VI SA/Wa 1146/19

VI SA/Wa 1146/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska /przewodniczący/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 623/20 - Wyrok NSA z 2023-09-14
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 58
art. 4 pkt 22 lit. x, art. 28 ust. 1, art. 28a ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1,3 i 7 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2019 r. sprawy ze skargi O. z siedzibą w G., Republika Białorusi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] (obecnie [...] z siedzibą w miejscowości G. na Białorusi (dalej: spółka, skarżąca) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: [...]WITD) z [...] grudnia 2018r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję.
W podstawie prawnej Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. x),
art. 28 ust. 1, art. 28a ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58, dalej: "u.t.d."), art. 6 ust. 1 umowy z dnia 20 maja 1992 r. między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych
(M. P. z 2001 r. Nr 4 poz. 40 z późn. zm., dalej: "Umowa"), § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1564 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie z 3 kwietnia 2014 r.") oraz lp. 3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:
Podczas kontroli drogowej w dniu [...] września 2018 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości C. zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował Y. I. (dalej: kierowca, kierujący), inspektorzy [...]WITD ustalili, że kierujący wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu spółki. Kierujący wykonywał przewóz drogowy ze Słowacji na Białoruś, co potwierdzał m. in. okazany do kontroli dokument [...]. Inspektorzy ustalili też, że w okazanym do kontroli zezwoleniu nr [...], w rubryce "data pierwszego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" wpisano datę [...] września 2018 r., mimo że w związku z tym przejazdem po raz pierwszy kierowca przekroczył granicę [...] września 2018 r.
Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z [...] września 2018 r.
Organ I instancji zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Spółka w odpowiedzi wyjaśniła, że kierowca posiadał zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy i wypełnił je przed wjazdem na terytorium Polski. Jako datę pierwszego wjazdu na terytorium Polski kierujący, zgodnie z instrukcją pracownika Inspekcji Ruchu Drogowego, wpisał datę wjazdu wynikającą z paszportu, tj. [...], a nie [...] września 2018 r.
Postępowanie przed [...]WIT zakończyło się decyzją z [...] grudnia 2018 r., nakładającą na spółkę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia, tj. naruszenie określone w lp. 3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia przedsiębiorca wnosił o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania oraz zwrot pobranej kaucji i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Decyzji zarzucił: naruszenie art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. dokonanie przez [...]WITD nadinterpretacji przepisów art. 92a ust. 1 u.t.d. i lp. 3.1 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego, a także niezastosowanie art. 189f k.p.a.
Organ II instancji przypomniał, że w myśl art. 4 pkt 22 lit. x) u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów ww. ustawy oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Przepis art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.t.d. wymaga, aby podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4 miał przy sobie i okazywał, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy — dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym na podstawie art. 28 ust. 1 u.t.d.
Zasady nakładania kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego określa art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d. w powiązaniu z lp. 1-9 załącznika nr 3 do tego aktu. Według lp. 3.1 zał. nr 3 do u.t.d., wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł. Kara ta została określona w sztywny sposób.
Organ odwoławczy przyjął, że w sprawie nie znajdował zastosowania art. 189d k.p.a. w zw. z art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. dopuszczający miarkowanie kar pieniężnych, gdyż kary pieniężne za poszczególne naruszenia zostały określone w sposób sztywny. Podobnie zastosowania nie znajdowały art. 189e i art. 189f k.p.a., regulujące przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia, gdyż kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w Dziale IVa k.p.a.
Organ odwoławczy, powołując się na art. 28 ust. 1 u.t.d., nakazujący przy wykonywaniu międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Polski posiadanie przez przewoźnika zagranicznego stosownego zezwolenia udzielonego przez ministra do spraw transportu i na art. 7 Umowy określający wyjątki – przewozy nie wymagające zezwolenia stwierdził, że uprawniają przewoźników do wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych m. in. zezwolenia blankietowe, które wymagają wypełnienia przez podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy. Przepis art. 28a ust. 1 u.t.d. nakłada na przewoźnika obowiązek wypełnienia blankietu takiego zezwolenia i wskazuje, że zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. Konsekwencje niedopełnienia obowiązku wypełnienia blankietu zezwolenia określa ustęp 2 art. 28 u.t.d. wskazujący, że w przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.
