V SA/Wa 1926/13

V SA/Wa 1926/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kania /przewodniczący/
Barbara Mleczko-Jabłońska /sprawozdawca/
Mirosława Pindelska
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1574/14 - Wyrok NSA z 2015-09-09
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2014 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata P. R. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2013r. Minister Finansów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej "k.p.a.") oraz art. 17, art. 18 i art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.; dalej "u.p.e.a."), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w spawie skargi H. K. skargi ( dalej: "skarżąca") na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. polegającą na zajęciu zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2011r. zwrotu nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie tytułu wykonawczego [...] dotyczącego Z.K.
Powyższe postanowienie Minister Finansów wydał na podstawie następującego stanu faktycznego.
Naczelnik Urzędu Skarbowego W. jako organ egzekucyjny prowadząc egzekucję do majątku zobowiązanego Z. K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], z dnia [...] czerwca 2011 r. dokonał zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], zajęcia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. /PIT-37/ w kwocie [...] zł.
Na powyższą czynność egzekucyjną żona dłużnika H. K. wniosła pismem z dnia [...] grudnia 2011 r., "skargę" do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. W uzasadnieniu pisma zarzuciła "bezprawne zajęcie pieniężne w kwocie [...] z rozliczenia PIT37 z a rok 2010 zł, podnosząc brak podstaw do pobrania opłaty za parkowanie pojazdu kwestionując tym samym istniejące zadłużenie za postój w strefie płatnego parkowania powstałe w dniu [...] stycznia 2011r. Dalej wnosząca pismo zażądała zwrotu pobranej kwoty.
Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. przedmiotowe wystąpienie H. K. zostało przekazane do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. , zgodnie z właściwością.
W dniu [...] lutego 2012 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wezwał H. K. do sprecyzowania żądania zawartego w w/w wystąpieniu.
Wnioskodawczyni w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r., poinformowała, iż jej pismo z dnia [...] grudnia 2012 r., stanowi skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu zawiadomieniem dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W., działając na podstawie art. 61 a § 1 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji — odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ww. skargi z dnia [...] grudnia 2011 r.
W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że aby zaistniała możliwość merytorycznej zasadności skargi na daną czynność egzekucyjną musi ona zostać złożona przez osobę do tego uprawnioną. Natomiast z akt sprawy wynika, że czynność egzekucyjna, w związku z którą H. K. wniosła skargę dokonana była w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do jej męża Z. K. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] czerwca 2011r. nr [...], obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w kwocie [...] zł. Zdaniem organu nadzoru powyższe wskazuje, że H. K. nie jest zobowiązaną w rozumieniu art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tego względu Dyrektor Izby Skarbowej we W. zobligowany był, jak wskazano do zastosowania art. 61a kpa zgodnie z którym, gdy żądanie o którym mowa w art. 61 kpa zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Korzystając z przysługującego prawa, pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. H. K. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie organu nadzoru.
Rozpoznając zażalenie na ww. postanowienie organu I instancji, Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu nadzoru z dnia [...] maja 2012 r.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Minister Finansów wyjaśnił, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, z późn. zm.) (u.p.e.a), zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej.
Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 1a zobowiązanym jest osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym.
Dalej wskazano, że zawiadomienie o zajęciu nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. wystawione zostało w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Z. K. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...].
Niewątpliwie zatem, zdaniem organu odwoławczego w trybie art. 54 u.p.e.a. odwołująca się nie posiada statusu strony, gdyż skarga na czynności egzekucyjne przysługuje jedynie zobowiązanemu, którym jest Z. K. W związku z tym Minister Finansów podzielił stanowisko organu nadzoru I instancji, że procedura ta nie może być wszczęta na wniosek osoby, która nie mieści się w definicji zobowiązanego. Stąd organ w przedmiotowej jak wskazano właściwie zastosował instytucję odmowy wszczęcia postępowania uregulowaną w art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), która na mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ma zastosowanie również w egzekucji administracyjnej.
W świetle powyższego, Minister Finansów uznał, że organ nadzoru w niniejszej sprawie był uprawniony do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 61 a § 1 kpa, a wobec tego nie posiadał możliwości prawnych do merytorycznego zbadania zarzutów stawianych przez wnioskodawczynię.
Na powyższe postanowienie Ministra Finansów pismem z dnia 18 lipca 2013 r. H. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę.
