Sygn. akt VI Ka 179/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Mariusza Rybaka po rozpoznaniu w dniach 8 maja 2025r., 30 czerwca 2025r. 28 lipca 2025r., 17 września 2025r. i 6 listopada 2025r. sprawy T. H. ur. (...) w M. c. M., C. z domu V. oskarżonej z art. 297 § 1 kk i in. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 20 grudnia 2024 r. sygn. akt II K 864/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonej T. H.; II. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 1520 złotych, w tym wymierza jej opłatę 1500 złotych za drugą instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 179/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 20 grudnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 864/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty T. H. J. X. (1) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dnia 18 lutego 2021 r. zawarła umowę współpracy z (...) S.A. z siedzibą w (...) o świadczenie pośrednictwa kredytowego, ubezpieczeniowego i inwestycyjnego. Współpraca ta zakończona została 30 listopada 2023 r. w wyniku niepodpisania przez J. X. (1) nowej umowy. (...) S.A. z siedzibą w (...) świadczący usługi pośrednictwa w zawieraniu umów finansowych nie przechowuje w elektronicznych systemach wniosków kredytowych oraz posiada tylko podstawowe dane oskarżonej. (...) (...) (...) w (...) S.A. udostępnia klientom wyciągi z rachunków bankowych w formie elektronicznej w serwisie bankowości internetowej (...) aplikacji (...). Klient po zalogowaniu ma możliwość pobrania wyciągu w formie pliku (...), na żądanie klienta udostępniany jest także wyciąg w formie papierowej. Umowa o współpracy (...) S.A. z siedzibą w (...) z Agentem J. X. (1) wraz z załącznikami Pismo z banku (...) S.A. z siedzibą w (...) z dnia 25 czerwca 2025 r. Pismo (...) S.A. z siedzibą w (...) o przyczynach zakończenia współpracy z J. X. (1) Zeznania świadek J. X. (1) Pismo (...) S.A. z siedzibą w (...) o przechowywanych danych oskarżonej oraz składanym wniosku o pożyczkę w systemach. 200 – 229 234 248 251v- 252v 257 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Umowa o współpracy (...) S.A. z siedzibą w (...) z Agentem J. X. (1) wraz z załącznikami Pismo z banku (...)z siedzibą w (...) z dnia 25 czerwca 2025 r. Pismo (...) S.A. z siedzibą w (...) o przyczynach zakończenia współpracy z J. X. (1) Zeznania świadek J. X. (1) Pismo (...) S.A. z siedzibą w (...) o przechowywanych danych oskarżonej oraz składanym wniosku o pożyczkę w systemach Wszystkie dowody przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym uznać należało za wiarygodne. Dowody z dokumentów sporządzone zostały przez profesjonalne podmioty zajmujące się finansami - (...) S.A. z siedzibą w (...) oraz (...) S.A. z siedzibą w (...), toteż brak było podstaw do ich kwestionowania, ponadto przekazane przez pierwszy z wymienionych podmiotów dokumenty dotyczące współpracy ze świadek J. X. (1) sygnowane były każdorazowo jej podpisem, stanowiły standardową umowę zawieraną z agentami świadczącymi usługi na rzecz powoływanej spółki. Sąd Okręgowy dopuścił zgodnie z wnioskami apelującej obrońcy dowód z zeznań świadek J. X. (1), jej relacja pozostawała logiczna i spójna z wersją zdarzeń jaką przedstawiała w poprzednich etapach postępowania. Z uwagi na upływ czasu nie pamiętała wszystkich szczegółów dotyczących obsługi oskarżonej w ramach prowadzonej działalności, co pozostaje uzasadnione charakterem prowadzonej w inkryminowanym czasie działalności, polegającej na składaniu w imieniu szeregu podmiotów wniosków o finansowe udzielane przez sektor bankowy. Wskazane dowody choć wiarygodne nie ujawniły żadnych doniosłych okoliczności mogących rzutować na poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia w niniejszej sprawie. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obrazy przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. mogącą mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegającą na przekroczeniu zasady swobodnej i wszechstronnej oceny dowodów i naruszenie reguł logiki i prawidłowego rozumowania, poprzez dowolną na niekorzyść oskarżonej ocenę zebranych w sprawie dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonej T. H., zeznań świadka H. O. (1) i świadka J. X. (1) oraz dowodów z dokumentów w postaci kopii wniosku z załącznikami, jaki świadek J. X. (1) przedstawiała w (...) S.A. w imieniu oskarżonej, a w tym: ⚫ uznanie za wiarygodne zeznań świadka H. O. (1) w zakresie, w jakim świadek ten zeznała: - że nie była obecna podczas spotkania oskarżonej i pośrednika kredytowego J. X. (1) i rzekomo czekała w samochodzie pod zakładem pracy oskarżonej tj. (...) na ul. (...) w M., aby J. X. (1) odwieźć do domu, w sytuacji gdy stoi to w sprzeczności z zeznaniami świadka J. X. (1) i wiarygodnym wyjaśnień oskarżonej, czynią, - że to oskarżona zwróciła się do niej o pomoc w załatwieniu kredytu, podczas gdy stoi to w opozycji do wiarygodnych w tym zakresie wyjaśnień oskarżonej, a także pozostaje sprzeczne z logiką, która nakazuje uwzględnić przyzywany przez J. X. (1) fakt uzgodnień w podziale zysku z prowizji pośrednika kredytowego z tym świadkiem, a więc interes ekonomiczny tego świadka, a nadto stoi w opozycji do faktycznego udziału H. O. (1) w przekazywaniu dokumentów stanowiących załączniki do wniosku kredytowego dotyczącego oskarżonej i informacji o scoringu kredytowym T. H., czyniąc zeznania tego świadka w całości niewiarygodnymi, - że nic nie wie na temat umowy kredytowej oskarżonej, podczas gdy stoi to w sprzeczności z logiką i wyjaśnieniami oskarżonej, która wiarygodnie podała, że o wynikach wnioskowania o kredyt w banku (...) (...) (...) i w (...) (...) wiedzę powzięła właśnie od H. O. (1) i to z nią utrzymywała kontakt telefoniczny odnoście całej tej sytuacji związanej z organizowanymi finansowaniem jej podmiotu, a także stoi w opozycji do zeznań J. X. (1), która wskazywała na faktyczny udział H. O. (1) w załatwianiu kredytu oskarżonej, czynią zeznania tego świadka w całości niewiarygodnymi, - zataiła, że ustaliła z J. X. (1) podział korzyści i wynagrodzenia z załatwienia oskarżonej kredytu i miała w tym własny wraz z nią interes majątkowy, próbując sprawdzić swój udział do roli kierowcy J. X. (1) i koleżanki oskarżonej, podczas gdy stoi to w sprzeczności z zeznaniami świadka J. X. (1) i okolicznościami zachowania regularnego kontaktu świadka z odkażoną i jego czynnego zaangażowania w proces kredytowy oskarżonej, ⚫ uznanie za wiarygodnej zeznań świadka J. X. (1) w istotnym zakresie, w jakim świadek ten zeznała: - że dokumenty, które świadek przedstawiła w (...) (...) (...) (...) są tymi, które otrzymała od oskarżonej podczas, gdy stoi to w opozycji do wiarygodnych wyjaśnień oskarżonej, która temu zaprzeczyła, jest sprzeczne z tym, że dokument w postaci historii rachunku bankowego dotyczący oskarżonej świadek ta otrzymała jak finalnie podała od H. O. (1), brak jest dowodów pozostawających zweryfikować i ustalić jakie oryginały otrzymała od oskarżonej z racji rzekomego wykasowania prze J. X. (1) wszelkich zapisów na komputerze, który użytkowała opracowując wniosek i scanując załączniki oraz wobec tego, że możliwe iż właśnie po wizycie na Policji w celu złożenia zeznań w tej sprawie świadek H. O. (2) zniszczyła teczkę i dokumenty wydane jej przez oskarżaną czyli podpisany i zaparafowany przez oskarżoną wniosek wraz z oryginalnymi załącznikami oraz jak podała „wyczyściła” swój komputer, nie wydając ich oskarżonej jako klientowi po zakończeniu sprawy i uzyskaniu decyzji odmownej postępując w tym zakresie wbrew wszelkim regułom dotyczącym gromadzenie ewidencjonowania, przetwarzania i przechowywania dokumentacji klienta; - że prowadziła z oskarżoną korespondencję emaliową pocztą elektroniczną i na adres poczty elektronicznej (...) otrzymała od oskarżonej dokumenty, w tym wyciągi z rachunku bankowego oskarżonej podczas, gdy stoi to w opozycji do wiarygodnej relacji oskarżonej, że nie prowadziła żadnej korespondencji emailowej z tym świadkiem i wszystkie dokumenty przekazała temu świadkowi w formie papierowej oraz weryfikacji na K. rozpraw w czasie składania zeznań przez J. X. (1) swojej poczty elektronicznej, w jakiej nie odnalazła żadnych wiadomości elektronicznych od oskarżonej w jej sprawie, a ponadto jej wewnętrznie sprzeczne albowiem J. X. (1) w sowich zeznaniach podała odmiennie co do tej okoliczności wskazując, że wyciąg z rachunku bankowego jakim posłużyła się składając wniosek kredytowy w imieniu oskarżonej do (...) Banku (...) S.A. niewykluczone, iż otrzymała elektronicznie od I. H. O. (1). ⚫ uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonej w zakresie w jakim wskazała, że zmanipulowane w swej treści dokumenty objęte aktem oskarżenia tj. wyciąg z rachunku bankowego w (...) Bank (...) i PIT –(...) za 2021 rok dotyczące T. H. nie są tymi, jakie w formie papierowego wydruku oskarżona wydała na spotkaniu pośrednikowi kredytowemu J. X. (1) na tej podstawie, że według Sadu pierwszej instancji oskarżonej zależało na uzyskaniu wsparcia finansowego podczas, gdy pośrednikom kredytowym rzeczywistym a więc J. X. (1) i współdziałającej z nią H. O. (1), jaka wówczas miała znane J. X. (1) problemy finansowe, zależało na wysokiej prowizji od kredytu załatwione oskarżonej, a w toku postepowania nie uzyskano ani oryginału wniosku kredytowego z załącznikami jaki sporządziła J. X. (1) a co do samego wniosku to podpisała i zaprafowała też oskarżona (co wynika z wiarygodnej bo spójnej z zeznaniami świadka H. O. (1), z zeznaniami świadka J. X. (1) i z logiką oraz doświadczeniem życiowym relacji oskarżonej), ani wiadomości elektronicznych i całej korespondencji J. X. (1) z bankiem (...) S.A. w sprawie kredytu oskarżonej, zaś oryginały tych dokumentów (nie parafowane co do ich otrzymania ani datą przyjęcia, ani pieczęcią uwierzytelniającą przez pośrednika w dniu ich wydania na użytek wnioskowania o kredyt także na tożsamych egzemplarzach oskarżonej) zostały przez J. X. (1) włożone do niszczarki wraz z usunięciem jak świadek ta wskazała wszelkich zapisów na nośniku komputerowym i co nie jest ustalone także w poczcie internetowej świadka – a ponadto wyjaśnienia oskarżonej są logiczne, konsekwentne, spójne i wiarygodne z oświadczeniem pośrednik J. X. (1), które złożyła podpisując jako osoba przyjmująca wniosek (strona 7/7, wniosku, karta 13) twierdzenie, że dane zawarte we wniosku i załączonych do niego dokumentach zostały zweryfikowane i są zgodne z danymi zawartymi w aktualnych na dzień złożenia wniosku dokumentach źródłowych czyli pośrednik kredytowa musiała je w chili otrzymania od oskarżonej widzieć i zestawić z tymi jakie od niej przyjęła a pochodzącymi z komputera oskarżonej bo sporządzanymi i składanymi elektronicznie dokumentami PIT – (...) i wydrukiem z rachunku