VI KA 78/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy, rozpoznał sprawę A. B. oskarżonego z art. 284 § 2 k.k. na skutek apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o. od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 2 października 2015 r. (sygn. akt III K 414/14). Sąd Rejonowy uznał oskarżonego za winnego przywłaszczenia cudzych rzeczy ruchomych (przesyłek z urządzeniami elektronicznymi, aparatem telefonicznym, artykułami kosmetycznymi) o łącznej wartości ponad 64 tys. złotych, działając na szkodę (...) S.A. z/s w W. Czyny te uznano za ciąg przestępstw, za co wymierzono karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 30 stawek dziennych po 20 zł, z warunkowym zawieszeniem kary na 3 lata próby. Apelacja oskarżyciela posiłkowego dotyczyła braku rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego naprawienia szkody (art. 46 § 1 k.k.). Sąd Okręgowy utrzymał wyrok w mocy. Argumentacja sądu odwoławczego opierała się na dwóch głównych przesłankach. Po pierwsze, wskazano na zakaz reformationis in peius (art. 434 § 1 k.p.k. i art. 443 k.p.k.), ponieważ w poprzednim wyroku z 2009 r. (sygn. akt III K 1170/03) zobowiązano oskarżonego do naprawienia szkody na podstawie art. 72 § 2 k.k., co jest środkiem probacyjnym związanym z warunkowym zawieszeniem kary. Środek karny z art. 46 § 1 k.k. jest środkiem karnym, który staje się wykonalny z dniem uprawomocnienia się wyroku, co jest mniej korzystne dla oskarżonego niż obowiązek naprawienia szkody z art. 72 § 2 k.k. Po drugie, sąd odwoławczy stwierdził, że oskarżyciel posiłkowy nie wykazał rzeczywistej szkody. Pokrzywdzony nie był właścicielem przywłaszczonych rzeczy, a jedynie zobowiązanym do wypłaty odszkodowania nadawcom. Nie przedstawił dowodów na wypłacenie takiego odszkodowania, a nadawcy zeznali, że go nie otrzymali. Sąd uznał, że nie można mówić o rzeczywistej szkodzie podlegającej naprawieniu na mocy art. 46 § 1 k.k. Zarzut obrazy przepisów o wymiarze kary (art. 53 k.k.) uznano za nietrafny, wskazując, że sąd I instancji prawidłowo ocenił okoliczności obciążające i łagodzące oraz wymierzył karę grzywny.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja zakazu reformationis in peius w kontekście orzekania środków karnych i obowiązków naprawienia szkody w sprawach karnych, a także wymogi wykazania rzeczywistej szkody przez pokrzywdzonego.
Dotyczy specyficznej sytuacji, w której wcześniejsze orzeczenie zawierało obowiązek naprawienia szkody na podstawie art. 72 § 2 k.k., a apelacja dotyczy orzeczenia środka karnego z art. 46 § 1 k.k.
Zagadnienia prawne (3)
Czy w sytuacji, gdy w poprzednim wyroku wobec oskarżonego orzeczono obowiązek naprawienia szkody na podstawie art. 72 § 2 k.k. (środek probacyjny), sąd w dalszym postępowaniu może orzec środek karny naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k., uwzględniając zakaz reformationis in peius?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, orzeczenie środka karnego z art. 46 § 1 k.k. byłoby surowsze dla oskarżonego niż wcześniejszy obowiązek naprawienia szkody z art. 72 § 2 k.k., co jest niedopuszczalne z uwagi na zakaz reformationis in peius.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy podkreślił, że środek karny z art. 46 § 1 k.k. jest środkiem karnym, wykonalnym z dniem uprawomocnienia, podczas gdy obowiązek z art. 72 § 2 k.k. jest środkiem probacyjnym związanym z warunkowym zawieszeniem kary. Orzeczenie środka karnego z art. 46 § 1 k.k. jest mniej korzystne dla oskarżonego, a zatem jego orzeczenie w tej sytuacji naruszałoby zakaz reformationis in peius.