Sposób wypełnienia blankietu zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określa § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 3 kwietnia 2014 r., nakazujący posiadaczowi wypełnienie zezwolenia w części B przez wpisanie nazwy i adresu przedsiębiorcy, numeru rejestracyjnego pojazdu, daty pierwszego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, państwa załadunku i rozładunku oraz ilości przewożonego towaru w kg/l, a w przypadku przejazdu pojazdu bez ładunku - wpisanie wyrazu: ".pusty".
W niniejszej sprawie zaś skontrolowanym zespołem pojazdów kierowca w dniu kontroli wykonywał w imieniu przedsiębiorcy międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy ze Słowacji na Białoruś. Przewóz ten kierowca wykonywał na podstawie zezwolenia nr [...] i przewoził 20946 kg towaru. W rubryce "data pierwszego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" kierowca wpisał datę [...] września 2018 r., mimo że po raz pierwszy przekraczał granicę [...] września 2018 r. Wpisu w tym zezwoleniu daty [...] września 2018 r. GITD nie uznał za datę pierwszego wjazdu na terytorium Polski, ponieważ czynności związane z załadunkiem 20946 kg towaru i uzyskaniem dokumentów na wywóz tego towaru z kraju załadunku zostały wykonane po dniu [...] września 2018 r., co potwierdziły dokumenty przewozowe okazane do kontroli. Wynikało z nich, że załadunku ww. towaru dokonano w dniu [...] września 2018 r. na terenie Słowacji w miejscowości R.. Dokument celny nr [...], dotyczący przewożonego towaru wystawiono [...] września 2018 r. Zatem datą pierwszego wjazdu na terytorium Polski z ładunkiem 20946 kg towaru nie mógł być [...] września 2018 r., a tym samym ww. zezwolenie było nieważne.
Organ odwoławczy zauważył, że zezwolenie nr [...] jako zezwolenie blankietowe było ważne tylko na jeden przewóz wykonany do celu tego przewozu i z powrotem, co wynika z treści zezwolenia. Zezwolenie dokładnie określa każdy z przejazdów wykonywanych do celu przewozu i z powrotem. Dlatego przed wjazdem na terytorium Polski kierowca zobowiązany był wypełnić część B blankietu zezwolenia, wpisując zarówno numer rejestracyjny pojazdu samochodowego, jak i naczepy, ponieważ takim pojazdem był wykonywany przewóz 20946 kg towaru. Kierowca wypełnił zezwolenie nieprawidłowo, ponieważ wpisał niewłaściwą datę wjazdu na terytorium Polski. Z ładunkiem 20946 kg towaru kierowca po raz pierwszy w jechał na terytorium Polski w dniu [...] września 2018 r., co potwierdzają dokumenty przewozowe i protokół kontroli. Dlatego w zezwoleniu jako datę pierwszego wjazdu na terytorium Polski należało wpisać [...] września 2018 r., a nie [...] września 2018 r. W tej sytuacji zgodnie z art. 28a ust. 2 u.t.d. należało uznać opisywany przewóz drogowy za przewóz wykonywany bez wymaganego zezwolenia.
