VI SA/WA 1019/25

VI SA/Wa 1019/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Nowecki
Marek Maliński
Tomasz Sałek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 czerwca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Qiwi Partner Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lutego 2025 r. nr BP.501.313.2025.2401.WA7 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Q. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej też jako "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też w skrócie jako "GITD", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...], której podstawę prawną stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej też jako "k.p.a."), art. 4 pkt 1 i 22, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r. poz. 728, dalej też jako "u.t.d.") oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu wniesionego przez Skarżącą odwołania, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "WITD" lub "organ pierwszej instancji") z [...] stycznia 2025 r. nr [...] o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.
Organ odwoławczy podkreślił, że w dniu [...] września 2024 r. w W. na ul. [...] kontroli drogowej poddano pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował G. Z. (obywatel Gruzji). Poddany kontroli pojazd oznakowany był jako taksówka. W toku kontroli kierowca okazał polskie prawo jazdy nr [...], kartę pobytu nr [...] oraz identyfikator kierowcy TAXI nr [...]. W czasie kontroli kierowca nie przedstawił do kontroli wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanego dla [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. a jedynie jego kserokopię. Tymczasem, stosownie do treści art. 87 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli określone w cytowanym artykule dokumenty. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności protokołu kontroli drogowej, sporządzonej w toku kontroli dokumentacji fotograficznej oraz informacji uzyskanych z organu licencyjnego tj. Urzędu Miasta [...] W. organ odwoławczy uznał, że Spółka wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d., jednocześnie nie wyposażając kierowcy w oryginał wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...] W. w dniu [...] lutego 2023 r., a jedynie jego czarnobiałą kserokopię, którą kierowca okazał w dniu kontroli na żądanie uprawnionego organu kontroli. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że okazanie w trakcie kontroli kserokopii wypisu z licencji nie zastępuje wyposażenia w wymagany, zgodnie z art. 87 ust. 4 u.t.d., dokument. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 500 złotych tytułem popełnienia naruszenia ujętego w Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
Z kolei spółka w swej skardze na wspomnianą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r., zarzuciła naruszenie:
- art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nieuwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji,
- art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących stronę oraz na czyją rzecz wykonywany był przewóz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Skarżącą i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce.
Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej, a także decyzji WITD oraz umorzenie postępowania dotyczącego nałożenia kary, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a.")
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nie naruszają przepisów prawa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały bowiem przesłanki do wymierzenia Spółce kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Nadmienić przy tym należy, że stosownie do art. 92a ust. 1 pkt 2 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie. Z art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d. wynika z kolei, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do u.t.d. Wśród wskazanych przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. znajduje się, mający zastosowanie w niniejszej sprawie, lp. 1.12, tj. "Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument" zagrożone karą pieniężną w wysokości 500 zł.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga przy tym, że w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy obu instancji prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (p. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Zdaniem Sądu, organy w sposób właściwy przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustosunkowując się do wyjaśnień Strony a argumenty podane w uzasadnieniu skarżonej decyzji poparte zostały odpowiednim materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania.
Z poczynionych ustaleń jasno przy tym wynika, że istotnie podczas kontroli w dniu [...] września 2024 r. w W., kierujący pojazdem marki [...] o nr rej. [...], nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Kontrolowany pojazd był przy tym ewidentnie oznakowany zgodnie z wymogami dotyczącymi przewozu osób taksówką. Na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem TAXI, natomiast na drzwiach pojazdu znajdował numerem boczny [...] oraz herb W.. Kontrolowany pojazd na dzień kontroli był przy tym zgłoszony do posiadanej przez skarżącą licencji. Organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego uzyskał bowiem informację z organu licencyjnego tj. Urzędu Miasta W., z której jasno wynika, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zgłoszony przez Stronę do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...] w dniu [...] lutego 2023 r. Zasadną jest zatem konstatacja organu odwoławczego, że kierowca wykonywał krajowy transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz skarżącej, która posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną [...] lutego 2023 r. przez Prezydenta [...]. Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Z kolei w myśl ust. 4 cyt. przepisu, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji. Zgodnie natomiast z lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument. Tymczasem z treści protokołu kontroli sporządzonego przez funkcjonariusza Policji wprost wynika, że w trakcie kontroli kierowca nie przedstawił wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanego dla Skarżącej a jedynie jego kserokopię. Mając zatem na uwadze, że Skarżąca nie wyposażyła kierowcy skontrolowanego pojazdu w licencję lub wypis z licencji, która w dacie kontroli uprawniałaby do wykonania tego rodzaju przewozu, naruszyła tym samym powołany art. 87 ust. 4 u.t.d. Ustalenie zatem, że kierowca nie okazał licencji ani wypisu z licencji, uprawniało organy administracji do nałożenia na skarżącą, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., kary pieniężnej za delikt opisany w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., zagrożony karą pieniężną w wysokości 500 złotych.
