V KK 376/25
POSTANOWIENIE
Dnia 19 listopada 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 listopada 2025 r.
sprawy J.A.
skazanego za czyny z art. 199 § 3 k.k. i inne
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt V Ka 2037/24
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku
z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt X K 1065/21,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego J.A. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 16
kwietnia 2024 r., sygn. akt X K 1065/21, oskarżonego J.A. uznano za winnego 20
czynów z art. 199 § 3 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz 5 czynów z art. 199 § 3 k.k.,
które uznano za popełnione w ramach ciągu przestępstw, za który wymierzono karę
6 lat pozbawienia wolności, a nadto czynu z art. 200a § 2 k.k., za który wymierzono
V KK 376/25
2
karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczone kary jednostkowe objęto węzłem
kary łącznej w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności. Orzeczono także środek karny
w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi i zbliżania się do nich na
odległość mniejszą niż 50 m na okres 10 lat oraz zakaz wykonywania wszelkich
zawodów i działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczenie
małoletnich lub z opieką nad nimi dożywotnio. J.A. uniewinniono także od 10
zarzucanych aktem oskarżenia czynów.
Po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonego i prokuratora, wyrokiem
Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt V Ka 2037/24,
zmieniono rozstrzygnięcie o kosztach procesu, a w pozostałym zakresie utrzymano
zaskarżony wyrok w mocy.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,
zaskarżając go w całości, na jego korzyść i zarzucając:
„1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w zakresie kwalifikacji prawnej
czynu przypisanego skazanemu, polegające na dokonaniu przez Sąd
Okręgowy błędnej wykładni znamienia „innej czynności seksualnej”, o której
mowa w art. 199 § 3 k.k. oraz art. 200a § 2 k.k., w rażącej sprzeczności do
utrwalonej linii orzeczniczej oraz aprobowanych poglądów doktryny, które miało
istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem doprowadziło do błędnego przyjęcia,
ze czynności, które pokrzywdzone miały podejmować względem skazanego
stanowiły „inne czynności seksualne”, gdy tymczasem prawidłowa wykładnia
ww. terminu prowadzi do konkluzji, że nie doszło do realizacji tego znamienia w
realiach przedmiotowej sprawy;
2. rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.:
a.) art. 433 § 2 k.p.k. poprzez brak rozpoznania wszystkich zarzutów,
zawartych w apelacji obrońcy, tj. tych z pkt 1 lit. B, pkt 2 oraz pkt 4 lit. B
petitum, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem zarzuty zawarte
w ww. jednostkach redakcyjnych wywiedzionego środka odwoławczego
dotyczyły obrazy przez Sąd I Instancji przepisów prawa materialnego w
zakresie błędnego zastosowania art. 199 § 3 k.k. z uwagi na brak wyczerpania
znamienia „w zamian” korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy oraz
błędnego zastosowania zarówno art. 199 § 3 k.k., jak i art. 200a § 2 k.k. z
V KK 376/25
3
uwagi na brak występowania po stronie skazanego zamiaru bezpośredniego co
do wieku pokrzywdzonych, zaś w doktrynie dominuje stanowisko, że
przestępstwo z art. 199 § 3 k.k. oraz art. 200a § 2 k.k. może być popełnione
tylko umyślnie z zamiarem bezpośrednim, co winno obejmować również
element małoletności pokrzywdzonego, przy czym rozważania zawarte jeszcze
w wyroku Sądu I instancji wprost świadczą o działaniu przez skazanego
nieumyślnie w związku z czynem przypisanym mu z art. 200a § 2 k.k., a więc o
braku realizacji przez niego znamienia strony podmiotowej;
b) art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. poprzez pobieżne, a tym samym
niepełne i nienależyte rozpoznanie zarzutów zawartych w pkt 1 lit. A, pkt 4 lit. A.
pkt 5 — 8 petitum apelacji z dnia 07 sierpnia 2024 r., które miało istotny wpływ
na treść orzeczenia, bowiem Sąd Okręgowy w rzeczywistości nie pochylił się
nad zagadnieniami przytoczonymi przez obrońcę szeroko we wniesionym
środku odwoławczym, co uczyniło kontrolę instancyjną wyroku Sądu I Instancji
wyłącznie formalną, nie zaś merytoryczną i poddaje pod wątpliwość
rzeczywistą realizację zasady dwuinstancyjności oraz prawa do sprawiedliwego
i rzetelnego procesu, obejmującego również postępowanie przed Sądem II
Instancji”.
W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie wyroku
Sądu Okręgowego w Gdańsku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi II instancji.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Gdańsku
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Obrońca skazanego w piśmie procesowym z dnia 25 sierpnia 2025 r.
przedstawił replikę na ww. odpowiedź prokuratora.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Przypomnieć
należy,
że
kasacja
nie
stanowi
trzeciej
instancji
rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a
zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że
postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego
naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny
V KK 376/25
4
wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w
której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK
6/14).