Dlatego, według GITD, organ I instancji słusznie nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości wynikającej z treści art. 92a ust. 1 i 3, 7 pkt 1 u.t.d. i l.p. 3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
W ocenie GITD postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji także nie naruszało przepisów postępowania administracyjnego. Spółka miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Swoje rozstrzygnięcie oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny i uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów zawartych w odwołaniu. Podniósł, że wbrew twierdzeniom spółki kwestie wypełniania blankietów zezwoleń zostały dokładnie uregulowane w przepisach rozporządzenia z 3 kwietnia 2014 r., w tym w jego § 5 ust. 1 pkt 3 określającym sposób wypełnienia zezwolenia blankietowego na przewóz dwustronny lub przewóz tranzytowy, a którym dysponował skontrolowany kierowca. Ponadto w myśl przepisów tego rozporządzenia ww. zezwolenie uprawnia do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy między terytorium państwa określonego w zezwoleniu a terytorium Polski lub tranzytem przez terytorium Polski. Zatem na wykonanie danego przewozu przewoźnik jest zobowiązany posiadać właściwe zezwolenie i zobowiązać kierowcę do wypełnienia części B zezwolenia. Każdy rodzaj zezwolenia wskazany w ww. rozporządzeniu wymaga wypełnienia części B zezwolenia, czyli w każdym z tych zezwoleń należy wpisać nazwę i adres przedsiębiorcy, numer rejestracyjny pojazdu/pojazdów, datę pierwszego wjazdu na terytorium Polski, państwa załadunku i rozładunku oraz ilość przewożonego towaru w kg/l, a w przypadku przejazdu pojazdu bez ładunku należy wpisać: "pusty". Skontrolowane zezwolenie było częściowo wypełnione w części B, z tym że było wypełnione nieprawidłowo. W zezwoleniu była wpisana data pierwszego wjazdu na terytorium Polski i były wypełnione rubryki dotyczące przejazdu powrotnego ze Słowacji na Białoruś. Przejazd ten był przejazdem powrotnym, ale dzień [...] września 2018 r. nie był datą pierwszego wjazdu na terytorium Polski w ramach wykonywanego przewozu drogowego. Zatem zezwolenie zostało wypełnione nieprawidłowo. Przed wykonaniem skontrolowanego przewozu kierowca wykonał przewóz dwustronny pomiędzy Białorusią i Polską przewożąc 22215 kg towaru. Przewóz ten wykonał na podstawie zezwolenia nr [...], w którym wpisał przejazd z ładunkiem z Białorusi do Polski i datą pierwszego wjazdu do Polski [...] września 2018 r. Zezwolenie to uprawniało do wykonania jeszcze przejazdu powrotnego na Białoruś. Jednak kierowca nie wracał na Białoruś, lecz jechał na Słowację po nowy ładunek. Przejazd bez ładunku z Polski na Słowację kierowca także wpisał w zezwoleniu nr [...], mimo iż nie wykonywał przejazdu powrotnego z Polski na Białoruś. Zatem to zezwolenie także było wypełnione nieprawidłowo. W przypadku opisanych przewozów spółka powinna była posiadać zezwolenie [...].
Co do zarzutu niezastosowania art. 189f k.p.a., GITD wywiódł z art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., że do decyzji nakładających kary pieniężne na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. mają zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Organ odwoławczy nie dopatrzył się również okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d., skoro warunkiem odpowiedzialności jest wystarczające ustalenie zaistnienia naruszenia. Dlatego to przedsiębiorca powinien zadbać o właściwą organizację działalności przedsiębiorstwa i współpracę z podmiotami mającymi wpływ na tę działalność, aby nie dochodziło do naruszania obowiązujących przepisów.
Natomiast 92c u.t.d. odnosi się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Takimi nie były wskazane przez przedsiębiorcę okoliczności, ponieważ gdyby kierowca był przez stronę właściwie przeszkolony w zakresie wypełniania części B blankietu zezwolenia, nie miałby żadnych wątpliwości i nie potrzebowałby niczyjej pomocy w wypełnieniu blankietu zezwolenia. Zatem strona miała wpływ na powstanie naruszenia stwierdzonego w zaskarżonej decyzji i dlatego brak było podstaw do zastosowania powołanego przepisu.
Spółka nie podzielając stanowiska GITD, zaskarżyła decyzję tego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, umorzenie postępowania w sprawie oraz zwrot kwoty pobranej tytułem kaucji na poczet kary. a także opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Rozstrzygnięciu zarzuciła mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni organu wydającego decyzję i niewłaściwym zastosowaniu art. 92a ust. 1 u.t.d., jak również błędnym określeniu, że przewoźnik - przedsiębiorca wykonywa! międzynarodowy przewóz drogowy niezgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym;
- naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nietrafnym przyjęciu przez GITD, że organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, a tym samym wysunął zbyt daleko idące konsekwencje, wynikające z nałożenia na spółkę kary pieniężnej.
W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga przedsiębiorcy nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl.: Dz. U. z 2018, poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniach GITD, zarówno w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja GITD w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł na przedsiębiorcę za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia.
Sporne zaś jest czy można przyjąć, że kierowca posiadał ważne zezwolenie na międzynarodowy przewóz rzeczy, skoro wypełniony blankiet zezwolenia okazał podczas kontroli drogowej, a niepoprawne wypełnienie części B tego zezwolenia co do daty pierwszego przyjazdu na terytorium Polski zostało dokonane przez kierowcę wskutek błędnego pouczenia przez pracownika Inspekcji Ruchu Drogowego.