Czy oskarżyciel posiłkowy wykazał rzeczywistą szkodę, która mogłaby podlegać naprawieniu na mocy art. 46 § 1 k.k.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, oskarżyciel posiłkowy nie wykazał poniesienia rzeczywistej szkody.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że pokrzywdzony nie był właścicielem przywłaszczonych rzeczy, a jedynie zobowiązanym do wypłaty odszkodowania nadawcom. Nie przedstawił dowodów na wypłacenie odszkodowania, a nadawcy zeznali, że go nie otrzymali. Brak dowodów na realną szkodę uniemożliwia orzeczenie obowiązku naprawienia szkody.
Czy sąd I instancji prawidłowo zastosował zasady wymiaru kary określone w art. 53 k.k.?
Odpowiedź sądu
Tak, sąd I instancji prawidłowo zastosował zasady wymiaru kary.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał zarzut za nietrafny, wskazując, że sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku szczegółowo określił dyrektywy wymiaru kary, okoliczności obciążające i łagodzące, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze kary.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. B. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| (...) sp. z o. o. | spółka | oskarżyciel posiłkowy |
| Skarb Państwa | organ_państwowy | koszty postępowania |
Przepisy (15)
Główne
k.k. art. 284 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 46 § § 1
Kodeks karny
Środek karny, wykonalny z dniem uprawomocnienia, mniej korzystny dla oskarżonego niż obowiązek naprawienia szkody z art. 72 § 2 k.k.
Pomocnicze
k.p.k. art. 437 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.k. art. 91 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 33 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 69 § § 1 i 2
Kodeks karny
k.k. art. 70 § § 1 pkt. 1
Kodeks karny
k.k. art. 53
Kodeks karny
k.k. art. 56
Kodeks karny
k.k. art. 72 § § 2
Kodeks karny
Obowiązek naprawienia szkody jako środek probacyjny związany z warunkowym zawieszeniem kary, korzystniejszy dla oskarżonego.
k.k. art. 74 § § 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 424
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 434 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Zakaz reformationis in peius.
k.p.k. art. 443
Kodeks postępowania karnego
Zakaz reformationis in peius.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zakaz reformationis in peius uniemożliwia orzeczenie środka karnego z art. 46 § 1 k.k. w sytuacji, gdy w poprzednim wyroku orzeczono korzystniejszy obowiązek naprawienia szkody z art. 72 § 2 k.k. • Brak wykazania przez oskarżyciela posiłkowego rzeczywistej szkody uniemożliwia orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k.
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 46 § 1 k.k. poprzez brak orzeczenia środka karnego naprawienia szkody. • Naruszenie art. 53 k.k. w zw. z art. 56 k.k. poprzez nie wzięcie pod uwagę zasad wymiaru kary.
Godne uwagi sformułowania
nie może na dalszym etapie procesu karnego zapaść orzeczenie surowsze niż to, które nie zostało zaskarżone na jego niekorzyść • środek karny orzeczony na mocy art. 46 § 1 k.k. jest mniej korzystny dla oskarżonego, niż obowiązek naprawienia szkody w oparciu o art. 72 § 2 k.k. • nie można w tym przypadku mówić o rzeczywistej szkodzie, która mogłaby podlegać naprawieniu na mocy art. 46 § 1 k.k.
Skład orzekający
Grzegorz Kiepura
przewodniczący
Grażyna Tokarczyk
sędzia sprawozdawca
Kazimierz Cieślikowski
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zakazu reformationis in peius w kontekście orzekania środków karnych i obowiązków naprawienia szkody w sprawach karnych, a także wymogi wykazania rzeczywistej szkody przez pokrzywdzonego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, w której wcześniejsze orzeczenie zawierało obowiązek naprawienia szkody na podstawie art. 72 § 2 k.k., a apelacja dotyczy orzeczenia środka karnego z art. 46 § 1 k.k.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa ilustruje złożoność przepisów dotyczących naprawienia szkody w sprawach karnych i znaczenie zakazu pogarszania sytuacji procesowej oskarżonego (reformationis in peius). Jest to istotne dla praktyków prawa karnego.
“Czy można domagać się odszkodowania, gdy sąd już raz zasądził naprawienie szkody? Kluczowa rola zakazu reformationis in peius.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.