V KK 288/26

V KK 288/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 1 października 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Waldemar Płóciennik 
  
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 1 października 2026 r.,  
sprawy R.R.  
skazanego z art. 197 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i in.  
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego  
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi  
z dnia 4 grudnia 2024 r., V Ka 1176/24,  
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi  
z dnia 4 lipca 2024 r., IV K 991/23,  
  
p o s t a n o w i ł  
1.    oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,  
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania 
kasacyjnego. 
  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi wyrokiem z dnia 4 lipca 2024 r., 
sygn. akt IV K 991/23: 
1. uznał R.R. za winnego tego, że w dniu 14 sierpnia 2023 r. w Ł., doprowadził W.J. 
przemocą polegającą na złapaniu rękoma za szyję i duszeniu, czym spowodował 
obrażenia w postaci zasinienia i otarć naskórka na szyi oraz zasinienia na klatce 

V KK 288/26              
2 
 
 
piersiowej i kończynach górnych, naruszające czynności narządu ciała na okres 
poniżej 7 dni, włożeniu kciuków do ust, wykręcaniu rąk, ciągnięciu za włosy i 
przewróceniu pokrzywdzonej na łóżko oraz kierując wobec niej groźby uszkodzenia 
ciała jej i jej najbliższych, do obcowania płciowego, tj. popełnienia czynu art. 197 § 
1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, z zastosowaniem art. 4 § 1 
k.k., na podstawie art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 3 lat 
pozbawienia wolności, 
2. na podstawie art. 41a § 1 i § 4 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec 
oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną W.J. oraz zakaz zbliżania 
się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 100 m na okres 6 lat; 
3. na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej 
nawiązkę w wysokości 10.000 zł; 
4. uznał oskarżonego R.R. za winnego tego, że w dniu 15 sierpnia 2023 r. w Ł. 
dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki S. [...] o 
numerze [...]  
[koloru białego wraz z kartą sim o wartości 1.500 zł, działając na szkodę W.J., czym 
wyczerpał dyspozycję art. 278 § 1 k.k. i za to, z zastosowaniem art. 4 § 1 k.k., na 
podstawie art. 278 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 
5. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. w miejsce kar jednostkowych 
pozbawienia wolności orzeczonych w punktach 1. i 4. wyroku wymierzył 
oskarżonemu karę łączną 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności; 
6. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia 
wolności zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania w sprawie od 
dnia 15 sierpnia 2023 r., godz. 07:05 do dnia 21 lutego 2024 r., godz. 12:40. 
 
We wniesionej apelacji, zaskarżając wyrok w całości, tj. co do winy i kary, 
obrońca oskarżonego, na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k. 
zarzucił: 
„I. obrazę prawa procesowego poprzez: 

V KK 288/26              
3 
 
 
1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. mającego wpływ na 
treść orzeczenia polegającego na dowolnej (w miejsce swobodnej) ocenie 
zebranego 
materiału 
dowodowego, 
z 
naruszeniem 
zasad 
prawidłowego 
rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia, w postaci: 
a. błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego, 
b. błędnej oceny zeznań świadków, w szczególności pokrzywdzonej W.J., A.M., 
D.M., 
2. obrazę przepisów postepowania – art. 5 § 2 k.p.k. przez obciążenie oskarżonego 
okolicznością niedającą się wyjaśnić, tj. odbycia z pokrzywdzona stosunku, 
w wyniku czego doszło do: 
II. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał 
wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezpodstawnym przyjęciu: 
a. iż oskarżony popełnił czyn z art. 197 § 1 k.k., 
b. iż oskarżony w ramach zarzucanego czynu II działał z zamiarem bezpośrednim 
przywłaszczenia mienia, ponadto: 
c. błędu z zakresie okoliczności obciążających oskarżonego, jak i łagodzących 
wymiary kary, 
III. rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności poprzez jej surowość (w 
zakresie kary za czyn 1. i kary łącznej orzeczonej w punkcie 5”. 
Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego 
od zarzucanych mu czynów oraz o zwrócenie się do Aresztu Śledczego w 
Piotrkowie Trybunalskim o nadesłanie opinii o oskarżonym. 
Wyrokiem z dna 4 grudnia 2024 r., sygn. akt V Ka 1176/24, Sąd Okręgowy w 
Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. 
Wyrok Sądu odwoławczego zaskarżony został w całości kasacją obrońcy 
skazanego, w której zarzucono, na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 
1,2 k.p.k.: 

