V KO 82/15

Sygn. akt V KO 82/15
POSTANOWIENIE
Dnia 19 stycznia 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Ryński
w sprawie
E. F. i D. G.
oskarżonych z art. 190 § 1 k.k. i inne
po rozP. w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 19 stycznia 2016 r.,
wniosku Sądu Okręgowego w P. zamieszczonego w postanowieniu
z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt IV Ko […]
w przedmiocie przekazania sprawy Sądu Rejonowego w S.
sygn. akt II K […] do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
wniosku Sądu Okręgowego w P. nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 22 grudnia 2015 r., na podstawie art. 37 k.p.k. w zw. z art. 43 k.p.k. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy E. F. i D. G. innemu sądowi równorzędnemu. Wniosek został umotywowany tym, że sprawa niniejsza została uprzednio przekazana przez Sąd Najwyższy w trybie art. 37 k.p.k. do merytorycznego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. jednakże z uwagi na wyłączenie orzekających w nim sędziów konieczne jest wskazanie innego sądu równorzędnego. W ocenie Sądu Okręgowego, fakt, że Sąd Najwyższy wydał w tej sprawie postanowienie w trybie art. 37 k.p.k., to także i teraz sąd równorzędny powinien zostać wskazany przez Sąd Najwyższy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek Sądu Okręgowego w P. nie zasługuje na uwzględnienie.
Sytuacja procesowa powstała na skutek uprzedniego przekazania sprawy w trybie art. 37 k.p.k. przez Sąd Najwyższy nie uprawnia bowiem, ani tym bardziej nie obliguje, Sądu Najwyższego do ponownego wskazywania innego sądu równorzędnego w trybie art. 37 k.p.k.
W sprawie niniejszej, w związku z wyłączeniem od udziału w sprawie sędziów Sądu Rejonowego w S. zaszła konieczność przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje przywołana przez Sąd Okręgowy regulacja z art. 43 k.p.k., zgodnie z którą sąd wyższego rzędu przekazuje sprawę innemu sądowi równorzędnemu. Następuje więc
zmiana właściwości miejscowej sądu
, którą się niekiedy określa jako nadzwyczajną właściwość miejscową (zob. J. Grajewski, S. Steinborn, Komentarz do art. 43 Kodeksu postępowania karnego, Lex 2013).
Na obecnym etapie decyzja w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu zapada zatem nie w trybie art. 37 k.p.k., ale stosownie do regulacji, o której mowa art. 43 k.p.k. i właściwym funkcjonalnie do jej wydania jest wyłącznie Sąd Okręgowy w P.. Brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych, czy merytorycznych, które uzasadniałyby konieczność przekazania sprawy przez Sąd Najwyższy i to w trybie innym, aniżeli przewidziany w rzeczonym art. 43 k.p.k, natomiast postanowienie, które wyda Sąd Okręgowy w przedmiocie przekazania sprawy nie można w żadnym razie poczytywać jako „zmianę decyzji Sądu Najwyższego”.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w części dyspozytywnej postanowienia.
l.n