VI GZ 241/17

Sygn. akt VI Gz 241/17 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący SSO Joanna Rusińska (spr.) Sędziowie SO Małgorzata Bartczak – Sobierajska, SO Zbigniew Krepski po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) S.A. w Komornikach przeciwko B. G. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na pkt 2 i 3 postanowienia Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 6 września 2017r., sygn. akt V GNc 4017/16 postanawia odrzucić zażalenie na punkt 3 (trzeci) i oddalić zażalenie na punkt 2 (drugi) zaskarżonego postanowienia. SSO Zbigniew Krepski SSO Joanna Rusińska SSO Małgorzata Bartczak Sobierajska UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 września 2017 r. Sąd Rejonowy w Toruniu oddalił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty z dnia 28 grudnia 2016 r. (pkt.1), odrzucił sprzeciw, (pkt 2) i w wyniku rozpoznania skargi pozwanego na orzeczenie referendarze sądowego, utrzymał w mocy jego postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty. W uzasadnieniu postanowienia Sąd ten stwierdził, że odpis nakazu zapłaty został doręczony na prawidłowy adres pozwanego ujawniony w CEIDG i pozwany nie wykazał, że bez swej winy uchybił terminowi do wniesienia sprzeciwu. Dlatego jego wniosek na podstawie art. 168 § 1 k.p.c. oddalił i odrzucił sprzeciw, jako spóźniony na podstawie art. 504 § 1 k.p.c. W rezultacie, według Sądu Rejonowego nie było podstaw do uwzględnienia skargi na orzeczenie referendarza, gdyż nakaz zapłaty wydany przez referendarza sądowego, jako prawomocny, stanowi tytuł egzekucyjny ( art.777 pkt 1 1 k.p.c. ). Były więc podstawy do nadaniu mu klauzuli wykonalności. W zażaleniu pozwany skarżąc postanowienie Sądu Rejonowego w punkcie 2 i 3 , zarzucił mu naruszenie art. 89 § 1 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 2 k.p.c. wskazując na nieważność postępowania, art. 133 § 1 k.p.c. w zw. z art. 135 § 1 k.p.c. polegającym na ich niezastosowaniu i wadliwym doręczeniu przesyłki sądowej na adres wskazany w CEIDG oraz art. 168 § 1 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty. W oparciu o takie zarzuty skarżący domagał się uchylenia zarządzenia referendarze sądowego w zakresie stwierdzenia prawomocności nakazu zapłaty, wstrzymanie wykonania nakazu zapłaty, doręczenie nakazu zapłaty na adres siedziby pozwanego i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, alternatywnie wniósł o zmianę postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu i przywrócenie mu terminu do wniesienia sprzeciwu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: 1. Zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty jest niedopuszczalne, albowiem Sąd ten rozstrzygał skargę pozwanego na orzeczenie referendarze, jako sąd drugiej instancji ( art. 767 3a k.p.c. ). Zatem w tym zakresie, zażalenie należało odrzucić ( art.373 k.p.c. w zw. z art.397 § 2 k.p.c. ). 2. Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu jest bezzasadne. Zarzut nieważności postępowanie z uwagi na wskazywane przez skarżącego nieprawidłowości w umocowaniu osób udzielających pełnomocnictwa procesowego w imieniu powodowej spółki ( art. 89 § 1 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 2 k.p.c. ) jest chybiony. Pełnomocnictwo dla radcy prawnego zostało udzielone w dniu 18.12.2013 r. (k.6), a więc w czasie, w którym zgodnie z odpisem pełnym z rejestru przedsiębiorców KRS, C. S. i J. O. byli członkami zarządu powodowej spółki (k.12). W tej sytuacji fakt, iż w chwili składania pozwu jeden z członków zarządu (...) S.A. ( C. S. ) był wykreślony w rejestru, nie ma wpływu na prawidłowość umocowanie pełnomocnika reprezentującego w sprawie powoda (zob. uzasadnienie uchwały SN z dnia 8.11.2007 r., III CZP 92/07, OSNC, nr 11, poz.126). Nietrafiony jest także zarzut dotyczący nieprawidłowości doręczenia przesyłki sądowej pozwanemu ( art. 133 § 1 k.p.c. w zw. z art. 135 § 1 k.p.c. ). Zgodnie z art. 133 § 2a k.p.c. , pisma procesowe dla przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego albo Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), doręcza się na adres udostępniany w rejestrze albo CEIDG, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. Powód wskazał w pozwie adres pozwanego dla doręczeń wynikający z aktualnego odpisu z CEIDG (k.20) i na ten adres ( G. , ul (...) ) dokonano doręczenia przesyłki sądowej. Ten adres podaje także obecnie pozwany jako właściwy. W związku z tym domaganie się przez niego prawidłowego doręczenia jest niezrozumiałe. Orzecznictwo, do którego odwołuje się pozwany w zażaleniu - wskazując, że doręczenie powinno być na adres zamieszkania - dotyczy natomiast stanu prawnego przed wejściem w życie art. 133 § 2a k.p.c. , w brzmieniu obowiązującym od dnia 8.9.2016 r.; zatem przed wniesieniem pozwu w niniejszej sprawie, a to czyni je nieaktualnym. Mając powyższe na uwadze, okoliczność, iż pozwany przedsiębiorca nie zapewnił sobie możliwości odbioru przesyłek pocztowych adresowanych na adres miejsca prowadzenia przez niego jego działalności gospodarczej, podany w CEIDG jako adres dla doręczeń, nie powoduje, że strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy ( art.168 § 1 k.p.c. ). W tym zakresie Sąd odwoławczy w całości podziela argumentację Sądu I instancji, zwłaszcza, że w zażaleniu pozwany skutecznie jej nie zakwestionował. Z tych względów, oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu jest uzasadnione, a w konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo też zastosował art. 504 § 1 k.p.c. W związku z tym, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art.397 § 2 k.p.c. należało oddalić zażalenie na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu. SSO Zbigniew Krepski SSO Joanna Rusińska SSO Małgorzata Bartczak Sobierajska (...) (...) (...) (...) (...) (...) (...)