V KKN 308/98Oddalenie kasacji zdrowie psychiczne kara

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy skazanego J. Z., który został skazany z art. 138 § 1 kk z 1969 r. Kasacja dotyczyła wyroku Sądu Apelacyjnego utrzymującego w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego. Obrońca podniósł dwa główne zarzuty: naruszenie art. 57 kk z 1969 r. przez niezastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary oraz naruszenie przepisów postępowania przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych w celu ustalenia stanu zdrowia psychicznego skazanego. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Odnosząc się do pierwszego zarzutu, Sąd Najwyższy podkreślił, że art. 57 kk z 1969 r. jedynie zezwala sądowi na zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary, ale go do tego nie obliguje. Kwestia ewentualnego niezastosowania tej instytucji może być rozważana w kontekście niewspółmierności kary, co jednak nie może być przedmiotem zarzutu w kasacji zgodnie z ówczesnymi przepisami kpk. W odniesieniu do drugiego zarzutu, Sąd Najwyższy zauważył, że autor kasacji, będący również autorem apelacji, nigdy nie kwestionował stanu psychicznego oskarżonego ani nie zgłaszał wątpliwości co do jego poczytalności w toku postępowania. Dokumentacja wskazywała na leczenie w poradni zdrowia psychicznego z powodu nieprawidłowej osobowości, a nie z powodu braku poczytalności w chwili popełnienia czynu. Sąd uznał, że wysuwanie zarzutu rażącego naruszenia prawa przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych było oczywiste bezzasadne, a nowe fakty i dowody mogłyby być podstawą do procedury wznowienia postępowania, a nie kasacji. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił kasację i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający