V KKN 628/98

Sygn. akt V KKN 628/98 
 
 
P O S T A N O W I E N I E  
 
 
 
 
    Dnia 23 stycznia 2001 r. 
 
Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie  
na posiedzeniu w składzie następującym: 
 
 
Przewodniczący: Sędzia SN – Piotr Hofmański 
 
 
Sędziowie:   
          SN – Henryk Gradzik (spraw.) 
                              SN – Józef Musioł 
 
przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej – Waldemara Smardzewskiego 
i  Katarzyny Ratajczak – jako protokolanta 
 
w sprawie P. G. 
oskarżonego z art. 145 § 1 i 4 dkk – z urzędu w przedmiocie rozstrzygnięcia o 
dopuszczalności wniesienia kasacji  
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P. 
z dnia 23 czerwca 1998 r., sygn. akt IV Ka […] 
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P. 
z dnia 1 kwietnia 1998 r., sygn. V K […] 
po wysłuchaniu wniosku Prokuratora  
 
p o s t a n o w i ł: 
1. pozostawić kasację bez rozpoznania, 
2. obciążyć oskarżonego P. G. kosztami sądowymi postępowania 
kasacyjnego. 

 
2 
 
 
U Z A S A D N I E N I E  
 
 
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 1998 r. sygn. V K […] Sąd Rejonowy w P. 
skazał P. G. za przestępstwo z art. 145 § 1 i 4 dkk na karę 1 roku pozbawienia 
wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 4 lata oraz na karę 
grzywny w kwocie 2000 zł. 
 
Apelację od tego wyroku wniósł tylko prokurator. Zarzucił rażącą 
niewspółmierność kary. Wniósł o zmianę wyroku przez podwyższenie wymiaru 
kary pozbawienia wolności i grzywny oraz orzeczenie kary dodatkowej zakazu 
prowadzenia pojazdów mechanicznych na 2 lata. 
 
Po rozpoznaniu apelacji Sąd Wojewódzki w P. wyrokiem z dnia 
23 czerwca 1998 r. sygn. IV Ka […] zmienił zaskarżony wyrok w ten tylko 
sposób, że orzekł wobec oskarżonego karę dodatkową zakazu prowadzenia 
pojazdów mechanicznych na 2 lata. 
 
Prawomocny wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca 
P. G.. Zarzucił temu orzeczeniu: 
1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 4 dkk, 
poprzez przyjęcie, że oskarżony zbiegł z miejsca zdarzenia, podczas gdy 
zatrzymanie pojazdu po potrąceniu pieszej, opieka nad pokrzywdzoną do 
czasu przyjazdu pogotowia i dobrowolne pozostawienie swoich danych, nie 
potwierdzają takiej kwalifikacji prawnej, a nadto – przez umieszczenie w 
opisie czynu nieistniejącego w dyspozycji art. 145 § 4 znamienia „odjechał z 
miejsca zdarzenia”, zamiast „zbiegł z miejsca zdarzenia”, 
2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 152, 303 § 1 i 313 
dkpk, polegające na nieprzeprowadzeniu dowodów, których potrzeba 
wynikała z okoliczności sprawy – ustalenia i przesłuchania kierowcy i 

 
3 
sanitariusza karetki pogotowia, która przybyła na miejsce zdarzenia, przy 
czym te dowody miały istotne znaczenie dla ustalenia, czy oskarżony w 
istocie dopuścił się występku z art. 145 § 4 dkk. 
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie wyroków sądów obu 
instancji i o przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego 
rozpoznania w pierwszej instancji. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
W sytuacji, gdy oskarżony nie zaskarżył wyroku sądu pierwszej instancji, 
należało rozważyć czy zachował on uprawnienie do wniesienia kasacji od 
prawomocnego wyroku sądu odwoławczego. W myśl art. 520 § 2 kpk, strona, 
która nie zaskarżyła orzeczenia sądu pierwszej instancji, nie może wnieść 
kasacji od orzeczenia sądu odwoławczego, jeżeli orzeczenie sądu pierwszej 
instancji utrzymano w mocy lub zmieniono na jej korzyść. 
 
W kontekście przytoczonego uregulowania istotne znaczenie ma to, że 
rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego o uznaniu P. G. za winnego popełnienia 
występku z art. 145 § 1 i 4 dkk, nie kwestionowane przez oskarżonego 
po wydaniu wyroku tej treści, nie zostało zmienione przez Sąd Wojewódzki 
po rozpoznaniu apelacji prokuratora. W tym bowiem zakresie wyrok utrzymano 
w mocy (pkt 2 wyroku Sądu Wojewódzkiego – k. 67). Należy zatem przyjąć, że 
oskarżony mógł wnieść kasację wyłącznie od tej części orzeczenia sądu 
odwoławczego, która zawiera rozstrzygnięcie o zmianie wyroku sądu pierwszej 
instancji na jego niekorzyść, a więc od rozstrzygnięcia o karze (por. wyrok SN 
z dnia 25 lipca 1996 r., V KKN 61/96, OSNKW 1996, z. 9-10, poz. 68). 
 
W powstałym po wydaniu wyroku przez sąd odwoławczy układzie 
procesowym oskarżony nie mógł już wnieść kasacji od orzeczenia w 
przedmiocie rozstrzygnięcia o winie, gdyż naruszało to zakaz wyrażony w art. 
520 § 2 kpk. Sformułowane w kasacji zarzuty odnoszą się ewidentnie do 
wyroku sądu pierwszej instancji. Rezygnując wcześniej z wniesienia apelacji, 

 
4 
której następstwem byłoby skontrolowanie rozstrzygnięcia o winie przez sąd 
odwoławczy, oskarżony utracił uprawnienie do wniesienia w tym zakresie 
nadzwyczajnego środka zaskarżenia. 
 
Zważywszy nadto, że w kasacji nie wskazano na uchybienia wymienione 
w art. 439 kpk, Sąd Najwyższy uznał, że jej wniesienie ze względu na zakres 
zaskarżenia naruszający zakaz z art. 520 § 2 kpk, było niedopuszczalne z mocy 
ustawy (art. 429 § 1 w zw. z art. 518 kpk). Z powyższych powodów, zgodnie z 
art. 531 § 1 kpk, orzec należało, jak na wstępie. 
 
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na 
podstawie art. 637 § 1 w zw. z art. 518 kpk.  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
aw 
f/es