V KK 290/26

V KK 290/26 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 20 sierpnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Dariusz Świecki 
  
w sprawie P.O.  
ukaranego z art. 119 § 1 k.w.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu  
w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.  
w dniu 20 sierpnia 2026 r.,  
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść ukaranego  
od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa  
w Łodzi  
z dnia 4 maja 2026 r., sygn. akt III W 1335/25,  
  
1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o 
karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu dla 
Łodzi-Widzewa w Łodzi do ponownego rozpoznania;  
2. wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa.  
[WB] 
  
  
  
UZASADNIENIE 
 

V KK 290/26              
2 
 
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wyrokiem nakazowym z dnia 4 maja 
2026 r., sygn. akt III W 1335/25, uznał P.O. za winnego popełnienia wykroczenia z 
art. 119 § 1 k.w. i wymierzył mu za to karę grzywny w „wysokości 50 (pięciuset) 
złotych” oraz orzekł o kosztach sądowych.  
Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 3 czerwca 2026 r.  
Kasację od prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny, 
zaskarżając go w zakresie rozstrzygnięcia o karze, na niekorzyść ukaranego. 
Skarżący zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie 
przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 94 
§ 1 k.p.w., polegające na orzeczeniu - za popełnione w dniu 17 września 2025 r. 
wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. - kary grzywny w wysokości „50 (pięciuset) złotych”, 
czyli w sposób, który z racji rozbieżności zapisu słownego i cyfrowego uniemożliwia 
wykonanie wyroku nakazowego, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia 
orzeczenia, przewidzianą w dyspozycji art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w. 
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku nakazowego w zaskarżonej 
części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa 
w Łodzi do ponownego rozpoznania. 
          Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. 
Kasacja ta jest w całości oczywiście zasadna i dlatego mogła zostać 
uwzględniona na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 
k.p.w. 
Trafnie podnosi skarżący, że z uwagi na zawarte w zaskarżonym wyroku 
nakazowym rozstrzygnięcie o karze, zgodnie z którym obwinionemu została 
wymierzona kara grzywny „w wysokości 50 (pięciuset) złotych”, nie można stwierdzić, 
w jakiej wysokości kara ta została rzeczywiście orzeczona. Taki zaś sposób 
określenia kary nie tylko godzi we wskazany w art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 
94 § 1 k.p.w. obowiązek zredagowania wyroku nakazowego w sposób zrozumiały i 
jednoznaczny, ale także powoduje wewnętrzną sprzeczność, uniemożliwiającą jego 
wykonanie. 
W świetle uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 
czerwca 2018 r., I KZP 2/18 nie można potraktować uchybienia, jakiego dopuścił się 
Sąd Rejonowy jako oczywistej omyłki pisarskiej, o jakiej mowa w art. 105 § 1 k.p.k. 

V KK 290/26              
3 
 
P.O. został bowiem uznany za winnego popełnienia wykroczenia wyczerpującego 
znamiona art. 119 § 1 k.w. i na podstawie tego przepisu wymierzono obwinionemu 
karę grzywny. Z uwagi na to, że wskazany przepis przewiduje zagrożenie karą 
aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny, natomiast zgodnie z dyspozycją art. 24 
§ 1 k.w. grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 zł, chyba że ustawa 
stanowi inaczej, uznać należy, że grzywna mogła zostać wymierzona obwinionemu 
zarówno w wysokości 50, jak i pięciuset złotych. Sąd Rejonowy orzekł zatem karę w 
sposób uniemożliwiający wykonanie zaskarżonego wyroku nakazowego, co stanowi 
bezwzględną przyczynę jego uchylenia, wskazaną w art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w. 
Kierując się powyższym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części 
dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi 
Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa w Łodzi do ponownego rozpoznania. W 
postępowaniu ponownym – nakazowym Sąd ten raz jeszcze rozstrzygnie o karze i w 
prawidłowy sposób ukształtuje swe orzeczenie w tym zakresie. 
Na marginesie zauważyć należy, że nie ma ustawowego obowiązku 
opisywania cyfr słownie. Dlatego też wystarczające jest określenie wymiaru kary i 
kwot pieniężnych tylko w formie cyfrowej. W orzecznictwie zaleca się taki sposób 
redagowania wyroku. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 września 2025 r., IV KK 
167/25 wskazał, że prawdzie zgodnie z § 30 ust. 2 Zarządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie organizacji i zakresu działania 
sekretariatów 
sądowych 
oraz 
innych 
działów 
administracji 
sądowej 
(Dz.Urz.MS.2019.138) liczby wymienione w orzeczeniach określające wymiar kary i 
kwoty pieniężne oznacza się cyframi arabskimi i określa się słownie, jednak wobec 
podlegania sędziów jedynie Konstytucji i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP) nie 
jawiłoby się jako uchybienie określenie wymiaru kary lub środków karnych albo kwot 
pieniężnych jedynie przy użyciu cyfr arabskich, co w wielu przypadkach pozwoliłoby 
uniknąć nieporozumień związanych z omawianą problematyką. 
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w wyroku.  
[WB] 
[a.ł] 
 
  

V KK 290/26              
4