bankowego oskarżonej, ⚫ uznanie w całości za wiarygodny dokument w postaci kopii „wniosku przedsiębiorcy”, podczas gdy kopia ta załączana do aktu oskarżenia nie zawiera podpisu ani parafek oskarżonej pozostaje jedynie podpisana na ostatniej stronie przez J. X. (1) i nie jest tym samym dokumentem, który według wiarygodnych wyjaśnień oskarżonej, spójnych z wiarygodnymi zeznaniami w tej części złożonymi przez H. O. (1) i X. został podpisany i zaparafowany przez oskarżoną i który zaginął jako jego odpis w niszczarce J. X. (1) którego nie ma również w zasobach banku (...) S.A mimo jej relacji, że oryginał powinien znajdować się w Banku (...) S.A ⚫ pominięcie istotnej okoliczności, iż w aktach sprawy jedyny podpis oskarżonej znajduje się na dokumencie w postaci „załącznika do wniosku przedsiębiorcy …” z oświadczeniem o odpowiedzialności karnej, choć sama J. X. (1) przyznała, że oskarżona podpisywała i zaparafowała wniosek i relacja ta jest spójna z zeznaniami H. O. (1) wskazującej, że taka zawsze była praktyka oraz z relacją samej oskarżonej która w postępowaniu przygotowawczym i sądowym relacjonowała o opatrzeniu całego wniosku swoimi podpisami w wielu miejscach odznaczonych „karteczkami” przez J. X. (1) – kopia wniosku podpisana prze J. X. (1) a znajdująca się w aktach sprawy na poparcie aktu oskarżenia nie jest w tej sytuacji tym wnioskiem, który autoryzowała oskarżona; ⚫ pominięcie istotnej okoliczności, iż do podpisu J. X. (1) przedstawiła oskarżonej sam wniosek kredytowy ale bez integralnych z nim załączników, udaremniając weryfikację treści wszystkich dokumentów – jakie ostatecznie trafiły w imieniu oskarżonej do Banku (...) Bank (...), nie pokazując ich finalnie po przygotowaniu jako jednej całości oskarżonej, ⚫ pominięcie istotnej okoliczności, iż pośrednik kredytowy J. X. (1) potwierdziła własnoręcznym podpisem, że przyjęła wszystkie wymagane dokumenty zgodnie z listą dokumentów, której albo nie sporządziła, albo którą zniszczyła w niszczarce, podczas gdy okoliczność ta świadczy o manipulacyjnym działaniu tego świadka lub /i poświadczeniu nieprawy ⚫ pominięcie istotnej okoliczności obciążającej świadka J. X. (1), która zaznaczyła jako wypełniającą kopię „Wniosku przedsiębiorcy” posiadanie przez oskarżoną nieruchomości, podczas gdy świadczy to niezbicie o manipulowaniu faktami przez tego pośrednika kredytowego, który bez posiadania Odpisu księgi wieczystej nie może i nie składa pracując jako profesjonalista takiej istotnej w imieniu klienta deklaracji (tym bardziej oświadczając potem w treści wniosku, że dane w nim ujęte zweryfikował z materiałami źródłowymi) w celu manipulowania kredytową oskarżonej, co suma summarum nie pozwala na uznanie wiarygodnych zeznań tego świadka i nakazuje rozważyć działanie tej osoby nie tylko w kategorii zwykłej niestaranności ⚫ pominięcie istotnej okoliczności obciążającej świadka J. X. (1), która wskazała o zniszczeniu wszelkich dokumentów dotyczących oskarżonej w formie papierowej i elektronicznej w odpowiednim momencie tj. po wezwaniu na Policjęw celu złożenia zeznań, podczas gdy pośrednik kredytowy, agent, osoba współpracując z instytucją finansową, w zakresie pośrednictwa kredytowego z zasady podlegający rejestracji i nadzorowi (...) (...) na podstawie ustawy z dnia 23 marca 2017 roku o kredycie hipotecznym i nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami, w zakresie swojej działalności podlega szczegółowym schematom postepowania, a w tym przechowywania dokumentów, podstępowania z nimi i udzielania usług klientom, mając ich m.in. w obowiązku informować szczegółowo o także swoich korzyściach z przyznania kredytu weryfikować dokumenty otrzymywane od klienta i odpowiednio się z nimi obchodzić – więc doszczętne niszczenia i usuwanie dokumentów przez J. X. (1) świadczy wyłącznie o chęci zaprzepaszczenia ich zapisów; ⚫ pominięcie istotnej okoliczności obciążającej świadka J. X. (1), która wskazała jako wypełniającą kopię „Wniosku przedsiębiorcy” posiadanie przez oskarżoną nieruchomości i odznaczyła „brak dodatkowego źródła” dochodu poza dochodem z działalności gospodarczej (będąc u oskarżonej w zakładzie pracy, w jakim pracuje jako księgowa), a nadto podjęła się starań o kredyt hipoteczny dla oskarżonej wbrew woli i obiektywnej możliwości T. H., która nie posiadając nigdy nieruchomości nigdy też nie chciała takiego kredytu uzyskać i o niego wnioskować, podczas gdy świadczy to niezbicie o i działaniu przez J. X. (1) wbrew woli oskarżonej i manipulowaniu faktami przez tego pośrednika kredytowego, który bez posiadania aktualnego Odpisu księgi wieczystej dla danej nieruchomości nie może i nie składa – pracując jako profesjonalista – takiej istotnej w imieniu klienta deklaracji (tym bardziej oświadczając potem w treści wniosku, że dane w nim ujęte zweryfikował z materiałami źródłowymi - w celu zeznań tego świadka, którego status oraz kompetencje w tym jako agenta, pośrednika współpracującego między innymi z firmą (...) nie został ustalony, mimo, że decyduje o zakresie i sposobie jego działania, w tym sposobie przechowywania dokumentacji klientów i postepowania z nią; ⚫ pominięcie istotnej okoliczności, że oskarżona nie przyjęła kredytu „załatwionego” jej przez J. X. (1) lub/i H. żelazny w Banku (...) wobec niekorzystnych kosztów finansowania zadłużenia, w tym oprocentowania i tego, że PIT (...) został zmanipulowanych m.in. poprzez pomniejszenie o 200 000,01 złotych przychodu oskarżonej, podczas gdy okoliczność pierwsza przemawia za większą determinacją w kredytobraniu oskarżonej po stronie pośrednika kredytowego i H. O. (1), jaka pozostawała w kłopotach finansowych wówczas a miała otrzymać część prowizji swojej koleżanki J. X. (1), a nie determinacji samej oskarżonej, która konsekwentnie wyjaśniła, że po jej stronie nie było ani determinacji ani ekonomicznego przymusu i braku logicznego uzasadnienia w tym aby oskarżona miała działać na swoją niekorzyść i zaniżać własnych przychód w dokumencie PIT (...). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. obrazę przepisów postępowania tj. art. 5 § 2 k.p.k. mogącą mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonej w zakresie w jakim, Sąd wbrew regule in dubio pro reo przyjął, że oskarżona wydała pośrednikowi zmanipulowane przez siebie dokumenty w postaci wyciągu z rachunku bankowego nr (...) z (...) Bank (...) i dokumentu PIT (...) za 2021 w obliczu niskiej jakości i wyników postepowania, a to niedysponowania przez Sąd meriti oryginałem wniosku kredytowego oskarżonej wraz z załącznikami, podpisanymi przez oskarżoną i przez nieparafowanymi, ani w formie papierowej, ani elektronicznej z (...) S.A., braku oryginałów dokumentów przekazanych pośrednikowi kredytowemu przez oskarżoną i elektronicznych zapisów odnoszących się do wniosku oskarżonej, jakie znajdowały się na komputerze świadka J. X. (1), nie posiadaniu przez Sąd pierwszej instancji do celów porównawczych innych wniosków kredytowych złożonych prze J. X. (1) w pozostałych bankach w imieniu oskarżonej na podstawie tych samych załączników i tych samych dokumentów które wnioski te popierały i które zostały załączone do wniosku kredytowego w (...) Bank (...) S.A., nie dysponowania ustaleniami w jakim oprogramowaniu i w jaki informatycznie uwarunkowany sposób dokumenty zostały sporządzone a następnie sfałszowane, nie dysponowania ustaleniami kto posiada dostęp do takiego oprogramowania, braku umowy umocowującej J. X. (1) w imieniu podmiotów, którymi się posłużyła w obsłudze oskarżonej i regulaminów wewnętrznych tych podmiotów jako dokumentów decydujących o sposobie postępowania z klientami, dysponując za to rozbieżnymi zeznaniami świadków H. O. (3) i J. X. (1) jako osób posiadających wspólny, łączący ich motyw finansowy w załatwieniu oskarżonej kredytu i dysponując powyższymi pominiętymi wybiórczo faktami. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mogący mieć wpływ na jego treść, a wyrażający się nieprawidłowymi i nieuprawnionym ustalaniu, że oskarżona T. H. przekazała J. X. (1) dokumenty niezbędne do uzyskania pożyczki i zawierające nieprawdziwe zapisy o wpłatach z tytułu zobowiązań podatkowych i faktur rejestrujących przychody, w postaci wyciągu z rachunku (...) z (...) Bank (...) i dokumentu PIT (...) za 2021 i następnie te podchodzące od oskarżonej, a zawierające nieprawdę dokumenty J. X. (1) w jej imieniu elektronicznie przedłożyła w (...) Bank (...) S.A. wraz z wnioskiem o zawarcie umowy o pożyczkę dla przedsiębiorcy nr (...)- który w dalszej kolejności doprowadził do nieuprawnionego przypisania oskarżonej T. H. zawinienia w popełnieniu zarzucanego jej czynu z art. 297 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – podczas całokształt zebranego w sprawie materiału na ustalenie tego faktu, a jego analiza nie prowadzi do wniosku, że sowim zachowaniem oskarżona wypełniła znamiona zarzucanego jej czynu opisanego komparycji zaskarżonego wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 - 3 Obrońca oskarżonej w obszernych zarzutach podnosiła naruszenie szeregu przepisów postepowania karnego głównie w zakresie oceny dowodów oraz wyprowadzonych na jej podstawie ustaleń faktycznych. Zarzuty te mają jednolity charakter, są wzajemnie powiązane i dotyczą całości wyroku, co uzasadnia ich łączne omówienie. Na wstępie podkreślić należy, że apelująca podniosła równocześnie naruszenie przepisu art. 92 k.p.k. oraz 410 k.p.k., tracąc z pola widzenia, że drugi z nich jest przepisem szczególnym względem tego pierwszego. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy wyrokował po przeprowadzeniu rozprawy, co czyni zarzut obrazy art. 92 k.p.k. formalnie wadliwym, albowiem w tej sytuacji zastosowanie znajduje art. 410 k.p.k. stanowiący, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a nie całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu. Niezależnie jednak od sposobu sformułowaniu zarzutu, podkreślić należy, że opisane w apelacji uchybienie Sądu meriti nie miało miejsca. Na obrazę art. 410 k.p.k. można bowiem powoływać się tylko wówczas, gdy Sąd opiera swoje ustalenia faktyczne na dowodach, których nie ujawnił na rozprawie, albo wtedy gdy dokonując ustaleń faktycznych niektórych z ujawnionych dowodów nie dostrzega. Stwierdzić należy, ze okoliczność taka nie zaistniała w przedmiotowej sprawie, natomiast z treści podniesionego zarzutu wynika, że zmierzał on w rzeczywistości do zakwestionowania dokonanej oceny dowodów. Należy równocześnie przypomnieć, że ustalenia Sądu w zakresie oceny wiarygodności dowodów korzystają z ochrony płynącej z zasady swobodnej oceny dowodów ujętej w art. 7 k.p.k., o ile zostały poprzedzone ujawnieniem pełnego materiału dowodowego zgodnie z zasadą prawdy materialnej, stanowią wynik rozważenia wszystkich istotnych okoliczności zarówno przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz zostały logicznie i przekonująco przedstawione w uzasadnieniu. Pogląd taki znajduje konsekwentne potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie o sygn. II KR 355/74, z dnia 22 stycznia 1975 r. w sprawie o sygn. I KR 197/74, z dnia 5 września 1974 r. w sprawie o sygn. II KR 114/74, z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie o sygn. II KRN 199/95). Dokonana przez Sąd Rejonowy analiza dowodów odpowiada wszystkim wskazanym standardom. Należy również zaakcentować, że sama odmienność oceny dowodów od oczekiwań stron postępowania nie stanowi naruszenia art. 7 k.p.k. Omawianej ocenie dowodów nie sprzeciwia się również wynik postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy częściowo rozszerzył postępowanie dowodowe zgodnie wnioskami apelującej, jednak wymowa przeprowadzonych dowodów nie wykazuje okoliczności mogących rzutować na prawidłowość przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska. Przeprowadzona analiza akt sprawy jak również pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy przy wydawaniu orzeczenia uwzględnił cały materiał dowodowy ujawniony podczas rozprawy głównej, odnosząc się zarówno do okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonej. Sąd ten dokonał prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów, należycie uzasadniając swoje stanowisko poprzez wskazanie, którym dowodom przydał walor wiarygodności oraz z jakich przyczyn, a także dlaczego innym dowodom wiarygodności odmówił. W realiach niniejszej sprawy bezsporne pozostaje, że oskarżona działając za pośrednictwem pośrednika finansowego świadka J. X. (1), współpracującej ze spółką (...) S.A. z siedzibą w S., ubiegała się o udzielenie pożyczki dla przedsiębiorców w wysokości 200.000 zł. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie zarówno w zgromadzonej dokumentacji, jak i w spójnych zeznaniach świadków oraz w wyjaśnieniach samej oskarżonej. Nie budzi również wątpliwości, że przedstawiony przez oskarżoną wyciąg z rachunku bankowego oraz złożone zeznanie podatkowe były dokumentami podrobionymi. Jednoznacznie wynika to z dowodów zabezpieczonych już na wczesnym etapie postępowania, w szczególności z informacji uzyskanych z (...) Banku (...) S.A., z Urzędu Skarbowego w M. oraz z (...) Sp. z o.o. w I.. Stwierdzone nieprawidłowości w dokumentach wskazują na ingerencję polegającą na zmianie danych dotyczących trzech przelewów kierowanych do Urzędu Skarbowego, a także na zawyżeniu kwoty przelewu otrzymanego od ostatniego z wymienionych podmiotów z rzeczywistych 1.007 zł do 21.007 zł. Zauważyć należy, że oskarżonej postawiono zarzut obejmujący działanie polegające na posłużeniu się podrobionym dokumentem oraz na usiłowaniu wyłudzenia pożyczki, a nie na samym dokonaniu przerobienia dokumentu, co czyni automatycznie chybionymi część zarzutów odnoszących się do nieweryfikowania w jakich okolicznościach do tego fałszu doszło, bowiem miało to w przedmiotowej sprawie charakter drugorzędny. Problem w ocenie dowodów w niniejszej sprawy wynikał z faktu, że przebieg zdarzeń był odmiennie przedstawiany przez oskarżoną oraz przez uczestniczące w procedurze udzielania pożyczki J. X. (1) i H. O. (1). Relacje te pozostawały ze sobą w sprzeczności, co w konsekwencji rodziło konieczność dokonania wyboru jednej z przedstawionych wersji zdarzeń i odrzucenia przeciwnej. Znaczna część zarzutów apelacyjnych sprowadza się jednak do wybiórczej oceny materiału dowodowego, przedstawionej w sposób odmienny od ustaleń Sądu Rejonowego. Apelująca – co poniekąd zrozumiałe zważywszy na jej rolę procesową - koncentruje się wyłącznie na tych okolicznościach które przemawiają na korzyść oskarżonej, pomijając jednocześnie rzeczywisty obraz sprawy wynikający z całokształtu zgromadzonych dowodów. Ponadto znaczna część zarzutów opiera się wyłącznie na nieuzasadnionym założeniu, iż wyjaśnienia oskarżonej były wiarygodne, podczas gdy spójne relacje świadków wskazują na odmienny przebieg zdarzeń. Sąd Rejonowy, korzystając podczas rozprawy głównej z waloru bezpośredniości, uznał twierdzenia oskarżonej za niewiarygodne. Podstawą takiej oceny było przede wszystkim to, że pozostające w sprzeczności z jej relacją zeznania świadka J. X. (1), świadczącej profesjonalne usługi pośrednictwa przy zawieraniu umów finansowania, były logiczne, konsekwentne i wiarygodne. Wynik postępowania odwoławczego również nie dał najmniejszych podstaw do zakwestionowania relacji powoływanej świadek, z którą to Sąd II instancji również miał bezpośredni kontakt. Skarżąca nie wykazała w apelacji jakichkolwiek obiektywnych okoliczności mogących podważyć prawdziwość jej zeznań i takich też nie dostrzegł Sąd Okręgowy. Słusznie Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku zaakcentował okoliczności wskazujące na prawdziwość twierdzeń wskazanej świadek. Z przeprowadzonej przez nią analizy dokumentów przedstawionych przez oskarżoną nie wynikało, aby jej sytuacja finansowa stanowiła przeszkodę do uzyskania wnioskowanej pożyczki. Gdyby dokumenty wskazywały na takie ograniczenia, świadek niewątpliwie podjęłaby działania typowe dla praktyki zawodowej, takie jak zaproponowanie dodatkowego zabezpieczenia lub zmniejszenie kwoty finansowania. Skoro tak się nie stało racjonalny jest wyprowadzony przez Sąd Rejonowy wniosek, że przedstawione przez oskarżoną dokumenty finansowe już na etapie przekazania ich pośrednikowi miały formę niezgodną z rzeczywistością. Tym samym w pełni uzasadnione było ustalenie, że podrobienie dokumentów nastąpiło jeszcze przed ich przekazaniem świadkowi, co potwierdza prawdziwość jej relacji o przedłożeniu bankowi dokładnie tych samych materiałów, które otrzymała od oskarżonej. Z faktu, iż finalnie okazało się że dokumenty poświadczały nieprawdę zasadnie wynikało odrzucenie wyjaśnień oskarżonej, jakoby przekazane pośrednikowi dokumenty były autentyczne. Sąd Rejonowy trafnie zauważył także, że świadek J. X. (1) jako ekonomistka i profesjonalistka, nie ryzykowałaby odpowiedzialności karnej ani zawodowej poprzez samodzielne przerabianie dokumentów klienta, lub posłużenie się nimi będąc świadomą ich niezgodności z rzeczywistym stanem, zwłaszcza bez wcześniejszej próby podjęcia standardowych działań naprawczych. Racjonalność i zgodność jej zachowania z zasadami doświadczenia życiowego dodatkowo wzmacnia wiarygodność jej zeznań nie zawierających wewnętrznych sprzeczności. Wbrew twierdzeniom obrońcy, relacje świadek J. X. (1) nie podważają podnoszone w obszernych zarzutach liczne aspekty związane z przedmiotowym zdarzeniem. Fakt, że świadek konsekwentnie wskazywała, iż nie posiada już oryginałów otrzymanych dokumentów, które wcześniej zostały sfałszowane, nie może być traktowany jako dowód nieprawdziwości jej zeznań. Należy zauważyć, że w ramach wykonywania usług pośrednictwa finansowego świadek wskazała na przyjętą praktykę polegającą na tym, że w przypadku odmowy udzielenia przez bank finansowania dokumenty fizyczne są niszczone, a wersje elektroniczne usuwane, natomiast w przypadku przyznania finansowania dokumenty przekazywane są bankowi celem finalizacji umowy. Ponadto, w odniesieniu do dokumentów takich jak wyciągi bankowe, z informacji uzyskanych w toku postępowania apelacyjnego od (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w S. wynika, że dokumenty te wydawane są w formie elektronicznej, a jedynie na wyraźne żądanie klienta mogą być sporządzone w formie papierowej. W konsekwencji logiczne jest, że świadek dysponowała omawianymi dokumentami w formie elektronicznej, a ich przesłanie drogą poczty elektronicznej stanowiło standardowy sposób postępowania. Apelująca w sposób dowolny interpretuje fakt usuwania starej korespondencji jako działanie mające na celu zatajanie pewnych okoliczności. W rzeczywistości cała procedura prowadzona była przy użyciu urządzeń mobilnych, a konieczność wnioskowania w imieniu wielu klientów wymagała zapewnienia porządku w prowadzonej korespondencji. Skarżąca przy tym przecenia znaczenie niszczenia dokumentów papierowych w przypadku odmowy udzielenia kredytu. Nie wykazano jakichkolwiek okoliczności wskazujących na konieczność ich dalszego przechowywania, a standardowa praktyka zawodowa pośredników finansowych uzasadnia ich usunięcie w celu zapewnienia bezpieczeństwa w obrocie dokumentami. Apelująca w stawianym zarzucie odnoszącym się do naruszenia oceny dowodów wykazuje, że świadek J. X. (1), jak również świadek H. O. (1), mogłyby rzekomo mieć interes w posługiwaniu się sfałszowanymi dokumentami, przy czym oskarżona miałaby nie być tego świadoma. Z doświadczenia życiowego wynika jednak, że takie działanie byłoby nieopłacalne nawet w przypadku uzyskania prowizji przez wyżej wymienione osoby. Fakt, że w początkowych zeznaniach świadków nie wskazywano na udział H. O. (1) w ewentualnym zysku z powodzenia transakcji, nie stanowi dowodu, iż świadek przedstawiała w toku postępowania nieprawdziwe informacje. Ponadto wykształcenie ekonomiczne i profesja którą się trudni J. X. (1) pozwalają na ocenę konsekwencji wynikających z przekazywania sfałszowanych dokumentów. W toku procesu nie wykazano również, aby komukolwiek mogło zależeć na wcześniejszym przekazaniu oskarżonej dokumentów podrobionych, a oskarżona w wyjaśnieniach podkreślała, że samodzielnie je skompletowała, w tym wygenerowała wyciąg z rachunku bankowego niezbędny do złożenia wniosku kredytowego. Również z dokumentu dopuszczonego jako dowód w toku postępowania apelacyjnego w postaci pisma (...) S.A. z siedzibą w S. wynika, że współpraca świadek J. X. (1) z tym podmiotem zakończyła się (...)w wyniku nie podpisania przez nią nowej umowy współpracy, nie zaś w wyniku wykrycia jakichkolwiek nieprawidłowości. Dalej stwierdzić należy, że we wniosku przedsiębiorcy o udzielenie finansowania nie przewidziano miejsca na podpis osoby wnioskującej. Nawet przy założeniu, że wnioskująca umieściła na nim parafy, nie można wykluczyć, iż nastąpiło to dopiero po podpisaniu wniosku przez świadek J. X. (1), zgodnie z obowiązującym wzorem formularza, który następnie został dołączony do niezbędnej procedury odbywającej się online. Apelująca bezpodstawnie powołuje się także na rzekome podanie nieprawdziwych informacji dotyczących posiadania nieruchomości, twierdząc, że wymagało to dodatkowych dokumentów. Analiza załączonego do akt wniosku wskazuje jednak, że dotyczył on pożyczki i nie był uzależniony od posiadania nieruchomości. Wbrew twierdzeniom apelującej, analiza dokumentów wskazujących na procedurę wnioskowania przez pośrednika o pożyczkę nie przewidywała obowiązku dołączenia odpisu księgi wieczystej, a w samym wniosku nie znajduje się żadna rubryka ani informacja dotycząca posiadanych nieruchomości. Analiza dokumentu jednoznacznie wskazuje, że zawiera on wyłącznie dane podmiotu, na rzecz którego wnioskowano o finansowanie, a z przedstawionej dokumentacji nie wynika, aby posiadanie nieruchomości było jakimkolwiek warunkiem udzielenia pożyczki. Ponadto świadek J. X. (1) wskazała w zeznaniach, że prowadzi jedynie wstępną procedurę wnioskowania o finansowanie i w zależności od rezultatu wstępnej weryfikacji oryginały dokumentów przesyłane są do banku, który następnie podejmuje odpowiednie działania celem ewentualnego zawarcia umowy. Przecenia zatem apelująca znaczenie zaznaczenia we wniosku online rubryk o nieruchomości dotyczącej jedynie danych klienta. Również nie zaistniały żadne okoliczności pozwalające podważyć prawdziwość relacji świadek H. O. (1). Poza nieścisłością dotyczącą przekazywania dokumentów w jej obecności, która została skonfrontowana z wyjaśnieniami oskarżonej i zeznaniami świadka J. X. (1), nie stwierdzono żadnych przesłanek podważających jej wiarygodność. Na uwagę zasługuje również fakt, że świadek H. O. (1). jednoznacznie wskazała, iż poleciła oskarżonej skorzystanie z usług (...) (...), mając świadomość charakteru prowadzonej przez nią działalności. Obie świadek spójnie przedstawiały okoliczności nawiązania współpracy z oskarżoną, która poszukiwała ofert pożyczkowych. Powoływana przez apelującą rzekoma chęć uzyskania korzyści przez świadek H. O. (1) nie podważa wiarygodności jej twierdzeń w tym zakresie. Fakt, że oskarżona nie znała ustaleń świadków dotyczących podziału ewentualnego zysku w przypadku pozytywnego zakończenia procedury finansowania, w żadnym stopniu nie wskazuje na zasadność ryzykowania posługiwania się sfałszowanymi dokumentami. Również należy zauważyć, że fakt ewentualnego udziału w zyskach nie wynikał z żadnej oficjalnej umowy. Obie świadek uzgodniły tę kwestię między sobą, wobec czego nie było potrzeby informowania o tym oskarżonej. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na wyraźną niespójność i zmienność relacji oskarżonej, zwłaszcza w zestawieniu z logicznymi i wzajemnie uzupełniającymi się zeznaniami świadków H. O. (1) oraz J. X. (1). Obie zgodnie podają, że to oskarżona sama zwróciła się o pomoc w uzyskaniu kredytu, podczas gdy oskarżona twierdzi, że została do tego namówiona. Zeznania H. O. (1) i J. X. (1) są spójne co do przebiegu spotkań oraz zakresu ich ról. H. O. (1) ograniczała się jedynie do skontaktowania stron, natomiast całość procedury zaciągnięcia pożyczki prowadziła J. X. (1), która szczegółowo opisała standardowy proces i brak jakiegokolwiek wpływu na decyzję banku. Oskarżona przedstawia natomiast wersję zdarzeń wskazującą na szereg działań rzekomo podejmowanych przez obie świadek w jej imieniu, co nie znajduje potwierdzenia w jakichkolwiek dowodach. Jej relacja zawiera liczne sprzeczności, także wewnętrzne, oraz elementy nielogiczne, jak twierdzenie o podpisywaniu dokumentów bez ich czytania czy sugerowanie możliwości fałszowania dokumentów bez wskazania konkretnych podstaw. Trafnie zatem Sąd Rejonowy odrzucił wiarygodność wyjaśnień oskarżonej, wskazując, że pozostają one w realnej sprzeczności z relacją świadka J. X. (1). Stanowisko to pozostaje w pełni uzasadnione. Na uwagę zasługuje również fakt, którego nie podniesiono w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że pomimo, iż pożyczka dla przedsiębiorcy dotyczyła relatywnie wysokiej kwoty 200.000 zł, oskarżona nielogicznie przedstawiała swoją sytuację finansową. Nawet przy uwzględnieniu posłużenia się sfałszowanymi dokumentami i korzystniejszym przedstawieniu jej sytuacji finansowej nie tylko wniosek składany w (...) Bank (...) S.A z siedzibą w G. miał zostać odrzucony, ale również rzekomo również wnioski w innych bankach dotyczące niższego finasowania. Jednocześnie bagatelizowała konieczność udzielenia pożyczki, twierdząc, że najpierw ubiegała się o dotacje, jednak zrezygnowała z tego z powodu konieczności uzupełniania licznych dokumentów, a zamiast tego, niejako pod wpływem wskazówek powyższych świadków, rozważała zaciągnięcie relatywnie wysokiego kredytu. Okoliczność ta jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego, a wysokość kwoty i konieczność ewentualnej spłaty rat wskazują, że nie mogło to być obojętne oskarżonej i nie mogła ona całkowicie polegać w tym zakresie na innych osobach. Również niewiarygodne pozostaje twierdzenie oskarżonej, że nie zapoznawała się z treścią umów i jedynie ślepo podpisywała formularze w wyznaczonych miejscach. Twierdzenia oskarżonej o podpisywaniu dokumentów bez ich odczytania pozostają w oczywistej sprzeczności z jej jednoczesnym oświadczeniem o każdorazowym starannym parafowaniu każdej strony, co samo w sobie implikuje świadome zapoznawanie się z treścią dokumentów i byłoby pozbawione racjonalnego uzasadnienia, gdyby rzeczywiście miała ich nie czytać. Tego rodzaju wyjaśnienia oskarżonej świadczą wyłącznie o przyjętej przez nią linii obrony, polegającej na wykazaniu całkowitego powierzenia prowadzenia swoich spraw świadkom. Ponadto tej wersji zdarzeń przeczy finalne odrzucenie wniosku o finasowanie, bowiem gdyby świadkom zależało na otrzymaniu prowizji dążyłaby do sporządzenia wniosku i złącznika w sposób dający pewność otrzymania finansowania, zwłaszcza że świadek J. X. (1) doskonale znała procedury wnioskowania o pożyczkę z praktyki zawodowej. Sfałszowane dokumenty zawierały przerobienie kwot przelewów, które zostały w łatwy sposób zweryfikowane przez bank. W związku z powyższym trafnie Sąd Rejonowy przyjął, że jedynie oskarżona pozostawała osobą realnie zainteresowaną uzyskaniem wnioskowanej kwoty pożyczki. W świetle spójnych relacji świadków H. O. (1) i J. X. (2) to oskarżona wyszła z inicjatywą, poszukując osoby zawodowo zajmującej się świadczeniem takich usług, co czyni jej wyjaśnienia niewiarygodnymi Co istotne również oskarżona sprzecznie wskazywała, że nie otrzymywała żadnych informacji z banku, nie podejmowała inicjatywy w uzyskaniu finasowania, a jednocześnie dokładnie znała informacje dotyczące rzekomych odmów. Oskarżona ponadto twierdziła, że nie była informowana o konieczności poprawy lub wzmocnienia swojej zdolności kredytowej, a jednocześnie sama przyznaje, że przekazywała pełne dokumenty finansowe, wiedziała o niskim scoringu i miała pełną świadomość odmowy udzielania finansowania. Oskarżona wskazywała również, że świadek H. O. (1) musiała mieć wynagrodzenie w związku z tą sprawą, choć jednocześnie twierdziła że nie rozmawiała z nią o finansach i nie znała zasad współpracy między świadkami. Co prawda ta hipoteza okazała się prawdą, jednak świadek J. X. (1) nie ukrywała tego faktu przez organami procesowymi, podając w zeznaniach szczegóły ustalonego podziału ewentualnego zysku z H. O. (1) w przypadku pozytywnej decyzji z banku. W toku postępowania przed Sądem Rejonowym nie doszło do naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Zastosowanie zasady in dubio pro reo nie zależy od samych wątpliwości zgłaszanych przez strony, lecz od tego, czy w konkretnej sytuacji Sąd dostrzega wątpliwości co do sprawstwa i winy, które zobowiązany jest rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy, ustalając przebieg zdarzeń, opierał się na konkretnych dowodach potwierdzających przyjęty stan faktyczny, równocześnie wskazał okoliczności przemawiające za tym wyborem oraz przyczyny, dla których nie przydał wiary dowodom przeciwnym. Zarzut podnoszony w tym zakresie pozostawał dodatkowo w sprzeczności z innymi zarzutami kwestionującymi ocenę dowodów. Przepisy art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. mają charakter rozłączny, gdyż nieusuwalne wątpliwości mogą powstać wyłącznie wówczas, gdy Sąd orzekający, po wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych, dokonał oceny materiału dowodowego zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2013 r., V KK 119/13). W sprawie niniejszej nie mogło zatem dojść do naruszenia tej zasady, a zarzut apelującego w tym zakresie sprowadzał się w istocie do kwestionowania dokonanej przez Sąd oceny dowodów i wykazywania rzekomych wątpliwości. Aprobując poczynioną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów stwierdzić należy, że w realiach przedmiotowej sprawy ustalenia faktyczne zmierzające do uznania winy i sprawstwa oskarżonej w zakresie przypisanego jej czynu pozostawały prawidłowe. Sąd ten trafnie przenalizował całość materiału dowodowego uwzględniając również zasadę wyrażoną w art. 4 k.p.k. nakazującą badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonej. Jak wcześniej wspomniano ustaleniom tym nie przeczy wymowa dowodów przeprowadzonych w postępowaniu apelacyjnym. W związku z powyższym stwierdzić należy, że oskarżona posługując się sfałszowanymi dokumentami dążąc do uzyskania pożyczki wypełniła komplet znamion zarzucanego jej czynu z art. 297 k.k. oraz art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. co czyni podniesioną apelację obrońcy oskarżonej w całości niezasadną. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze w całości tj. w punkcie I i II części dyspozytywnej poprzez uniewinnienie oskarżonej T. H. od zarzucanego jej czynu i obciążenia Skarbu Państwa kosztami niniejszego postępowania oraz zasądzenie na rzecz oskarżonej od Skarbu Państwa na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. i art. 616 § 2 k.p.k. kosztów obrony w maksymalnej sześciokrotności stawki minimalnej określonej ustawowe w postpowaniu odwoławczym i odpowiednio za postępowanie przez sądem pierwszej instancji. W przypadku nie uwzględniania żądania o uniewinnienie oskarżonej T. H., o uchylenie zaskarżonego wyroku Sadu Rejonowego w Jeleniej Górze w całości i przekazanie spawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na uwadze całość argumentacji przedstawionej powyżej żaden z wniosków zawartych w apelacji nie był zasadny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonej T. H.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Mając na uwadze argumentację przedstawioną powyżej zaskarżony wyrok należało w całości utrzymać w mocy. Zastrzeżeń Sądu Okręgowego nie budzi również orzeczenie o karze, ma ona bowiem charakter wolnościowy, jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej i w żadnej mierze nie może zostać uznana za rozwiązanie rażąco surowe. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Odwoławczy zasądził od oskarżonej T. H. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1520 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, na którą składa się opłata w wysokości 1500 zł, ustalona na podstawie art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, oraz ryczałt w kwocie 20 zł za doręczenia wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym, ustalony zgodnie z § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana
Pełny tekst orzeczenia
VI KA 179/25
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.