W ocenie Sądu za niezasadne należy przy tym uznać sformułowane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem materiał dowodowy, na którym organy oparły swoje rozstrzygnięcie był wyczerpujący i pozwalał na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Zdaniem Sądu, organ dostatecznie wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, organy miały pełne podstawy do ustalenia, że kontrowany transport wykonywany był w imieniu Skarżącej. Samo natomiast postawienie w wątpliwość ustaleń organu opartych na zgromadzonym materiale dowodowym nie jest wystarczające do podważenia ustaleń organu, w sytuacji, gdy organ dysponuje podpisanym przez kierowcę protokołem kontroli, który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, wszystkie dowody zgromadzone w sprawie potwierdzają wykonanie spornego przewozu przez skarżącą. Skarżąca, chcąc natomiast skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do ich zanegowania. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli skarżącej w wykonanym przewozie, nie podważa wiarygodności ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji. Ponadto protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę samochodu osobowego, którym dokonany był sporny przewóz, w związku z czym kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonał spornego przewozu, co również skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Wskazała jedynie, że zobowiązała kierowcę do okazywania dokumentów, jednak nie ma wpływu na to, czy faktycznie kierowca się do tych zaleceń w chwili kontroli zastosuje.
Odnosząc się natomiast do zarzutu braku wyjaśnienia co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Skarżącą, wskazać należy, że w sprawie istotne jest, w czyim imieniu przejazd był wykonywany a forma współpracy Spółki z kierowcą nie ma tu istotnego znaczenia. W sprawie ustalono bowiem, że w czasie kontroli w pojeździe nie było pasażera, nie wskazywano także na istnienie jakiegokolwiek wynagrodzenia za przejazd. Sąd pragnie w tym miejscu podkreślić, że wykonywaniem transportu drogowego osób jest nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonania usługi przewozowej (tak między innymi w wyrokach NSA z 1 marca 2012 r., sygn. II GSK 1511/10; 18 kwietnia 2012 r., sygn. II GSK 298/11; 17 marca 2017 r., sygn. II GSK 1450/15; wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4469/23). Kluczowym jest zatem, że pojazd marki [...] o nr rej. [...], poddany kontroli przez funkcjonariuszy Policji w dniu 6 września 2024 roku w W. był oznaczony i wyposażony jak taksówka. Posiadał on bowiem lampę z napisem taxi, a na bokach pojazdu umieszczony był numer boczny taksówki ([...]) i emblemat [...]. Tym samym słusznie organy obu instancji uznały, że pojazdem tym wykonywany był transport drogowy taksówką.
Finalnie Sąd podziela także ustalenia organu odwoławczego w kwestii braku podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., wyłączającego odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Organ II instancji prawidłowo uznał bowiem, że umorzenie postępowania na podstawie tego przepisu nie jest możliwe, gdyż stwierdzone naruszenie było wynikiem działania Skarżącej. Zdaniem Sądu istotnie nie można przyjąć, że Spółka nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Ponadto mając na uwadze, że Skarżąca miała możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., nie było koniecznym przesłuchanie osób ją reprezentujących w tym zakresie. Reasumując, w ocenie Sądu, zasadnie nałożona została na Skarżącą kara pieniężna w wysokości 500 złotych za stwierdzone w toku kontroli naruszenie wymienione w Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.