V KK 558/25
POSTANOWIENIE
Dnia 26 lutego 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski
w sprawie Ł.M., M.W. i N.W.
skazanych za przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 26 lutego 2026 r.,
wniosku prokuratora z dnia 23 lutego 2026 r. (wpływ w dniu 25 lutego 2026 r.) o
wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego: I.Z., M.S. i P.K. od rozpoznania kasacji w
sprawie V KK 558/25
na podstawie art. 42 § 1 i 4 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. a contrario oraz art. 41 §
2 k.p.k. per analogiam
p o s t a n o w i ł :
wniosek pozostawić bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 23 lutego 2026 r. (wpływ w dniu 25 lutego 2026 r.) prokurator
Prokuratury Okręgowej delegowany do Prokuratury Krajowej, działając na
podstawie „art. 2 i 3 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. –
Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2024 r., poz. 390 ze zm.) i art. 41 § 1, 42 § 1 i 45 § 1
k.p.k., a także art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE
oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności –
przez wzgląd na ochronę praworządności, praw obywateli i interesu społecznego”,
wystąpił z wnioskiem o wyłączenie I.Z., M.S. i P.K. od rozpoznania kasacji w
sprawie V KK 558/25 oraz przekazanie tejże sprawy składowi orzekającemu
V KK 558/25
2
stanowiącemu sąd ustanowiony ustawą, niezawisły i bezstronny. Podniósł przy tym,
że wskazane osoby nie mogą tworzyć i nie tworzą sądu realizującego prawo
obywateli do sądu ustanowionego ustawą, niezależnego, bezstronnego i
niezawisłego, które zostało przyznane przez art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o
Unii Europejskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE w zw. z art. 6 ust. 1
Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w
Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie protokołami nr 3, 5 i 8 oraz
uzupełnionej protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz w art.
45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także nie respektują Konstytucji
RP oraz prawa unijnego i orzeczeń trybunałów europejskich tak w aspekcie
popierania przez nie sprzecznych z ustawą zasadniczą i prawem UR zmian w
sądownictwie wprowadzonych w latach 2017-2023, czego przejawem było
ubieganie się przez nie o stanowiska sędziów Sądu Najwyższego przed
niespełniającą wymogów konstytucyjnego organu Krajową Radą Sądownictwa
ukształtowaną ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3; dalej jako:
ustawa z 2017 r.), jak i działań podejmowanych w trakcie ich bytności w Sądzie
Najwyższym, czego przejawem jest przystępowanie przez nich do rozpoznawania
spraw oraz rozstrzyganie wniosków o zbadanie bezstronności i niezawisłości, a
także o wyłączenie osób znajdujących się w tożsamej co one sytuacji prawno-
faktycznej, a nawet dotyczących ich samych.
Zgodnie z zarządzeniem nr 21/2025 Prezesa Sądu Najwyższego kierującego
pracą Izby Karnej z dnia 25 listopada 2025 r., powyższy wniosek bez rejestracji
został przedstawiony sędziemu sprawozdawcy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek należało uznać za niedopuszczalny, co skutkowało pozostawieniem
go bez rozpoznania. Stąd też Sąd Najwyższy władny był wydać postanowienie z
udziałem sędziego, którego dotyczy wniosek. Wynikający bowiem z art. 42 § 3 k.p.k.
obowiązek powstrzymania się sędziego od udziału w sprawie ma bowiem
zastosowanie i uzasadnienie tylko wtedy, gdy wniosek o jego wyłączenie w ogóle
podlega rozpoznaniu. Natomiast, gdy zachodzi podstawa do pozostawienia
wniosku bez rozpoznania, nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż sędzia, którego
V KK 558/25
3
ten wniosek dotyczy, nie może brać udziału w wydaniu takiego orzeczenia (zob.
postanowienie SN z dnia 21 lipca 2011 r., I KZP 6/11, OSNKW 2011, nr 8, poz. 66;
wyrok SN z dnia 15 listopada 2013 r., III KK 227/13; postanowienie SN z dnia 14
stycznia 2026 r., II KB 118/25; postanowienie SN z 15 stycznia 2026 r., I KK 424/25;
D. Wysocki, Glosa do postanowienia SN z 21 lipca 2011 r., I KZP 6/11, OSP 2012,
z. 3, s. 207-209; J. Kosonoga w: Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz
do art. 1-166, red. R. A. Stefański, S. Zabłocki, Lex 2017, art. 41, teza 73-74; M.
Rogacka-Rzewnicka w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz do wybranych
przepisów, red. D. Szumiło-Kulczycka, Lex 2022, art. 41, teza 3; H. Paluszkiewicz
w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, red. K. Dudka, wyd. 3, Warszawa
2023, art. 41, teza 11; D. Świecki w: Kodeks postępowania karnego. Tom I.
Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, Lex 2025, art. 41, teza 18-19; W.
Jasiński w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, red. J. Skorupka, wyd. 7,
Legalis 2026, art. 41, Nb 20 wraz z powołaną dalszą literaturą).
Z treści art. 41 § 1 k.p.k. wynika, że sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje
okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego
bezstronności w danej sprawie. Realne uzasadnienie twierdzenia o istnieniu
wątpliwości co do bezstronności sędziego musi odnosić się do takiego zachowania
lub postawy sędziego na sali rozpraw lub poza nią, względnie innych okoliczności o
charakterze faktycznym, z których mogłoby wynikać, że sędzia jest, czy też nawet
może być, w określony sposób nastawiony do uczestników postępowania lub do
sprawy, co w rezultacie byłoby realnym zagrożeniem dla sprawiedliwego jej
rozstrzygnięcia, gdyż istnieje uzasadniona wątpliwość o stronniczość sędziego.
Żadna okoliczność relewantna z punktu widzenia art. 41 § 1 k.p.k. nie
została w przywołanym wniosku podniesiona. Nadto, fakt falowego składania
wniosków tej samej treści w różnych sprawach, uzasadnia przekonanie, że mają
one na celu wyłącznie destabilizację prowadzonych w Sądzie Najwyższym
postępowań. Autor wniosku odwołuje się do okoliczności powołania sędziów, a
więc do faktu o charakterze ustrojowym, opartym wprost na przepisach Konstytucji
RP i nie podlegającym weryfikacji w żadnym postępowaniu. Poza tym odwołuje się
do czynności orzekania w sytuacji, gdy czynność ta jest integralnie związana z
faktem powołania na urząd sędziego, należąc do ustrojowych, mających
V KK 558/25
4
umocowanie konstytucyjne i ustawowe obowiązków sędziego. W tym stanie rzeczy,
w sytuacji instrumentalnego wręcz posłużenia się regulacją zawartą w art. 41 § 1
k.p.k. przez prokuratora, należało stwierdzić, że wniosek nie mógł uzyskać
dalszego biegu procesowego, a jedyną możliwą decyzją było jego pozostawienie
bez rozpoznania.
Paweł Kołodziejski
[WB]
[r.g.]Pełny tekst orzeczenia
V KK 558/25
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.