V KK 501/23

SN
V KK 501/23
POSTANOWIENIE
Dnia 23 listopada 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie
H. B.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 listopada 2023 r.,
‎
wniosku obrońcy skazanej w przedmiocie wstrzymania wykonania
wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 27 marca 2023 r., sygn. akt V Ka 1579/22,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Skierniewicach
z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt II K 337/20,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Skierniewicach wyrokiem z dnia 18 maja 2022 r., w sprawie II K 337/20, skazał  H. B.  za: przestępstwo z art. 164 § 1 k.k.i art. 183 § 1 k.k. oraz art. 185 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art., 12 k.k.  na  karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonej.
Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z dnia 27 marca 2023 r., w sprawie V Ka 1579/22, po rozpoznaniu tej apelacji utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu II instancji
wniósł obrońca skazanej. Zaskarżył ten wyrok w całości i zarzucił mu rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego i materialnego.
Obrońca wniósł równocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia wobec skazanej. Na stronach od 11 do 13 kasacji podniósł okoliczności, które w jego ocenie wniosek ten czynią zasadnym. Dotyczyły one tego, że: skazana cierpiała na schorzenia natury psychicznej i istnieje ryzyko ich nawrotu przy jej osadzeniu w zakładzie karnym, doświadcza obecnie ciężkiego epizodu depresji, możliwości zarażenia chorobami wirusowymi w zakładzie karnym, marginalnej roli skazanej w popełnieniu przypisanego jej czynu oraz tego, że obecnie należy ona do zakonu i czas poświęca modlitwie.
Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek jest bezzasadny.
Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, kt
ó
rego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Norma ta nie wskazuje wprawdzie przesłanek, od spełnienia kt
ó
rych zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, ale niewątpliwie winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych, wprowadza bowiem wyjątek od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, wynikającej z art. 9 k.k.w., zaś prawomocne wyroki korzystają z domniemania ich prawidłowoś
ci
(res iudicata pro veritate accipitur).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest przekonanie, że zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione szczeg
ó
lnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (zob. post. SN z dnia 18 listopada 2003 r., IV K.K. 347/03, OSNwSK 2003, poz. 2465; post. SN z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07, OSNwSK 2007, poz. 493). Tego rodzaju następstwa mogą zaistnieć w
ó
wczas, gdy już pobieżna analiza kasacji świadczy o jej zasadności.
Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie.
Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji kasacji i związane z tym procesowe skutki zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. wstrzymanie wykonania orzeczenia powinno nastąpić tylko w
ó
wczas, gdy zasadność złożonej kasacji jawi się jako nieomal pewna. To dopiero może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania prawomocnych orzeczeń. W sprawie niniejszej – nie przesądzając w tym miejscu końcowej oceny zasadności wniesionej kasacji – aż tego rodzaju zaszłość nie wystąpiła. Prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji nie jest aż tak wysokie, by stanowiło to wystarczającą samoistną podstawę do zastosowania przywołanej regulacji. Oczywiste jest, że podniesione w kasacji zarzuty wymagają starannego i rzetelnego rozważenia. Niemniej jednak, nie jawią się obecnie jako na tyle jednoznacznie trafne, by skutkować – tylko wobec ich brzmienia, bez rozważenia słuszności przywołanych w związku z nimi argumentów – uznaniem zasadności przedmiotowego wniosku. Również pozostałe okoliczności, przywołane przez skarżącego w związku z wnioskiem o „wstrzymanie wykonania wyroku” nie mają takiego charakteru, by tego rodzaju rozstrzygnięcie implikować. Zwłaszcza, gdy się będzie je oceniać przy równoczesnej świadomości tego, iż każda kara zawsze wiąże się z dolegliwościami dla osoby ją odbywającej, czy jej najbliższych, zwłaszcza jeśli nią jest kara pozbawienia wolności. Te przywołane przez skarżącego okoliczności z uwagi na ich charakter z pewnością nie są  na tyle wyjątkowe, nadzwyczajne, by samoistnie przemawiać za zasadnością przedmiotowego wniosku. Tym bardziej (w zakresie w którym dotyczą stanu zdrowia skazanej), iż mogą stanowić podstawę do skorzystania przez nią z stosownych instytucji prawa karnego wykonawczego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.
[SOP]
[ms]