Zdaniem Sądu, należało podzielić stanowisko organu.
Wskazać należy, iż w myśl art. 28 ust 1 u.t.d. "Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej".
Z kolei zgodnie z art. 28a u.t.d. zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany (ust. 1). W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia (ust. 2 tego art. u.t.d.).
Z kolei według art. 4 pkt 22 lit. e u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego są to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. L poz. 300 z 14.11.2009, str. 72—87, dalej: "rozporządzenie 1072/2009). Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia 1072/2009 przewozy międzynarodowe do państw trzecich i w odwrotnym kierunku są wykonywane na podstawie umowy międzynarodowej zawartej przez to państwo członkowskie z państwem trzecim.
Pomiędzy Polską i Białorusią obowiązuje umowa regulująca zasady wykonywania międzynarodowych przewozów osób i rzeczy pomiędzy terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a terytorium Republiki Białorusi, tj. Umowa między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzona w Mińsku dnia 20 maja 1992 r. Umowa ta została zatwierdzona 14 grudnia 1992 r. przez Radę Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej, która wydała oświadczenie z dnia 26 września 2001 r. i ogłoszona w Monitorze Polskim z dnia 19 grudnia 2001 r. (M.P. z 2001 r. Nr 46, poz. 744).
Co do mocy obowiązującej Umowy w świetle uregulowań krajowych, należy podnieść, że ww. Umowa została przyjęta przez Polskę i ogłoszona w Monitorze Polskim dnia 19 grudnia 2001 r. Nr 46, poz. 743. Stosownie do treści art. 12 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz. U. Nr 39, poz. 443 z późn. zm.), związanie Rzeczypospolitej Polskiej umową międzynarodową wymaga zgody wyrażonej w drodze ratyfikacji, przez zatwierdzenie (przez Radę Ministrów - art. 12 ust. 3), ale też może nastąpić w drodze podpisania, wymiany not lub w inny sposób dopuszczony przez prawo międzynarodowe. W oświadczeniu rządowym z dnia 21 września 2001 r. (M. P. z 2001 r. Nr 46, poz. 744) podano, że doszło do zatwierdzenia ww. Umowy przez Radę Ministrów RP w dniu 14 grudnia 1992 r. Opisane ogłoszenie Umowy znajduje także oparcie w art. 88 ust. 3 Konstytucji RP, stanowiącego, że umowy międzynarodowe ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie są ogłaszane w trybie wymaganym dla ustaw, zaś zasady ogłaszania innych umów międzynarodowych określa ustawa. Powyższe oznacza, ze Umowa stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej i stanowi część krajowego porządku prawnego oraz podlega bezpośredniemu stosowaniu (por. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 1371/16, Lex nr 2462832). Ponadto przepis art. 4 pkt 22 lit. x u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in. wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego;
Należy podnieść, że w myśl art. 6 ust. 1 Umowy za wyjątkiem przewozów określonych w artykule 7, przewozy ładunków mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwoleń wydanych uprzednio przez właściwą władzę państwa rejestracji pojazdu w imieniu właściwej władzy drugiej Umawiającej się Strony. Ponadto z art. 13 ust. 1 Umowy wynika, że przewoźnicy jednej Umawiającej się Strony, jak również załogi pojazdów powinny przestrzegać podczas swojego pobytu na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przepisów prawnych obowiązujących na tym terytorium, dotyczących w szczególności przewozów i ruchu drogowego.
Zatem z powyższych uregulowań wynika, że kierowca pojazdu skarżącej podczas przejazdu przez terytorium Polski powinien był posiadać odpowiednie zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, spełniające wymagania stawiane przez polskie przepisy.
Dlatego organy ITD prawidłowo odwołały się do uregulowań ustawy o transporcie drogowym, szczególnie jej art. 28 i art. 28a oraz rozporządzenia z 3 kwietnia 2014 r. (powoływane przez skarżącą rozporządzenie z 27 grudnia 2011 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy nie obowiązuje już od 10 maja 2014 r., z uwagi na wejście w życie rozporządzenia z 3 kwietnia 2014 r.).
