V KK 348/25

SN
V KK 348/25
POSTANOWIENIE
Dnia 22 października 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 października 2025 r.
sprawy
G.R.
skazanego za czyn z art. 193 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 12 lutego 2025 r., sygn. akt V Ka 549/24,
utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. akt V K 477/18,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego G.R. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
[WB]
UZASADNIENIE
Wyrokiem
Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. akt V KK 477/18, uznano G.R. za winnego czynu z art. 193 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za który wymierzono karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 100 zł każda. Nadto, uniewinniono go od czynów opisanych w pkt. II-VI części dyspozytywnej wyroku. Zasądzono także od oskarżonego nawiązkę w kwocie 1.000 zł na rzecz pokrzywdzonej W.M.
Po rozpoznaniu apelacji
obrońców oskarżonego, wyrokiem
Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 12 lutego 2025 r., sygn. akt V Ka 549/24,
utrzymano w mocy zaskarżony wyrok (oraz postanowienie z dnia 25.04.2024 r. w przedmiocie kosztów).
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości, na jego korzyść i zarzucając:
„
Naruszenie przepisów postępowania, stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt. 9 kpk - polegające na utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy, mimo iż Sąd I Instancji przypisał skazanemu G.R. inne zdarzenie, niż to zakreślone skargą oskarżyciela publicznego tj. jak wynika z ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku, czynu mającego polegać na wytrąceniu W.M. telefonu komórkowego poprzez otwór w ścianie - podczas, gdy w skardze oskarżyciela publicznego (zarzut z punktu I) wskazano jedynie na zachowanie polegające na
„wdarciu się do zajmowanego lokalu" poprzez dokonanie „zniszczenia ściany działowej oddzielającej mieszkanie najmowane przez W.M. od lokalu sąsiadującego poprzez wybicie otworu drzwiowego do mieszkania sąsiedniego"
i w zakresie tylko tego zdarzenia (składającego się na czyn ciągły zarzucony oskarżonemu) Sąd winien poczynić ustalenia faktyczne oraz poddać je wartościowaniu z punktu widzenia prawa karnego materialnego, nie zaś przypisywać inne zdarzenie, nie objęte zarzutem z pkt. I aktu oskarżenia, co w konsekwencji doprowadziło do przypisania skazanemu innego zdarzenia faktycznego (historycznego) - niż to, które zostało zakreślone granicami skargi, zwłaszcza, że Sąd I instancji ocenił zarzucone oskarżonemu zachowanie, w takim zakresie, jak przyjęte w akcie oskarżenia (tj. naruszenie miru domowego poprzez wykucie otworu w ścianie), jako nie wypełniające znamion czynu z art. 193 kk i w efekcie winien był uniewinnić oskarżonego G.R. w całości od czynu zarzucanego mu w pkt. I aktu oskarżenia - nie zaś przypisywać zachowanie tam nie zawarte, co w konsekwencji doprowadziło do wydania w sprawie obu rozstrzygnięć, z kwalifikowanym uchybieniem przepisom postępowania w postaci bezwzględnej przyczyny odwoławczej”.
W oparciu o wyżej wskazany zarzut, skarżący wniósł o
uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w zakresie dotyczącym czynu przypisanego w pkt. 1. i uniewinnienie skazanego G.R. od zarzucanego mu czynu z uwagi na oczywistą niesłuszność skazania.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy Łódź-Bałuty wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Sformułowany w kasacji, jedyny, zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., okazał się oczywiście bezzasadny. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że stanowi on powielenie zarzutu apelacji, do którego Sąd Okręgowy odniósł się trafnie na s. 5-7 uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku. Czyn przypisany G.R. mieścił się bowiem w granicach aktu oskarżenia. Zarówno opis przypisanego czynu w zakresie czynności wdarcia się do mieszkania, jak i jego kwalifikacja prawna z art. 193 k.k., zostały ujęte w zarzucie I. aktu oskarżenia. Tożsame są także inne elementy czynu zarzucanego i przypisanego, jak jego data oraz osoba pokrzywdzonego. Lektura treści aktu oskarżenia i wyroku Sądu I instancji prowadzi do wniosku, że Sąd
a quo
dokonał ograniczenia zakresu odpowiedzialności karnoprawnej oskarżonego do wąskiego wycinka wniesionego przeciwko G.R. aktu oskarżenia. Eksponowana przez skarżącego kwestia wytrącenia z ręki telefonu pokrzywdzonej stanowi jedynie element ustaleń faktycznych sprawy, doprecyzowujący sposób wdarcia się oskarżonego do mieszkania. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że Sąd I instancji ma prawo czynić własne ustalenia faktyczne, jeśli porusza się przy tym w granicach wniesionej skargi, a w przedmiotowej sprawie działanie Sądu Rejonowego tych granic nie przekroczyło i tożsamość zdarzenia historycznego została niewątpliwie zachowana.
Z powyższych względów
, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia zarzucanej ani żadnej innej z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w treści reguły ogólnej z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
Mając powyższe na uwadze,
Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[WB]
[r.g.]
‎