V KK 340/26

V KK 340/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 29 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Eugeniusz Wildowicz 
  
w sprawie M.M.  
skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i in.,  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu  
w dniu 29 września 2026 r.,  
wniosków obrońców o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia,  
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k,  
  
 
p o s t a n o w i ł  
nie uwzględnić obu wniosków. 
  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
M.M., wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2025 r., 
sygn. akt II AKa 331/24, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 6 
grudnia 2023 r., sygn. akt II K 119/21, został skazany na karę łączną 2 lat i 6 
miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 400 stawek 
dziennych po 30 zł każda.  
 
Kasację od tego wyroku wnieśli (w dwóch oddzielnych pismach) dwaj 
obrońcy skazanego, obydwaj składając przy tym wnioski o wstrzymanie wykonania 
orzeczenia do czasu rozpoznania kasacji, ze względu na jej oczywistą zasadność.  

V KK 340/26              
2 
 
 
Wnioskowane przez obrońców wstrzymanie wykonania zaskarżonego 
kasacją orzeczenia, unormowane w art. 532 § 1 k.p.k., ma charakter wyjątkowy. 
Warunkami odstąpienia od reguły natychmiastowej wykonalności prawomocnych 
orzeczeń są: stwierdzenie zaistnienia szczególnych okoliczności sprawiających, że 
wykonanie danego orzeczenia pociągnęłoby za sobą dolegliwe i w zasadzie 
nieodwracalne dla skazanego skutki oraz uznanie przez sąd kasacyjny, iż istnieje 
wysoki stopień prawdopodobieństwa uwzględnienia podniesionych w kasacji 
zarzutów. Zdaniem Sądu Najwyższego przesłanki te w niniejszej sprawie nie 
zostały spełnione.  
Nie wypowiadając się wiążąco co do zasadności i skuteczności 
sformułowanych przez obrońców skazanego zarzutów kasacyjnych, które 
merytorycznie rozpoznane zostaną dopiero na rozprawie, stwierdzić należy, że 
wbrew twierdzeniom obrońców, nie jest ono ponadprzeciętnie duże. Innymi słowy 
nie jest tak, że już prima facie podniesione w kasacjach zarzuty wydają się 
zasługiwać na uwzględnienie.   
W szczególności należy podkreślić, że w postępowaniu odwoławczym nie 
doszło do wystąpienia sygnalizowanej przez obu obrońców bezwzględnej 
przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., w związku z udziałem w składzie 
Sądu Apelacyjnego w Gdańsku sędzi X.Y. Sędzia ta została wprawdzie mianowana 
na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w procedurze z udziałem 
wadliwie ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa, niemniej w myśl uchwały 
składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, 
brak jest podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który 
uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą 
Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. (przy czym chodzi tu o KRS I i II kadencji) nie 
spełnia minimalnego standardu bezstronności i sąd z jego udziałem zawsze jest 
nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Podobny wniosek 
płynie z treści uchwały składu połączonych Izb Sądu Najwyższego dnia 23 stycznia 
2020 r., w której Sąd Najwyższy kategorycznie stwierdził, że wadliwość powołania, 
wynikająca z udziału w procedurze nominacyjnej wadliwie ukształtowanej KRS 
skutkuje zawsze nienależytą obsadą sądu tylko w przypadku sędziów Sądu 
Najwyższego. W odniesieniu do innych sędziów (w tym sędziów sądów 

V KK 340/26              
3 
 
 
powszechnych), aby stwierdzić nienależytą obsadę sądu w związku z wadliwą 
nominacją na stanowisko, muszą zaistnieć jeszcze inne okoliczności, wskazujące 
na brak niezależności i bezstronności danego sędziego. Spełnienia tego 
dodatkowego warunku obrońcy nie wykazali.  
Stanowisko powyższe jest zbieżne z wyrażanym przez Sąd Najwyższy 
kilkukrotnie we wcześniej prowadzonych postępowaniach, w których z wynikiem 
pozytywnym przeprowadzono test bezstronności i niezależności sędzi X.Y. (m. in. 
w sprawach o sygn. akt V KO 3/26, V KK 173/23, czy V KO 86/24). W 
szczególności warto w tym miejscu wskazać, że powyższa kwestia (tj. 
prawidłowość obsady sądu, w związku z udziałem w jego składzie sędzi X.Y.) była 
niedawno przedmiotem refleksji Sądu Najwyższego w postępowaniu w sprawie o 
sygn. akt V KO 181/25, wszczętym na skutek sygnalizacji przez obrońcę M.M. 
istnienia podstaw do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego wyrokiem 
Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt II AKa 331/24, 
a więc wyrokiem zaskarżonym także niniejszą kasacją, właśnie z uwagi na 
nienależytą obsadę sądu. Postępowanie to, zainicjowane przez adw. P.J. – 
będącego jednocześnie jednym z autorów przedmiotowej kasacji, zakończyło się 
wydaniem przez sędziego sprawozdawcę w dniu 13 marca 2026 r. zarządzenia o 
braku podstaw do wznowienia postępowania z urzędu w związku z udziałem w 
składzie Sądu odwoławczego sędzi X.Y., a Sąd Najwyższy w niniejszym składzie w 
pełni podziela przedstawioną tam argumentację.  
Sąd Najwyższy nie dostrzegł ponadto z urzędu innych uchybień 
stanowiących bezwzględne przyczyny odwoławcze ani szczególnych okoliczności 
przemawiających na tym etapie postępowania za wstrzymaniem wykonania 
orzeczenia. 
Uzasadniając wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją 
orzeczenia, obrońcy przedstawili możliwe negatywne skutki wykonania wobec 
skazanego kary pozbawienia wolności – odczuwalne zarówno przez niego, jak i 
członków rodziny czy pracowników. Sytuacje, o których piszą obrońcy, związane z 
wykonaniem wyroku, stanowią jednak normalne konsekwencje odbywania kary 
pozbawienia wolności, nieuniknione w obliczu prawomocnego skazania za 
przypisane skazanemu czyny. Nie uzasadniają zatem odstąpienia od zasady 

V KK 340/26              
4 
 
 
bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. W szczególnych sytuacjach 
mogłyby być wzięte przez sąd pod uwagę w razie skorzystania przez skazanego z 
instytucji prawa karnego wykonawczego, ale nie są co do zasady uwzględniane 
przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia w trybie art. 532 § 
1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2022 r., II KK 
311/22).  
 
Nie dostrzegając podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją 
orzeczenia, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. 
[WB] 
[a.ł]