W skardze wniosła o
- zmianę zaskarżonego postanowienia w całości,
- zwrócenie poniesionych strat dodatkowych, kosztów za niesłuszne pobranie i przetrzymywanie pieniędzy oraz
- zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca zarzuciła wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa, naruszenie zasady swobodnej oceny oraz zaniechanie przez organ działań, które są niezbędne do zabezpieczenia praw stron.
W uzasadnieniu skargi podniosła, iż jest stroną postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną w trybie art. 54 u.p.e.a. ze względu na fakt, iż dokonano zajęcia nadpłaty wynikającej z rozliczenia zeznania rocznego podatku dochodowego za 2010 r. złożonego wspólnie z małżonkiem.
Jako dowód przedstawiła kopię zeznania podatkowego za 2010 r. oraz kopię odcinka zaniżonej kwoty z podatku dochodowego za 2010 r. Jej zdaniem została narażona na dodatkowe straty materialne i zdrowotne w związku z zagarnięciem nadpłaty. Zażądała odszkodowania z powodu bezprawnej decyzji organu w wyniku, której poniosła koszty związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Nadto załączyła do skargi kopię wykazu poniesionych opłat.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko.
Pismem procesowym z dnia 10 lutego 2014r. ustanowiony urzędu i działający w imieniu H.K. profesjonalny pełnomocnik podtrzymał stanowisko skarżącej wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które dotychczas nie zostały pokryte w całości, ani w części.
W uzasadnieniu swego stanowiska zarzucił, że rozstrzygniecie organów administracji publicznej było wynikiem naruszenia art. 77 k.p.a. poprzez uwzględnienie faktu, iż organ podatkowy w postępowaniu egzekucyjnym zaspokoił się ze świadczenia stanowiącego zwrot podatku ze wspólnego rozliczenia małżonków K., a więc ze świadczenia, które wchodzi do ich majątku wspólnego.
Pełnomocnik skarżącego powołując i podzielając pogląd wyrażony przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 listopada 2010 roku w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 480/10 o tym, że małżonek dłużnika nie może sprzeciwić się prowadzeniu czynności egzekucyjnych w stosunku do majątku wspólnego, tylko dlatego, że dane składniki należą właśnie do tego majątku. Jego obrona opierać się może co najwyżej na podobnych argumentach, jakie przysługują osobie zobowiązanej (np. przedawnienia zobowiązania, umorzenia zaległości itp.), dotyczących stricte zasadności, podstawie, sposobu prowadzonej egzekucji" , wskazał , że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa za zobowiązania publicznoprawne, co do których stosuje się przepisy w/w ustawy odpowiada nie tylko sam zobowiązany, ale także jego współmałżonek, w zakresie majątku wspólnego. Zatem współmałżonek osoby zobowiązanej jest zmuszony do znoszenia egzekucji z majątku wspólnego, nie mając jednocześnie statusu zobowiązanego, zgodnie z art. 1 a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co z kolei przesądza o braku możliwości skorzystania ze środka zaskarżenia podejmowanych przez organy egzekucyjne działań, regulowanego w art. 38 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2008 roku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2215/05, wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 września 2008 roku w sprawie o sygn. akt WSA/Kr 696/08, wyrok WSA w Opolu z dnia 13 lipca 2009 roku w sprawie o syn. akt I SA/Op 21/09).
W takim przypadku, jak podkreślił pełnomocnik skarżącej, pozostawienie małżonka dłużnika bez środków merytorycznej obrony w sposób oczywisty naruszyłoby konstytucyjne zasady wynikające z art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji RP, gwarantujące obywatelom podmiotowe prawo do zaskarżenia każdego rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji w postępowaniu przed organami państwa i dotyczącego wolności i praw obywatelskich.
Z uwagi na powyższe, zdaniem pełnomocnika, małżonkowi zobowiązanego w zakresie egzekucji z majątku wspólnego w sytuacji w której współmałżonek zobowiązanego nie jest objęty tytułem wykonawczym, zgodnie z art. 27 c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przysługuje generalny środek zaskarżenia wskazany w art. 54 § 1 w/w ustawy, stąd też organ administracji publicznej winien wszcząć postępowanie w celu merytorycznego rozpoznania zarzutów przedstawionych w skardze H. K.
