V P 216/20

Sygn. akt V P 216/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 11 kwietnia 2022 roku Sąd Rejonowy w Rybniku, V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Wiesław Jakubiec Protokolant: osobiście po rozpoznaniu 11 kwietnia 2022 roku w Rybniku na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa I. O. przeciwko (...) Sp. z o.o. w W. o odprawę pieniężną 1. zasądza od strony pozwanej (...) Sp. z o.o. w W. na rzecz powódki I. O. kwotę 11 460 zł (jedenaście tysięcy czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem odprawy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 września 2020 roku, 2. wyrokowi w pkt. 1 co do kwoty 3 820 zł (trzy tysiące osiemset dwadzieścia złotych) nadaje rygor natychmiastowej wykonalności, 3. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 3 019,27 zł (trzy tysiące dziewiętnaście 27/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym 2 700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, 4. nakazuje pobranie od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Rybniku) kwoty 750 zł (siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu koszów sądowych. Sędzia Wiesław Jakubiec Sygn. akt V P 216/20 UZASADNIENIE Powódka I. O. wniosła przeciwko pozwanej (...) sp. z o.o. w W. pozew o zasądzenie na jej rzecz kwoty 11 460 zł tytułem odprawy pieniężnej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 11 września 2020 roku. Nadto, wniosła o zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazała, że do 1 marca 2019 roku była zatrudniona w T. R. , a po tej dacie na podstawie art. 23 1 kp doszło do przejścia zakładu pracy na pozwaną. Powódka zaznaczyła, że 28 maja 2020 roku otrzymała wypowiedzenie warunków umowy o pracę. Jednocześnie zaproponowane warunki przewidywały obniżenie wynagrodzenie oraz rozszerzenie miejsca wykonywania pracy. Powódka podała też, że nie otrzymała odpowiedzi jakie konkretnie obowiązki miałaby wykonywać. W ocenie powódki wyłączną przyczyną wypowiedzenia była likwidacja stanowiska pracy, a zatem niedotycząca pracownika. Powódka podkreśliła, że zmiana warunków została przekazana wszystkim pracownikom, którzy stali się pracownikami pozwanej od 1 marca 2019 roku na podstawie art. 23 1 kp . W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa oraz o zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu przyznała, iż 28 maja 2020 roku wypowiedziała powódce warunki pracy i płacy, jednak w jej ocenie odmowa przyjęcia zaproponowanych warunków powinna być traktowana jako współprzyczyna rozwiązania stosunku pracy. W ocenie pozwanej warunki pracy zaproponowane powódce odpowiadały jej kwalifikacjom i umiejętnościom, a zaproponowane stanowisko pracy było najbardziej zbliżone do dotychczas przez nią zajmowanego. Pozwana zaznaczyła, iż mimo rozszerzenia miejsca świadczenia pracy do województwa (...) , powódka swoją pracę miała wykonywać na terenie jednego obiektu ustalonego w oparciu o porozumienie między powódką, a pozwaną. Pozwana dodała, że rozszerzenie miejsca świadczenia pracy co do województwa wynikało z konieczności uelastycznienia treści umowy o pracę i dostosowania jej do zmiennej sytuacji na rynku usług ochrony. Pozwana podkreśliła też, że propozycja w zakresie wynagrodzenia zaproponowanego powódce wynikała z wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez pracowników pracujących na podobnych stanowiskach. Pozwana dodała, że nie była w stanie utrzymać dotychczasowego wynagrodzenia powódki bez narażania się na zarzut dyskryminacji pozostałych pracowników zajmujących stanowisko koordynatora ochrony. Sąd ustalił co następuje: Od 2 października 2006 roku powódka I. O. była zatrudniona w (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. . Od 16 listopada 2017 roku powódka zajmowała stanowisko Eksperta ds. Bezpieczeństwa i Zapobiegania Stratom z wynagrodzenie miesięcznym w wysokości 3600 zł brutto. 