V KK 390/04

Sygn.akt V KK 390 /04 
 
 
 
 
      P o s t a n o w i e n i e 
 
 
 
 
 
 
 
 
             Dnia 7 stycznia 2005r 
 
Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie 
na posiedzeniu w składzie następującym: 
 
 
 
Przewodniczący:   SSN Andrzej Siuchniński ( sprawozdawca ) 
 
w sprawie I. G. skazanego z art. 178a § 2  kk  
w związku z kasacją obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w J.   z 
dnia 30 lipca 2004r. sygn. VI Ka …/04   
 
 - na podstawie art. 430 § 1 kpk w zw. z art  518 kpk   
 
                                   postanowił : 
 
           kasację  pozostawić bez rozpoznania; kosztami postępowania 
związanymi z postępowaniem kasacyjnym obciążyć Skarb Państwa. 
 
                                     U z a s a d n i e n i e 
 
Kasacja obrońcy skazanego G. od wyroku Sądu Okręgowego w J.   z dnia 30 
lipca 2004r. jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co uszło uwadze Sądu 
Okręgowego w J. przyjmującego ją zarządzeniem z dnia 12 października 2004r. 
Kasacja ta nie podnosi  zarzutu uchybień z art. 439 § 1 kpk.   
Podnosi jedynie zarzut rażącej obrazy prawa materialnego / art. 69 § 1 i 2 k.k. / 
mającej polegać na wymierzeniu skazanemu G. kary 2 miesięcy pozbawienia 
wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania mimo że jego postawa „ 
po popełnieniu przestępstwa przemawia za uznaniem, że wymierzenie kary z 

warunkowym zwieszeniem jej wykonania byłoby wystarczające dla osiągnięcia 
celów kary ” 
Taka „ kwalifikacja „ zarzucanego uchybienia  jest  tak oczywiście nietrafna, że, 
bez wątpienia, ma na celu jedynie ominięcie wynikającego z treści art. 523 § 1  
k.p.k. ograniczenia  możliwości występowania z kasacją przez stronę, 
polegającego na niemożności wniesienia kasacji wyłącznie z powodu 
niewspółmierności kary. Oczywistym jest bowiem, że  stawiany w kasacji zarzut 
jest zarzutem niewspółmierności orzeczonej kary, 
skoro – jak powszechnie w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się 
 sytuacja w której sąd, mając jedynie możliwość warunkowego zawieszenia 
wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, z dobrodziejstwa tego nie 
korzysta, nie stwarza podstaw do skutecznego stawiania zarzutu obrazy 
przepisów prawa materialnego określających przesłanki warunkowego 
zawieszenia wykonania tej kary.   
W tych warunkach,  kasacja wniesiona na  korzyść I. G. 
jako dla pozoru tylko podnosząca zarzut obrazy prawa materialnego, jest 
niedopuszczalna z mocy ustawy, a że  została wadliwie przyjęta przez Sąd 
Okręgowy w J.,   na podstawie art. 430 § 1 kpk należało pozostawić ją bez 
rozpoznania. 
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.