póz. 1684 ze zmianami), a także obrazę art.10 § 1 k.p.a. polegającą na zaniedbaniu obowiązku umożliwienia skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, chociaż w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek przewidzianych w art.10 § 2 kpa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu iż nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz nałożoną na niego karą pieniężną. Wykupiona przez skarżącego karta opłaty półrocznej właściwa była dla pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton i ilości osi więcej niż cztery, odpowiadającej wzorowi karty określonej w załączniku nr 19 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zmianami) – właściwej dla przyczepy o numerze rejestracyjnym [...].
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje stanowisko zawarte
w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270
z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005r. jak i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nie naruszają prawa.
Stosownie do treści art.42 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r.
o transporcie drogowym na przedsiębiorcy ciąży obowiązek uiszczenia opłaty drogowej. Jednocześnie w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych - ustawodawca określił rodzaj i stawki opłaty uiszczanej przez przedsiębiorców wykonujących transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujących przewozy na potrzeby własne za przejazd po drogach krajowych, tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres półroczny lub roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. I tak zgodnie z § 4 ust 1 i 2 rozporządzenia - uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu przed rozpoczęciem przejazdu zgodnie z § 5. Prawidłowo wypełniona karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Ponadto z brzmienia § 5 ust. 3 rozporządzenia stanowiącego iż kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie
w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego przy czym emisję spalin pojazdu samochodowego oznacza się przez ukośne skreślenie w rubryce "EURO" odpowiedniego pola "0" lub "1", tak aby właściwe oznaczenie emisji spalin pozostało nieskreślone - jednoznacznie wynika iż stawki opłat ustalane są dla pojazdów silnikowych u których można ustalić emisje spalin. Tym samym, karta opłaty za przejazd po drogach krajowych niewypełniona lub wypełniona
w sposób inny niż określony w rozporządzeniu nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.
Z protokołu przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2004r. kontroli oraz
z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący Z. B. nie posiadał ważnej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jednocześnie w ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż zakupiona przez niego przed dniem kontroli półroczna karta opłaty drogowej
o nr i serii [...] z wpisanym numerem rejestracyjnym naczepy [...] – stanowiła ważny dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Albowiem zgodnie z powołanymi przepisami należało wpisać numer rejestracyjny pojazdu dla którego można oznaczyć emisję spalin tj. numer rejestracyjny ciągnika siodłowego a nie naczepy.
Na marginesie zauważyć należy, iż wypełnianie kart zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ma również zapobiec posługiwania się kartą przy wykonywaniu przewozów wieloma pojazdami przez jednego przedsiębiorcę ale także posługiwania się taką kartą przez więcej nie jednego przedsiębiorcę.
W ocenie sądu, nie naruszono również praw skarżącego jako strony postępowania administracyjnego. Doręczono mu zawiadomienie o wszczęciu postępowania, umożliwiając złożenie wyjaśnień oraz nadesłania dokumentów mogących zmienić kwalifikację prawną stwierdzonego naruszenia ustawy
o transporcie drogowym. Jednocześnie trudno zgodzić się ze skarżącym , iż nie został zawiadomiony o zakończeniu postępowania, przez co uniemożliwiono mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, albowiem pismem z dnia 14 kwietnia 2005r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zwracając skarżącemu oryginał karty opłaty drogowej poinformował stronę o zakończeniu postępowania administracyjnego.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając zarzuty skargi za bezzasadne, na mocy art. 151 ustaw z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o jej oddaleniu.