1 marca 2019 roku nastąpiło, na podstawie art. 23 1 kp , przejście zakładu pracy powódki z (...) sp. z o.o. na pozwaną (...) sp. z o.o. w W. (później (...) sp. z o.o. ). Powódka świadczyła pracę cały czas w jednym wyznaczonym obiekcie przy ul (...) w R. . Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki wynosiło 3820 zł. W piśmie z 28 maja 2020 roku pozwana poinformowała powódkę, iż w związku z zakończeniem współpracy pozwanej ze spółką (...) sp. z o.o. w tym realizacji świadczenia usług na rzecz tego klienta w zakresie m.in. dotyczącym stanowiska pracy powódki, z uwagi na brak możliwości powierzenia wykonywanej przez powódkę pracy na innych obiektach obsługiwanych przez pracodawcę wypowiada jej dotychczasowe warunki pracy i pracy. Po upływie okresu wypowiedzenia tj. 1 września 2020 roku pozwana zaproponowała powódce stanowisko pracy – koordynatora ochrony z miesięcznym wynagrodzeniem 3056 zł brutto, a jako miejsce świadczenia pracy wskazała obszar województwa (...) . Bezpośredni przełożony powódki nie poinformował jej o zakresie nowych obowiązków, mimo zadawanych w tym zakresie pytań powódki. Powódka odmówiła przyjęcia zaproponowanych jej nowych warunków pracy i płacy. Innym pracownikom pozwanej w tym Ł. P. i R. Z. zajmującym tożsame do powódki stanowiska - eksperta również wypowiedziano warunki pracy i płacy z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia. Powódce i ww. pracownikom zaproponowano mniej korzystne warunki pracy niż dotychczasowe, w zakresie m.in. wynagrodzenia oraz miejsca świadczenia pracy. Ł. P. i R. Z. odmówili przyjęcia zaproponowanych nowych warunków. Pozwana nie wypłaciła powódce odprawy pieniężnej. Pismem z 3 września 2020 roku powódka wezwała pozwaną do zapłaty na jej rzecz kwoty 11 460 zł brutto tytułem odprawy wraz z odsetkami od 1 września 2020 roku w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Dowód: akta osobowe powódki: w tym m.in. umowy o pracę, porozumienia zmieniające, świadectwo pracy – korekta k.37 informacja z 29.01.2019r. o przejściu zakładu pracy k.16, wypowiedzenie warunków umowy o pracę z 28.05.2020r. k.17, oświadczenie powódki z 26.06.2020r. o odmowie przyjęcia nowych warunków pracy i płacy k.18, pismo pozwanej z 24.08.2020r. k. 19, wezwanie do zapłaty k.20, wiadomości mailowe k.24-28, zaświadczenie o zarobkach k.35a, zeznania świadka A. K. k.58v.-59, zeznania świadka Ł. P. k. 69v.-70, zeznania świadka R. Z. k.70-71, zeznania świadka M. W. k.70v.-71, przesłuchanie powódki k.71v.-72v., zeznania świadka M. C. na płycie akta V Po 539/21 k.28 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci ww. dokumentów, które Sąd uznał za wiarygodne, wzajemnie ze sobą korelujące i rzeczowe, a także w oparciu o dowód z zeznań świadków oraz przesłuchania powódki, które wraz z dowodami z dokumentów tworzyły spójny i logiczny obraz przedstawiający stan faktyczny sprawy. Sąd zważył co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2015 r. poz. 192 j.t. ze zm.) przewiduje możliwość zwolnień grupowych ( art. 1 ) jak i indywidualnych ( art. 10 ). Art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, iż pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości: pkt 1 – jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata; pkt 2 – dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat; pkt 3 – trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat. Zgodnie z ust. 3 w/w artykułu, odprawę pieniężną ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Z mocy art. 10 ust. 1 ustawy przepisy art. 5 ust. 3-6 i art. 8 stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1. W postanowieniu z 18 marca 2020 roku Sąd Najwyższy wskazał, że odmowa przyjęcia nowych warunków pracy, noszących znamiona szykany, jak i nieprzyjęcie warunków wyraźnie z jakiegoś powodu niedogodnych dla pracownika nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że przyczyny rozwiązania stosunku pracy leżą wyłącznie po stronie zakładu pracy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18.03.2020r. sygn. akt I PK 56/19). Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że warunki przedstawione powódce przez pozwaną w wypowiedzeniu zmieniającym z dnia 28 maja 2020 roku dotyczyły zmiany stanowiska pracy, a co za tym idzie zmiany zakresu jej obowiązków, obniżenia wynagrodzenia zasadniczego, a także rozszerzenia obszaru miejsca świadczenia pracy. Przy tym zaproponowane powódce, jak i innym pracownikom pozwanej zajmującym stanowiska eksperta zmienione warunki były niejasne w kontekście faktycznego miejsca wykonywania pracy, gdyż w wypowiedzeniu wskazano obszar całego województwa (...) . Powódka dotychczas świadczyła pracę w jednym miejscu, a zatem zmiana ta w powiązaniu z bliżej nieokreślonymi kosztami dojazdu do pracy była dla niej niekorzystna. Nadto, w wypowiedzeniu zmieniającym nie zawarto informacji o nowym zakresie obowiązków, a bezpośredni przełożony powódki nie udzielił jej odpowiedzi na kierowane w tym zakresie pytania. Sąd zwraca też uwagę, iż w wypowiedzeniu zmieniającym wyraźnie wskazano, iż przyczyną wypowiedzenia było zakończenie współpracy ze spółką (...) sp. z o.o. w tym realizacji świadczenia usług na rzecz tego klienta w zakresie m.in. dotyczącym stanowiska pracy powódki. Zatem, przyczynę w rzeczywistości związaną z likwidacją stanowiska pracy należy niewątpliwie uznać za wyłącznie leżącą po stronie pracodawcy. Umowa o pracę uległa zatem rozwiązaniu z przyczyn ekonomicznych i organizacyjnych leżących po stronie pozwanej i brak jest podstaw do tego, by w świetle wyżej przedstawionych okoliczności faktycznych przerzucać odpowiedzialność za zakończeniu stosunku pracy na powódkę. Warunki zaproponowane powódce jak i innym pracownikom były specjalnie dla nich obiektywnie niekorzystne i występowały racjonalne powody do odmowy ich przyjęcia, na co w ocenie Sądu liczył pozwany. Powódka bowiem nie musiała się godzić na zmniejszenie wynagrodzenia o 20%, a nadto nie posiadała wiedzy jaki będzie jej zakres obowiązków, a także co istotne nie posiadała wiedzy, gdzie będzie miała świadczyć pracę. Co więcej, inni pracownicy pozwanej zatrudnieni na tożsamych stanowiskach z ww. przyczyn również nie przyjęli zaproponowanych im warunków, co świadczy o tym, że decyzja powódki nie była warunkowana jedynie jej subiektywnym odczuciem. Mając na uwadze powyższe rozważania faktyczne i prawne Sąd w pkt 1 wyroku zasądził od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w W. na rzecz powódki I. O. kwotę 11 460 zł tytułem odprawy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 września 2020 roku. Przy czym o odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 kpc . Wyrokowi w pkt. 1 co do kwoty 3820 zł odpowiadającej wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia Sąd nadał rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 477 2 § 1 zd. pierwsze k.p.c. (pkt 2 wyroku). O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt 3 wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. , zgodnie z zasadą odpowiedzialnością za wynik sprawy i na podstawie § 2 pkt. 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania zasądzając od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 3019,27 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym 2 700 tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na powyższą kwotę złożyły się też koszty dojazdu pełnomocnika w wysokości 319,27 zł. Powódka w przedstawionym spisie kosztów błędnie określiła wysokość wynagrodzenia pełnomocnika na kwotę 3600 zł nie uwzględniając regulacji § 9 ust 1 pkt 2 ww. Rozporządzenia. Na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 97 i 13 ust. 1 pkt 6 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z 28 lipca 2005 roku Sąd w pkt 4 wyroku nakazał pobranie od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Rybniku) kwotę 750 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Sędzia Wiesław Jakubiec