V KK 357/26
POSTANOWIENIE
Dnia 1 października 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 1 października 2026 r.,
w sprawie K. K.
skazanego z art. 200 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie
Trybunalskim na niekorzyść skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim
z dnia 20 maja 2026 r., sygn. akt IV Ka 790/25,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim
z dnia 6 października 2025 r., sygn. akt II K 764/25,
kwestii dopuszczalności kasacji,
na podstawie art. 531 § 1 kp.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 3 k.p.k.
i w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
pozostawić kasację bez rozpoznania jako niedopuszczalną z
mocy ustawy, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego
obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6
października 2025 r., sygn. akt II K 764/25, K. K. został skazany za czyny:
V KK 357/26
2
- z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za co na podstawie art. 200 § 1 k.k. w
zw. z art. 60 § 1 k.k. i art. 60 § 2 pkt 1 k.k. wymierzono mu karę roku pozbawienia
wolności;
- z art. 202 § 3 k.k., za który wymierzono mu na podstawie art. 202 § 3 k.k. w zw. z
art. 60 § 1 k.k. i art. 60 § 2 pkt 1 k.k. karę roku pozbawienia wolności;
- z art. 190a § 1 k.k., za który na podstawie tego przepisu w zw. z art. 60 § 1 k.k. i
art. 60 § 2 pkt 1 k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 150 stawek
dziennych, przy ustaleniu wysokości każdej stawki na 20 złotych (pkt 1 wyroku).
Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce jednostkowych kar
pozbawienia wolności wymierzono oskarżonemu karę łączną roku i 6 miesięcy
pozbawienia wolności (pkt 2).
Wyrok ten zawiera również rozstrzygnięcia o środkach karnych, dowodach
rzeczowych, zaliczeniu oskarżonemu okresu tymczasowego aresztowania na
poczet kary łącznej pozbawienia wolności (pkt 3) i kosztach.
Orzeczenie to zaskarżone zostało apelacją prokuratora w całości – co do
kary – na niekorzyść oskarżonego. Skarżący zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach
faktycznych polegający na uznaniu, że w odniesieniu do oskarżonego ma
zastosowanie instytucja nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 k.k. oraz
rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i kary
łącznej. W konsekwencji tych zarzutów wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku
przez wymierzenie oskarżonemu odpowiednio kar: 2 lat i 6 miesięcy, 2 lat oraz 6
miesięcy pozbawienia wolności i kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia
wolności.
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Sąd Okręgowy w
Piotrkowie Trybunalskim, wyrokiem z dnia 20 maja 2026 r., sygn. akt IV Ka 790/25:
1.
zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że:
- za podstawę wymiaru kary za czyn opisany w pkt I aktu oskarżenia a
przypisany w pkt 1 przyjął art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. w zw. z art.
60 § 2 pkt 1 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 3 k.k.;
- za podstawę wymiaru kary za czyn opisany w pkt II aktu oskarżenia a
przypisany w pkt 1 przyjął art. 202 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. w zw. z art.
60 § 2 pkt 1 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 3 k.k.;
V KK 357/26
3
- za podstawę wymiaru kary za czyn opisany w pkt III aktu oskarżenia a
przypisany w pkt 1 przyjął art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. w zw. z
art. 60 § 2 pkt 1 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 4 k.k.;
- przyjął, że rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 odnosi się do orzeczonej kary
łącznej pozbawienia wolności;
- rozstrzygnął na podstawie art. 63 § 3 k.k. o zaliczeniu na poczet
orzeczonych w pkt 7 wyroku Sądu pierwszej instancji środków karnych
okresu rzeczywistego stosowania odpowiadających im rodzajowo środków
zapobiegawczych od dnia 8 sierpnia 2025 r.
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy;
3. rozstrzygnął o kosztach.
Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżony został kasacją prokuratora Prokuratury
Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim na niekorzyść skazanego w części „tj. w
zakresie kary orzeczonej w/w za czyn I opisany w akcie oskarżenia
zakwalifikowany z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., a przypisany skazanemu
wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim w jego punkcie 1”.
Skarżący, powołując się na przepis art. 523 § 1 k.p.k., zarzucił wyrokowi „rażące i
mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego
materialnego polegające na niezastosowaniu art. 57 § 3 k.k. w brzmieniu
obowiązującym od dnia 1 października 2023 roku w odniesieniu do czynu
przypisanego w punkcie 1 wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z
dnia 6 października 2025 r. o sygn. akt II K 764/25 a wyczerpującego znamiona
czynu z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w sytuacji wystąpienia obligatoryjnej
podstawy obostrzenia wymiaru kary wynikającej z art. 57b k.k., co w konsekwencji
doprowadziło do wadliwego określenia podstaw wymiaru kary i miało istotny wpływ
na treść orzeczenia poprzez wymierzenie za ten czyn kary pozbawienia wolności z
nadzwyczajnym
złagodzeniem,
mimo
iż
Sąd
musiał
wymierzoną
karę
nadzwyczajnie obostrzyć i wymierzyć ją powyżej dolnej granicy ustawowego
zagrożenia”.
W następstwie tego zarzutu prokurator wniósł o uchylenie wyroku w
zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi odwoławczemu do
ponownego rozpoznania.
V KK 357/26
4
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja wniesiona została przez prokuratora, działającego jako strona
postępowania karnego. Zgodnie z przywołanym w nadzwyczajnym środku
zaskarżenia art. 523 k.p.k., kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie
uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania (art. 523 § 3 k.p.k.).
Ograniczenie to nie dotyczy sytuacji, gdy kasację wnosi podmiot szczególny,
wymieniony w art. 521 k.p.k., albo gdy jest ona wniesiona z powodu uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.). Skazany nie został
uniewinniony, ani umorzono wobec niego postępowania, kasacja nie została
wniesiona przez żaden podmiot szczególny i nie wniesiono jej ze względu na
zaistnienie bezwzględnej przyczyny uchylenia orzeczenia. Powoduje to, że
omawiana kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co spowodowało, że na
podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 3 k.p.k. i
art. 429 § 1 k.p.k. należało ją pozostawić bez rozpoznania, a kosztami
postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa (art. 637a k.p.k. w zw. z art.
636 § 1 i art. 637 § 1 k.p.k.).
W. Płóciennnik
[J.J.]
[r.g.]Pełny tekst orzeczenia
V KK 357/26
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.