Pismem procesowym z dnia 20 lutego 2014r. H. K. potrzymała wszystkie wnioski i twierdzenia podniesione w skardze, a ponadto wniosła o zwrócenie jej poniesionych, jak wskazała, dodatkowych kosztów w kwocie [...] zł. za niesłuszne pobranie i przetrzymywanie pieniędzy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działań organów administracji publicznej, w tym postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym, w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie, której przedmiotem jest zbadanie legalności formalnego rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Przechodząc do wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia wskazać należy, iż w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz.1954 ze zm. – dalej u.p.e.a.), które stanowią w art. 54 § 1 tej ustawy, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, którą wnosi się za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej (§ 3 i § 4). W myśl przepisu art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne orzeka organ nadzoru w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 1apkt 20 u.p.e.a zobowiązanym jest osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym. Spór w sprawie niniejszej sprowadza się do ustalenia czy zasadnie organy nadzoru w postępowaniu egzekucyjnym odmówiły skarżącej H.K., małżonce wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] dłużnika Z. K. statusu osoby zobowiązanej, skoro egzekucja wszczęta została do majątku wspólnego ( zajęcie nadpłaty wynikającej z rozliczenia zeznania rocznego podatku dochodowego za 2010 r. złożonego wspólnie z małżonkiem ), a co za tym idzie czy w tej sytuacji stosując instytucję odmowy wszczęcia postępowania uregulowaną w art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), która na mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ma zastosowanie również w egzekucji administracyjnej prawidłowo wydały formalne rozstrzygnięcie w sprawie odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie skargi małżonki dłużnika na czynności egzekucyjne.
Rozpoznając skargę, w ocenie Sądu przyznać należy rację egzekucyjnym organom nadzoru, które prawidłowo zastosowały instytucję z art. 61a §1 kpa. Zgodnie z tym przepisem gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu w sprawie najistotniejsze jest określenie statusu skarżącej w prowadzonym postępowaniu Analizując obowiązujące w tym zakresie przepisy u.p.e.a. wysnuć należy wniosek, że małżonek osoby zobowiązanej nie jest zobowiązanym w myśl art. 1a) pkt. 20 u.p.e.a., albowiem nie ciąży na nim wykonanie żadnego prawnego obowiązku ani pieniężnego ani niepieniężnego. Ustawodawca dla celów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zdefiniował w art. 1 a ) pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanego jako osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Jeżeli zatem w jakimkolwiek przepisie u.p.e.a. bądź aktów wykonawczych do niej użyto wyrazu "zobowiązany", to dokonując interpretacji tego przepisu, interpretator musi nadać mu znaczenie nadane wyżej wymienioną definicją legalną.(wyrok NSA z 6 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 2100/10 ).
Egzekucja, w ramach której skarżąca wniosła skargę zmierzała do przymusowej realizacji zobowiązania z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie, które ciążyło wyłącznie na małżonku skarżącej Z. K. On zatem był zobowiązanym w rozumieniu art. 1a) pkt 20 u.p.e.a. Na marginesie wskazać należy, że Z. K. jak wynika z akt sprawy skorzystał z uprawnień mu przysługujących, podnosząc w pismach kierowanych do organów egzekucyjnych w zakresie, których prowadzone jest odrębne postępowanie "bezzasadność prowadzonej wobec niego egzekucji".
W tym miejscu nie można pominąć przepisu, który wskazuje, iż w przypadku skierowania egzekucji do majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, tytuł wykonawczy wystawiony winien być na oboje małżonków, stosownie do art. 27c) u.p.e.a. Dokonując wykładni tego przepisu nie można, jak wywiódł Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 18 września 2002 r. sygn. akt III CZP 49/02, opubl. w OSNC z 2003 r., nr 9,poz. 115), iż ograniczyć się do wykładni językowej. Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że w przepisie tym mowa jest o zobowiązanym i jego małżonku. Zgodnie z art. 1 a) pkt 20 u.p.e.a. przez zobowiązanego rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Jeśli zatem u.p.e.a. w art. 27c) wyraźnie różnicuje zobowiązanego i jego małżonka, traktując tylko jednego z małżonków jako zobowiązanego, wówczas - musi to oznaczać, że wymieniony przepis ma zastosowanie właśnie wtedy, gdy tylko jeden z małżonków jest zobowiązanym w rozumieniu ustawy, a drugi takiego statusu nie ma, a jedynie zachodzi podstawa do prowadzenia egzekucji z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka. Tylko przy takim założeniu art. 27c) u.p.e.a. może w ogóle mieć praktyczne znaczenie. Jeżeli zobowiązanym jest tylko jeden z małżonków, to odpowiedzialność za zobowiązania publicznoprawne rozciąga się jedynie na jego majątek odrębny oraz majątek wspólny zobowiązanego i jego małżonka, a nie obejmuje majątku odrębnego małżonka zobowiązanego. O odpowiedzialności za zobowiązanie publicznoprawne obojga małżonków zarówno ich majątkiem wspólnym, jak i ich majątkami odrębnymi, można natomiast - według Sądu Najwyższego- mówić tylko wtedy, gdy oboje małżonkowie mają jednocześnie status zobowiązanych. Gdyby przyjąć, że jedynie w tym wypadku ma zastosowanie art. 27c) u.p.e.a., wówczas przepis ten byłby zbędny, ponieważ w sytuacji, w której oboje małżonkowie mieliby status zobowiązanego w rozumieniu art. 1a) pkt 20 u.p.e.a., przeciwko każdemu z nich i tak można byłoby wystawić administracyjny tytuł wykonawczy na zasadach ogólnych, tj. zgodnie z art. 26 i 27 u.p.e.a. Jeśli nawet przepis art. 27c) u.p.e.a., w części dotyczącej określenia zakresu prowadzonej egzekucji (zarówno majątek wspólny zobowiązanego i jego małżonka, jak i ich majątki odrębne), może skłaniać do odmiennego wniosku, to jednak w części odnoszącej się do określenia podmiotów, które przepis ten obejmuje (wyraźne zróżnicowanie zobowiązanego i jego małżonka, nie będącego zobowiązanym), jego brzmienie może być podstawą do przyjęcia zapatrywania, że ma on zastosowanie właśnie wtedy, gdy egzekucja obejmuje jedynie majątek odrębny zobowiązanego oraz majątek wspólny zobowiązanego i jego małżonka, z pominięciem majątku odrębnego małżonka zobowiązanego.
Obowiązek wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków w przypadku kierowania egzekucji obowiązków ciążących na jednym z nich do majątku wspólnego nie oznacza jednak, iż małżonek niebędący zobowiązanym, przy wyraźnym odróżnieniu jego statusu od statusu zobowiązanego przez ustawodawcę ma takie same uprawnienia w postępowaniu egzekucyjnym jak małżonek, będący zobowiązanym. Przepisy u.p.e.a. nie dają bowiem podstaw do przyjęcia, iż ustawa ta posługuje się pojęciem zobowiązanego w dwóch różnych znaczeniach – materialnym i formalnym ( wynikającym z faktu wskazania konkretnego podmiotu w tytule wykonawczym). Zatem zakres pojęcia zobowiązany został określony w definicji legalnej, zamieszczonej w słowniczku zawartym w art. 1 a) pkt 20 u.p.e.a. i w każdym przypadku użycia tego wyrazu w przepisach tej ustawy i w przepisach wykonawczych do niej należy pojęcie to rozumieć jednakowo. Jeżeli zatem małżonek zobowiązanego ponosi tylko odpowiedzialność majątkiem wspólnym za cudze zobowiązanie, to tym samym nie można mu przyznać uprawnień wynikających z art. 54 §1 do złożenia skargi na czynności egzekucyjne postępowaniu egzekucyjnym , skoro uprawnienia te, jak wynika wprost z tego przepisu przysługują wyłącznie zobowiązanemu. W tej sytuacji Sąd nie podziela poglądu zaprezentowanego w piśmie pełnomocnika skarżącej , iż przyznanie takich uprawnień wywieść należy z art. 78 Konstytucji RP. Wystawienie tytułu wykonawczego przez wierzyciela czy też nawet wszczęcie na jego podstawie egzekucji administracyjnej przez organ egzekucyjny nie może być bowiem uznane za równoznaczne z wydaniem decyzji czy orzeczenia przez organ I instancji.
W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw pozwalających na zakwestionowanie zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia, które je poprzedzało, albowiem w sprawie niniejszej uzasadnione było formalne rozstrzygnięcie.
Reasumując zatem, podniesione w skardze zarzuty nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi. W związku z tym należy stwierdzić, iż organy wydając postanowienia w obu instancjach prawidłowo uznały, że skarżąca H. K. nie mogła skorzystać z trybu, który przysługuje osobie zobowiązanej. Tym samym instytucja odmowy wszczęcia postępowania uregulowana w art. 61 §1 kpa w związku z art. 18 u.p.e.a. została zastosowana prawidłowo.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie §19 w związku z § 18 ust 1 pkt1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów niopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu ( Dz. U. 2013 Nr 461 tekst jedn.).