Sformułowany w kasacji pierwszy zarzut, mający polegać na naruszeniu
przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego
skazanemu, poprzez dokonanie przez Sąd Okręgowy błędnej wykładni znamienia
„innej czynności seksualnej”, o której mowa w art. 199 § 3 k.k. oraz art. 200a § 2
k.k., okazał się oczywiście bezzasadny. W pierwszej kolejności podkreślenia
wymaga, że zarzut ten stanowi powielenie zarzutów obu złożonych w sprawie
apelacji obrońców. Tymczasem Sądy obu instancji w przedmiotowej sprawie
bardzo szczegółowo pochyliły się nad pojęciem czynności seksualnych i rozważyły,
czy zachowania skazanego względem pokrzywdzonych można za takie uznać,
również w świetle poglądów doktryny i orzecznictwa (s. 18-19, 22 uzasadnienia
SO). Okoliczność, że nie wszystkie działania skazanego były typowe nie prowadzi
do wniosku, że nie wpisywały się w definicję czynności seksualnych, zwłaszcza w
kontekście zdiagnozowanych u niego złożonych zaburzeń preferencji seksualnych.
W kasacji obrońca forsuje dalej swoją linię obrony, w której próbuje przekonać, że
zachowania skazanego względem dziewczynek nie miały żadnej konotacji
seksualnej, podając jako przykłady pewne wyizolowane fragmenty jego zachowań,
pomijając jednak całokształt i kontekst okoliczności ustalonych w sprawie na
podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, które prowadzą do odmiennych
wniosków. Obrońca w uzasadnieniu tego zarzutu zanegował też materiał
dowodowy, wskazujący na kwestię oglądania przez pokrzywdzone czynności
masturbacji i zakwalifikowanie tego zachowania jako elementu przypisanych
czynów, ale to wyraz jego subiektywnej oceny, nadto niedopuszczalnej już na tym
etapie postępowania, gdy nie weryfikuje się oceny dowodów ponownie.
Również kolejny zarzut kasacji, sformułowany w punkcie 2.a) jako rażące
naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 433 § 2 k.p.k. poprzez brak
rozpoznania wszystkich zarzutów, zawartych w apelacji tego obrońcy, tj. tych z pkt
1 lit. B, pkt 2 oraz pkt 4 lit. B petitum, okazał się nieuzasadniony. Sąd II instancji
odniósł się bowiem do zarzutów jego apelacji: z pkt 1 lit. B – odnośnie do znamienia
czynu z art. 199 § 3 k.k. dotyczącego kwestii korzyści majątkowej lub osobistej (s.
V KK 376/25
5
21 uzasadnienia) oraz z pkt 2 oraz pkt 4 lit. B – odnośnie do zamiaru oskarżonego i
braku świadomości dotyczącej wieku dziewczynek w zakresie czynów z art. 199 § 3
k.k. i art. 200a § 2 k.k. (s. 19-20 uzasadnienia). Również Sąd Rejonowy odnosił się
do tych zagadnień bardzo szczegółowo, zarówno pod kątem wykładni przepisów
prawa materialnego, jak też ustaleń faktycznych wypełniających znamiona
przypisanych J.A. czynów. Znaczną część swojego uzasadnienia Sąd meriti
poświęcił właśnie analizie wieku dziewczynek, ich motywacji, postawy, również
stopnia demoralizacji. Podkreślenia przy tym wymaga, że od 10 zarzucanych aktem
oskarżenia czynów Sąd I instancji uniewinnił oskarżonego właśnie z uwagi na brak
możliwości oceny wieku pokrzywdzonych.
Również ostatni zarzut kasacji, zredagowany w punkcie 2.b) jako rażące
naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. poprzez pobieżne, a tym
samym niepełne i nienależyte rozpoznanie zarzutów zawartych w pkt 1 lit. A, pkt 4
lit. A. pkt 5-8 petitum apelacji, nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Obrońca w
ramach tego zarzutu, opisanego w uzasadnieniu kasacji, zakwestionował
rzetelność kontroli odwoławczej głównie w kontekście oceny opinii biegłych,
nieuwzględnienia walorów indywidualnych pokrzywdzonych przy ocenie stopnia
społecznej szkodliwości czynów i przy wymiarze kary, a także nierozważenia
wymiaru kary i środków karnych, jednakże wszystkie te kwestie zostały
dostrzeżone i rozważone przez Sąd odwoławczy (jw., a także na s. 17-18, 23-24
uzasadnienia).
Uzasadnienie
Sądu
odwoławczego
jest
w
tym
zakresie
wystarczające względem postawionych w apelacji zarzutów oraz stopnia
szczegółowości uzasadnienia Sądu I instancji. Przedstawionej w nim argumentacji
odnośnie do wskazywanych zagadnień nie sposób poczytać jako pobieżnej,
niepełnej czy nienależytej. Sąd II instancji przeanalizował zarówno kwestionowany
materiał dowodowy sprawy, ustalenia faktyczne na tej podstawie dokonane,
przepisy materialnoprawne, jak i wymiar sankcji karnych względem J.A.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia podniesionych w kasacji ani innych wymienionych w treści art. 439 § 1
k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy prawa,
Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji
obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.
V KK 376/25
6
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie
w treści reguły ogólnej z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[WB]
[r.g.]Pełny tekst orzeczenia
V KK 376/25
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.