Przepis art. 28a ust. 1 u.t.d. jednoznacznie wymaga od zagranicznego przewoźnika, aby blankiet zezwolenia został wypełniony najpóźniej przed wjazdem na terytorium Polski pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. Bezsporne jest, że blankiet taki miał charakter jednorazowy. Ponadto § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 3 kwietnia 2014 r. jednoznacznie wskazuje, że część B wypełnia posiadacz zezwolenia, wpisując nazwę i adres przedsiębiorcy, numer rejestracyjny pojazdu, datę pierwszego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, państwa załadunku i rozładunku oraz ilość przewożonego towaru w kg/l, a w przypadku przejazdu pojazdu bez ładunku - wpisując wyraz: "pusty". Przepis ten doprecyzowuje pojęcie "data pierwszego wjazdu na terytorium RP".
Zatem blankiet zezwolenia należało wypełnić przy przekraczaniu granicy białorusko-polskiej, gdy były wwożone towary na terytorium RP, a następnie słowacko-polskiej, gdy były przewożone rzeczy ze Słowacji do Białorusi (w drodze powrotnej). Zresztą kierowca miał świadomość konieczności wypełnienia blankietów omawianych zezwoleń, gdyż do kontroli drogowej przedstawił dwa zezwolenia: nr [...] z wpisaną datą pierwszego wjazdu na teren Polski – [...] września 2018 oraz nr [...] również z wpisaną datą pierwszego wjazdu na terytorium RP – [...] września 2018 r., mimo że przekroczenie granicy słowacko-polskiej w tym ostatnim przypadku nastąpiło [...] września 2018 r. Pozostałe dane w tym ostatnim zezwoelniu zostały prawidłowo wpisane. Podczas kontroli, kierujący nie podnosił zarzutów co do braku wiedzy o zasadach wypełniania blankietu zezwolenia i rzekomo błędnym poinformowaniu go przez pracowników ITD o zasadach prawidłowego wypełniania omawianego zezwolenia (protokół kontroli w aktach adm.).
Należy przy tym podkreślić, że dowód z dokumentu urzędowego, jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli drogowej ma znaczenie szczególne, bowiem posiada cechy dokumentu w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a.. W protokole kontroli zostaje bowiem utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali na drodze, a podpisany przez osoby uczestniczące w tej czynności, tj. przez inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe. Walor dowodowy protokołu kontroli nie był podważany.
Skoro zezwolenie dotyczące przejazdu samochodu skarżącej nie zostało prawidłowo wypełnione, to organ był uprawniony do interpretacji tego działania według treści art. 28a ust. 2 u.t.d., że przejazd w takim razie odbywał się bez zezwolenia.
Skoro zawarty w ustawie o transporcie drogowym załącznik nr 3 w pkt 3.1. sankcjonuje karą 12.000 zł wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia, to zdarzenie wyżej opisane zostało prawidłowo przez organ zakwalifikowane jako naruszenie z pkt 3.1. tego załącznika. Przepis art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a u.t.d. wymaga, aby kierowca posiadał przy sobie odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym. Natomiast art. 92a ust. 1 u.t.d. jednoznacznie stanowi, że karze pieniężnej podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a wykaz naruszeń zawiera m.in. zał. nr 3 do u.t.d. (art. 92a ust. 7 u.t.d.).
W przypadku kary pieniężnej nałożonej na podstawie u.t.d. wiążący jest sam fakt naruszenia przepisów.
Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa.
Określone w załączniku nr 3 do u.t.d. kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów.
Powyższe regulacje powodują, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej. A zatem nie można czynić organowi skutecznego zarzutu z faktu, iż organ zastosował stawkę wynikającą z załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ prawidłowo nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary. Skoro z art. 13 ust. 1 Umowy jak już wspomniano wynika dla przewoźników i załóg ich pojazdów obowiązek przestrzegania podczas ich pobytu na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przepisów prawnych obowiązujących na tym terytorium, dotyczących w szczególności przewozów i ruchu drogowego, to ani spółka, ani jej kierowca nie mogli bronić się nieznajomością zasad wypełniania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego na terytorium Polski, bo do tego sprowadzało się tłumaczenie skarżącej. Nie była to okoliczność podpadającą pod przesłankę wyłączającą odpowiedzialność przewoźnika, uregulowaną w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Sąd podzielił stanowisko organu co do braku podstaw do stosowania art. 189f k.p.a. z uwagi na uregulowanie art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania. W jego ocenie organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, zebrały wystarczający materiał dowodowy, prawidłowo go oceniły, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd skargę jako nie zasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.