Pełny tekst orzeczenia

V KO 179/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

SN
V KO 179/25
POSTANOWIENIE
Dnia 19 listopada 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
w sprawie z zażalenia
K. G.
na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Bełchatowie
z dnia 31 marca 2025 r., sygn. akt […],
o odmowie wszczęcia śledztwa,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 19 listopada 2025 r.,
inicjatywy przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu,
wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim
z dnia 26 września 2025 r., sygn. akt II Kp 600/25,
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
odmówić przekazania sprawy
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 31 marca 2025 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w Bełchatowie odmówił wszczęcia śledztwa, na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., w sprawie wszczętej z zawiadomienia K. G. o popełnienie na jego szkodę przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim czynu zabronionego z art. 231 § 1 k.k. Do Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim wpłynęło zażalenie pokrzywdzonego na to orzeczenie. W odpowiedzi na środek odwoławczy zastępca Prokuratora Rejonowego w Bełchatowie wniósł o jego nieuwzględnienie. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim, działając na podstawie art. 37 k.p.k., zwrócił się do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wystąpienia wskazał, że mając na uwadze, iż zarzut był skierowany przeciwko miejscowemu prokuratorowi, to pozostawienie sprawy Sądowi upoważnionemu w świetle art. 31 § 1 k.p.k. będzie źle postrzegane przez skarżącego, jako obciążone brakiem bezstronności Sądu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Inicjatywa Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim nie zasługiwała na uwzględnienie.
W Sądzie Rejonowym w Piotrkowie Trybunalskim istnieje pięć wydziałów: II Wydział Karny, w którym orzeka 8 sędziów, I Wydział Cywilny, w którym orzeka 10 sędziów, III Wydział Rodzinny i Nieletnich, w którym orzeka 5 sędziów, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w którym orzeka 3 sędziów i V Wydział Gospodarczy, w którym orzeka 5 sędziów a także sekcja Wykonywania Orzeczeń w ramach II Wydziału Karnego, w którym zatrudnionych jest 3 sędziów. Powyższe ustalenie pozwalało stwierdzić, że obawy, o których pisze autor postulatu, nie mają charakteru realnego. Rzeczywiście oskarżyciel publiczny pozostaje w stałym, funkcjonalnym związku z Sądem, w rejonie, którego jest zatrudniony, ale kontakty te, o ile mają charakter służbowy, nie uzasadniają podejrzenia wystąpienia wątpliwości co do bezstronności Sądu, natomiast w przypadku wystąpienia relacji o charakterze prywatnym istnieje możliwość skorzystania z instytucji, o której mowa w art. 41 § 1 k.p.k.
Dodać należało, że fakt, iż przedmiotem postępowania odwoławczego jest zażalenie na odmowę wszczęcia postępowania przygotowawczego w sprawie, która dotyczyć miałaby prokuratora Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim, nie  uzasadniało konkluzji, że z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości sprawa powinna zostać rozpoznana przez inny Sąd równorzędny. Trzeba bowiem dostrzec, że procedowanie Sądu w sprawie zażalenia K. G. nie będzie się wiązało z merytorycznym rozstrzyganiem w przedmiocie jego zarzutów w stosunku do konkretnej osoby. Oznacza to, że złożone zażalenie będzie prowadziło do kontroli prawidłowości orzeczenia niesądowego organu procesowego prowadzącego postępowanie przygotowawcze jedynie w sferze przedmiotowej, tzn. czy w ogóle opisane w zawiadomieniu zachowanie można zakwalifikować jako przestępstwo, a nie na płaszczyźnie podmiotowej, czyli rozstrzygania o odpowiedzialności karnej wskazanej w zawiadomieniu osoby. Przypomnienia wymagał fakt, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa dotyczyło prokuratora, przeciwko któremu nie toczy się ani postępowanie o uchylenie immunitetu, ani postępowanie dyscyplinarne. Z tego względu obawa Sądu, iż rozpoznanie zażalenia zgodnie z właściwością miejscową godziłoby w dobro wymiaru sprawiedliwości, była zbyt daleko idąca.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
‎