Pełny tekst orzeczenia

V KO 138/26

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

V KO 138/26 
 
 
  
ZARZĄDZENIE 
  
Dnia 29 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Eugeniusz Wildowicz 
  
 
  
1. nie stwierdzić podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy 
postępowania 
o 
wznowienie 
z 
urzędu 
postępowania 
zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 2 
stycznia 2019 r., sygn. akt II AKa 331/18, utrzymującym w mocy 
wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 7 marca 2018 r., 
sygn. akt IV K 36/17;  
2. odpis zarządzenia przesłać skazanemu z pouczeniem, że na 
zarządzenie nie przysługuje zażalenie;  
3. zakreślić sprawę jako załatwioną w inny sposób.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
W dniu 3 sierpnia 2026 r. M.K. skierował do Sądu Najwyższego wniosek o 
wznowienie z urzędu postępowania karnego w sprawie zakończonej wyrokiem 
Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 2 stycznia 2019 r., sygn. akt II AKa 331/18, 
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 7 marca 2018 r., 
sygn. akt IV K 36/17, z uwagi na nieprawidłową obsadę Sądu drugiej instancji, w 
którego składzie zasiadał sędzia SO X. Y., delegowany do Sądu Apelacyjnego w 
Gdańsku, powołany na urząd w procedurze z udziałem wadliwie ukształtowanej 
Krajowej Rady Sądownictwa, co skutkowało wystąpieniem bezwzględnej przesłanki 
odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.   

V KO 138/26              
2 
 
 
Ze wstępnej kontroli i oceny pisma skazanego pod kątem wystąpienia 
przesłanek wskazanych w art. 542 § 3 k.p.k. wynika, że brak jest w tej sprawie 
rzeczywistych podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.  
Jak wskazano w uchwale trzech Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 
2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7) dla stwierdzenia 
nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wymagane jest 
wykazanie, że niezależnie od wadliwego powołania, występują konkretne 
okoliczności dotyczące danego sędziego, które mogłyby wskazywać na brak jego 
niezależności od władzy wykonawczej, w świetle których dochodzi do naruszenia 
standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji 
Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz 
art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. 
Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, brak jest przy tym 
podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał 
nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą 
Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. (chodzi tu o KRS I i II kadencji), nie spełnia 
minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest 
nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (por. zwłaszcza 
uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22). Taka 
sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego, którzy 
otrzymali nominacje w tożsamych warunkach.  
Nienależyta obsada sądu może wystąpić wyłącznie wówczas, jeżeli 
wadliwość procesu powołania sędziego sądu powszechnego lub wojskowego 
prowadzi w konkretnych okolicznościach do naruszenia standardu niezawisłości i 
bezstronności, co skarżący musi należycie wykazać albo co musi wynikać z 
informacji dostępnych w domenie publicznej. Tymczasem ani z wniosku skazanego, 
ani z powszechnie dostępnych w domenie publicznej informacji nie wynika, by 
sędzia Sądu Okręgowego X. Y. pozbawiony był przymiotów niezależności i 
bezstronności, a co za tym idzie, by Sąd drugiej instancji orzekający z jego 
udziałem był nienależycie obsadzony.  
Powyższa konkluzja jest zbieżna z rezultatem testów bezstronności i 
niezależności sędziego X. Y., przeprowadzonych przez Sąd Najwyższy w sprawach 

V KO 138/26              
3 
 
 
zakończonych postanowieniami z dnia 21 października 2025 r., sygn. akt V KK 
273/25 oraz z dnia 24 lutego 2026 r., sygn. akt V KK 539/25. Sąd Najwyższy w 
niniejszym składzie poczynione w tych postępowaniach ustalenia podziela i uznaje 
za własne. 
Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzono podstaw do wszczęcia 
postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania karnego. 
 
[WB] 
[r.g.]