VI Ka 621/24

Sygn. akt VI Ka 621/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Agnieszka Telega przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze M. K. po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2024r. sprawy M. S. ur. (...) w B. s. S. , E. z domu B. oskarżonego z art. 244 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt II K 952/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. S. ; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 140 złotych, w tym 120 złotych opłaty za drugą instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 621/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 952/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut W wywiedzionej apelacji obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - rażącą niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu za przypisane mu czyny objęte art., 91 par .11 k.k. jakich miał dopuścić się w okresie od końca maja 2023 r . do września 2023r., o znamionach występków z art. 244 k.k. w stosunku do jego nierealności w dotychczas za czyny z art., 244k.k., niespornego łamania zakazu sądowego przy jednoczesny faktycznym nie naruszaniu przepisów ruchu drogowego w zakresie bezpieczeństwa na drodze publicznej , postawy oskarżonego w zakresie przyznania się do zarzucanego mu czynu i jego szczerej skruchy wraz z deklarowaną gotowością dobrowolnego poddania się odpowiedzialności, co znalazło aprobatę oskarżyciela publicznego, skutkiem czego wymierzona mu zaskarżonym wyrokiem kara bezwzględna pozbawienia wonności jawi się jako niewspółmiernie surowa i w sposób chybiony pomijająca garnitur kar od kary grzywny w wymiarze dolegliwie surowym w oparciu o art. 37a kk ,poprzez karę ograniczenia wolności ,które w sposób decydowanie skuteczniejszy wychowawczo oddziaływałby na oskarżonego aniżeli polegająca na osadzeniu tego sprawy na 4 miesiące w zakładzie karnym, gdyż nie sposób w ten sposób zadziałać na niego „szokowo” zważywszy na kilkakroć przywoływaną przez Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia –jego karalności z przeszłości ,także w postaci wykonanych kara pozbawienia wolność ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelujący nie kwestionował winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów, które w świetle zgromadzonych dowodów o jednoznacznej wymowie pozostawały w niniejszej sprawie bezsporne. Podniesiony w apelacji zarzut odnosił się jedynie do rażąco surowego wymiaru kary, koncentrując się przy tym na wykazaniu zasadności orzeczenia kary o charakterze wolnościowym. Na wstępie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że zarzut niewspółmierności kary, aby był zasadny, musi dotyczyć rażącej niewspółmierności, a więc nienadającej się do zaakceptowania. Niewspółmierność rażąca to znaczna, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, zasłużoną. (por. wyr. SN z 1.12.1994 r., III KRN 120/94, OSP 1995, Nr 6, poz. 138; wyr. SA we Wrocławiu z 14.3.2001 r., II AKA 55/01, OSProk. i Pr. 2001, Nr 10, poz. 21; wyr. SA w Krakowie z 14.9.2005 r., II AKA 165/05, KZS 2005, Nr 10, poz. 32; wyr. SA w Lublinie z 16.1.2007 r., II AKA 350/06, KZS 2007, Nr 9, poz. 51; wyr. SN z 20.3.2007 r., WA 12/07, OSNwSK 2007, Nr 1, poz. 652). Okoliczność taka zaistniała w przedmiotowej sprawie. Oskarżonemu w zaskarżonym wyroku przypisano winę i sprawstwo w zakresie czynów z art. 244 k.k. przy przyjęciu, iż zostały one popełnione w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk . Czyn przypisany oskarżonemu zagrożony jest karą pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat, przy czym działanie oskarżonego w ramach ciągu przestępstw sprawia, że w przedmiotowej sprawie górna granica wymiaru kary została zwiększona o połowę. Orzeczona kara pozbawienia wolności w wymiarze 4 miesięcy nie może zatem zostać uznana za rażąco surową, mieści się ona bowiem w okolicach zbliżonych do ustawowego minimum. Przy jej orzekaniu sąd rejonowy prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary wyrażone w art. 53 k.k. dostrzegając, iż po stronie oskarżonego istotną okolicznością obciążającą pozostaje jego liczna uprzednia karalność jak również ilość popełnionych czynów zabronionych w rozpoznawanej sprawie. Ponadto społeczna szkodliwość przypisanych czynów jest większa niż próbował wykazać to obrońca oskarżonego w wywiedzionej apelacji, oskarżony bowiem w lekceważący sposób wielokrotnie naruszył dobro prawnie chronione jakim jest wymiar sprawiedliwości. Przyznanie się oskarżonego do popełnionych czynów w niniejszej sprawie również zostało dostrzeżone przy wymiarze kary jako okoliczność łagodząca, choć trafnie sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślił jej marginalne znacznie, bowiem każdorazowo był on zatrzymywany na gorącym uczynku . W świetle powyższych okoliczności zaproponowany wymiar kary jawi się jako odpowiedni względem stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu. Apelujący w stawianym zarzucie próbował wykazać stosowność orzeczenia w niniejszej sprawie kary o charakterze wolnościowym przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. Dyspozycja zawarta w przywołanym artykule ma charakter fakultatywny i każdorazowo orzekający sąd ma całkowitą wolność w zakresie jego wyboru w konkretnym akcie orzekania. W zaistniałym układzie procesowym nie zaistniała jednak stosowność orzekania kary o charakterze wolnościowym, rozwiązanie takie sprzeciwiałoby się bowiem ustawowym celom kary. Po stronie oskarżonego istniały wspomniane wcześniej istotne okoliczności obciążające. Orzeczenie kary o charakterze wolnościowym stanowiłoby nieuzasadniony wyraz pobłażliwości wobec oskarżonego, zwłaszcza w świetle jego uprzedniej karalności. W ocenie sądu okręgowego kara pozbawienia wolności w orzeczonym w zaskarżonym wyroku wymiarze stanowi adekwatny środek represji karnej pozwalający na wdrożenie oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego. Zaaprobować należy stanowczość sądu rejonowego w zakresie w jakim orzekł karę o charakterze izolacyjnym, trafnie również kreując przy tym jej wymiar w granicach ustawowego minimum, co jednoznacznie wyklucza aby orzeczenie to było surowe w rażącym stopniu. Mając na względzie powyższe okoliczności zaskarżone orzeczenie o karze uznać należy za trafne i uzasadnione, co czyni stawiany w tym zakresie zarzut niezasadnym. Wniosek Rozważenie zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie kary orzeczonej względem tego oskarżonego i w miejsce kary izolacyjnej wymierzenie mu jak najbardziej adekwatnej i celowo wychowawczo kary dolegliwej samoistnej grzywny lub kary ograniczenia wolności przy zachowaniu niekwestionowanych pozostałych orzeczeń w tej sprawie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumentację wyrażoną w poprzedniej części uzasadnienia stwierdzić należy, że wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku był niezasadny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości utrzymany w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji, gdy zarówno ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwają zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budzi prawidłowość przyjętej przez sąd rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanych czynów, a orzeczona kara jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynu i stopnia winy oskarżonego i zastrzeżeń nie budzi prawidłowość pozostałych orzeczeń zawartych w zaskarżonym orzeczeniu wyrok jako prawidłowy i słuszny należało – w myśl art. 437 § 1 k.p.k. – utrzymać w mocy. Ponadto, w sprawie brak jest okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 435 k.p.k. , art. 439 § 1 k.p.k. , art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd odwoławczy na postawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 140 złotych, na które złożyła się określona na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych opłata w kwocie 120 złotych oraz ryczałt za doręczenie wyzwań innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym . 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rażąco surowy wymiar orzeczonej kary 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana