Orzeczenie · 2025-12-18

VI Ka 1198/24Uchylenie decyzji świadczenie wychowawcze

Sąd
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
Miejsce
Warszawa
Data
2025-12-18
SAOSKarneprzestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu i obronnościŚredniaokręgowy
korupcjapolicjafunkcjonariusz publicznyprzyjęcie korzyści majątkowejnaruszenie przepisówapelacjapostępowanie karneocena dowodów

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał apelację wniesioną przez obrońcę oskarżonego M. B. od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe, który skazał oskarżonego za przestępstwa korupcyjne z art. 228 § 3 kk (przyjęcie korzyści majątkowej w zamian za naruszenie przepisów prawa) oraz art. 228 § 1 kk (przyjęcie korzyści majątkowej w zamian za udzielenie informacji). Obrońca zarzucił sądowi pierwszej instancji szereg uchybień, w tym obrazę przepisów postępowania (m.in. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 k.p.k.) oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Kwestionowano wiarygodność zeznań świadków P. K. i J. K., wskazując na ich sprzeczności, brak spontaniczności oraz potencjalne motywacje do pomówienia. Podnoszono również zarzut zaniechania wszechstronnej oceny dowodów, pominięcia dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego oraz braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w odniesieniu do świadka P. K. Sąd Okręgowy uznał apelację za oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że apelacja miała charakter selektywny i manipulacyjny, a uzasadnienie sądu rejonowego spełniało wymogi formalne. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., uznając ocenę dowodów przez sąd pierwszej instancji za mieszczącą się w granicach swobodnej oceny. Potwierdzono zasadność obdarzenia wiarą zeznań J. K. i P. K., wskazując na ich korespondencję z innymi dowodami i dokumentacją. Odniesiono się do zarzutów dotyczących rozbieżności w zeznaniach świadków, uznając je za nieistotne dla istoty sprawy. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do powołania biegłego w odniesieniu do świadka P. K., uznając, że sam fakt przyjmowania leków nie stanowi wystarczającej przesłanki. Odrzucono również zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k., wskazując na wykluczanie się tego zarzutu z zarzutami dotyczącymi oceny dowodów. W konsekwencji, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za II instancję i pozostałe koszty sądowe.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia
Do czego można powołać

Interpretacja przepisów dotyczących oceny dowodów w procesie karnym, w szczególności wiarygodności zeznań świadków obciążających i obciążających, a także oceny zarzutów apelacyjnych dotyczących wadliwości postępowania i uzasadnienia wyroku.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej i dowodowej w sprawie karnej o charakterze korupcyjnym.

Zagadnienia prawne (7)

Czy uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji spełnia wymogi formalne określone w art. 424 § 1 k.p.k. i umożliwia kontrolę instancyjną?

Odpowiedź sądu

Tak, uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego spełnia wymogi określone w art. 424 § 1 k.p.k., jest jasne i przejrzyste, a motywy rozstrzygnięcia są rekonstruowalne.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy uznał, że zarzut naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. jest skuteczny tylko wyjątkowo, gdy motywy sądu są nieprzejrzyste. W tej sprawie sąd pierwszej instancji jasno wskazał fakty, dowody, ocenę dowodów i tok rozumowania.

Czy sąd pierwszej instancji dokonał wszechstronnej i swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, sąd pierwszej instancji dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego, a ocena ta mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy stwierdził, że obrona jedynie prezentuje odmienną interpretację dowodów, co nie oznacza naruszenia przepisów. Sąd Rejonowy uwzględnił dowody obciążające i obciążające, a ocena ta była logiczna i spójna.

Czy zeznania świadków P. K. i J. K. są wiarygodne i mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, zeznania J. K. są spójne i korespondują z innymi dowodami, a zmienność jego postawy procesowej nie dyskwalifikuje późniejszych wyjaśnień. Zeznania P. K. również znajdują potwierdzenie w innych dowodach.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wskazał, że zeznania J. K. znalazły potwierdzenie w innych dowodach i doprowadziły do jego prawomocnego skazania. Rozbieżności co do kwoty nie podważają faktu przyjęcia korzyści. Zeznania P. K. korespondują z zeznaniami J. K., dokumentacją dotyczącą pojazdu i zeznaniami M. G. Fakt korzystania przez P. K. z art. 60 k.k. został uwzględniony przy ocenie wiarygodności, ale nie dyskwalifikuje zeznań.

Czy sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił dowody obciążające i obciążające oskarżonego?

Odpowiedź sądu

Tak, sąd pierwszej instancji ocenił dowody, które obrona próbowała przedstawić jako korzystne dla oskarżonego, ale słusznie uznał je za nieistotne dla przypisanych czynów, ponieważ świadkowie ci nie posiadali wiedzy o zachowaniach korupcyjnych oskarżonego.

Uzasadnienie

Zeznania świadków A. S., S. P., D. S. i A. P. (1) zostały ocenione jako wiarygodne, ale nieistotne dla przypisanych czynów, gdyż osoby te nie miały wiedzy o korupcji. Brak wiedzy świadka o przestępstwie nie jest dowodem jego niepopełnienia.

Czy zachodziła konieczność powołania biegłego psychologa lub psychiatry w celu oceny zeznań świadka P. K.?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że stan psychiczny świadka uniemożliwiał mu prawidłowe postrzeganie rzeczywistości lub jej relacjonowanie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy stwierdził, że sam fakt przyjmowania leków czy opieki lekarskiej nie stanowi wystarczającej przesłanki do obligatoryjnego powołania biegłego. Obrona nie wykazała, aby deficyty świadka przekładały się na treść jego depozycji w sposób istotny dla rozstrzygnięcia.

Czy w sprawie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.)?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. można mówić dopiero wtedy, gdy ocena dowodów jest prawidłowa, a mimo to istnieją dwie równie prawdopodobne wersje zdarzenia. W tej sprawie zarzuty dotyczyły oceny dowodów, co wyklucza zastosowanie art. 5 § 2 k.p.k.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wskazał, że zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. wzajemnie się wykluczają. W tej sprawie nie istniały niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego.

Czy oskarżony M. B. popełnił przestępstwa z art. 228 § 3 k.k. i art. 228 § 1 k.k.?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, oskarżony, działając jako funkcjonariusz Policji, przyjął korzyść majątkową w zamian za naruszenie przepisów prawa (niewpisanie braku badań technicznych) oraz za udzielenie informacji o możliwości odholowania pojazdu.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy podzielił ustalenia Sądu Rejonowego co do popełnienia przez oskarżonego czynów z art. 228 § 3 k.k. i art. 228 § 1 k.k., uznając je za trafnie zakwalifikowane.

Rozstrzygnięcie

Decyzja
Utrzymanie w mocy
Strona wygrywająca
Skarb Państwa

Strony

NazwaTypRola
M. B. (1)osoba_fizycznaoskarżony
P. K. (1)osoba_fizycznaświadek
J. K. (1)osoba_fizycznaświadek
A. S.osoba_fizycznaświadek
S. P.osoba_fizycznaświadek
D. S.osoba_fizycznaświadek
T. P.osoba_fizycznaświadek
A. P. (1)osoba_fizycznaświadek
M. G.osoba_fizycznaświadek
I. S.osoba_fizycznaświadek
Katarzyna Walendziakosoba_fizycznaprokurator

Przepisy (26)

Główne

k.p.k. art. 7

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 410

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 3

Kodeks postępowania karnego

k.k. art. 228 § § 3

Kodeks karny

k.k. art. 228 § § 1

Kodeks karny

Pomocnicze

k.p.k. art. 2 § § 1 pkt 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 4

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 424 § § 1 pkt 1 i 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 1a

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 4

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 439

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 167

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 366 § § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 405 § § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 192 § § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 193

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 5 § § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 437 § § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 454 § § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 636 § § 1

Kodeks postępowania karnego

k.k. art. 60

Kodeks karny

k.k. art. 18 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 229 § § 3

Kodeks karny

k.k. art. 270 § § 1

Kodeks karny

Argumenty

Skuteczne argumenty

Apelacja obrońcy jest bezzasadna, ponieważ nie stanowi rzetelnej polemiki z ustaleniami sądu pierwszej instancji, a jedynie manipuluje fragmentami materiału dowodowego. • Uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji spełnia wymogi formalne i umożliwia kontrolę instancyjną. • Ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji mieści się w granicach swobodnej oceny i nie nosi cech dowolności. • Zeznania kluczowych świadków (P. K., J. K.) są wiarygodne i znajdują potwierdzenie w innych dowodach. • Nie zachodziła konieczność powołania biegłego w celu oceny zeznań świadka P. K. • Nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.). • Oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwa korupcyjne.

Odrzucone argumenty

Obraza przepisów postępowania (art. 2 § 1 pkt 1, art. 4, art. 7, art. 410, art. 424 § 1, art. 167, art. 366 § 1, art. 405 § 2, art. 192 § 2, art. 193 k.p.k.) poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, błędną ocenę dowodów, zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i pominięcie przesłuchania kluczowego świadka. • Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (art. 438 pkt 3 k.p.k.) wynikający z błędnej oceny dowodów i pominięcia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego. • Naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.

Godne uwagi sformułowania

apelacja obrońcy nie stanowi rzetelnej, merytorycznej polemiki z ustaleniami faktycznymi ani z oceną prawną • ma ona charakter wysoce selektywny i manipulacyjny • operuje sugestiami, hipotezami i spekulacjami • nie mamy tu do czynienia z 'gołym pomówieniem' • brak wiedzy świadka o przestępstwie nie stanowi dowodu jego niepopełnienia • zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. wzajemnie się bowiem wykluczają

Skład orzekający

Agnieszka Wojciechowska-Langda

przewodniczący

Tomasz Morycz

sędzia

Remigiusz Pawłowski

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących oceny dowodów w procesie karnym, w szczególności wiarygodności zeznań świadków obciążających i obciążających, a także oceny zarzutów apelacyjnych dotyczących wadliwości postępowania i uzasadnienia wyroku."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej i dowodowej w sprawie karnej o charakterze korupcyjnym.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa dotyczy korupcji w policji, co zawsze budzi zainteresowanie. Pokazuje mechanizmy obrony w procesie karnym i sposób, w jaki sąd odwoławczy analizuje zarzuty apelacyjne dotyczące oceny dowodów.

Policjant skazany za korupcję. Sąd odwoławczy: apelacja obrony to 'manipulacja'.

Sektor

prawo

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej.

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.

  • Analiza orzecznictwa i przepisów
  • Drafting pism i dokumentów
  • Odpowiedzi na pytania prawne
  • Pogłębiona analiza z doktryny
Wypróbuj Asystenta AI za darmo

Powiązane przepisy

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.

Przeczytaj pełny tekst