V KK 288/26              
4 
 
 
„I. rażące naruszenie prawa procesowego art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 
przez błędne uznanie, iż zarzut naruszenia prawa procesowego art. 5 § 2 k.p.k. był 
niezasadny, gdyż obrońca w rzeczywistości kwestionował ocenę dowodów i nie 
wykazał wątpliwości niekorzystnie rozstrzygniętych na niekorzyść oskarżonego; 
II. rażące naruszenie prawa procesowego art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 
k.p.k. przez błędne uznanie, iż zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. stanowił wyłącznie 
niezasadną polemikę ze zgromadzonym, prawidłowo ocenionym materiałem 
dowodowym;  
III. rażące naruszenie prawa procesowego art. 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 436 k.p.k. 
przez nieprawidłowe rozpoznanie zarzutu błędnych ustaleń faktycznych w zakresie 
ustalenia, iż czyn oskarżonego wypełnił znamiona gwałtu opisanego w art. 197 § 1 
k.p.k. oraz błędnych ustaleń faktycznych w zakresie działania z zamiarem 
bezpośrednim przywłaszczenia mienia”. 
W konkluzji skarżący wniósł „o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”. 
 
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako 
oczywiście bezzasadnej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.  
Kasacja obrońcy skazanego okazała się być oczywiście bezzasadna, co 
umożliwiło jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. 
Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Okręgowy nie dopuścił się rażącego 
naruszenia art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez błędne uznanie, 
iż zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. był niezasadny. Podniesiony w tym 
przedmiocie zarzut apelacyjny obrazy art. 5 § 2 k.p.k. dotyczył obciążeniem R.R. 
okolicznością nie dającą się wyjaśnić, tj. odbyciem z pokrzywdzoną stosunku. 
Zagadnienie to zostało jednak przez Sąd odwoławczy omówione i Sąd nie miał 
wątpliwości co do faktu odbycia przez skazanego stosunku z pokrzywdzoną, tym 
bardziej, iż sam skazany wyjaśnił, że do niego doszło, a okoliczność ta została 

V KK 288/26              
5 
 
 
również potwierdzona innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami – zeznaniami 
pokrzywdzonej i dowodami je wspierającymi:  
- opinią sądowo-lekarską, która stwierdziła liczne zasinienia na cele pokrzywdzonej, 
w tym na szyi i rękach, co koresponduje z dyspozycjami pokrzywdzonej, a 
pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami R. R., bo nie sposób wyjaśnić skąd 
miałyby się znaleźć obrażenia w szczególności na szyi W.J., 
- opinii sądowo-psychologicznej, z której wynika z kolei, że pokrzywdzona 
przejawiała objawy ofiary przestępstwa seksualnego, 
- czy wreszcie zeznaniami pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków, 
których ocenę dokonaną przez Sąd Rejonowy, Sąd odwoławczy uznał za 
prawidłową. 
Nie sposób mówić o wątpliwościach w tym zakresie także po analizie wyjaśnień 
R.R., który w sposób nielogiczny próbował wytłumaczyć na rozprawie głównej czym 
niego jest stosunek seksualny czy zbliżenie. 
Podniesiony w pkt I. zarzut jest więc jako bezzasadny w stopniu oczywistym. 
Podobnie rzecz się z zarzutem z pkt II., w którym obrońca upatruje rażącego 
naruszenia standardu kontroli apelacyjnej w powieleniu – za Sądem Rejonowym – 
błędu „jak brak motywu pomówienia oskarżonego lub nierealna niewspółmierność 
pomówienia w stosunku do zachowań opisanych przez oskarżonego. Również 
kwestia zaboru karty bankomatowej i jej zastrzeżenia była eksponowana w relacji 
pokrzywdzonej przed (i przede wszystkim) czynem o dużo większej wadze” (k – 5 
kasacji). Nie sposób zarzutu tego traktować inaczej, jak tylko jako polemikę z 
prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i próbę zakwestionowania wiarygodności 
zeznań pokrzywdzonej oraz świadków. Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że 
podstawę zaskarżonego wyroku stanowiły dowody ocenione zgodnie z zasadą 
swobodnej ich oceny, która nakazuje uwzględnić wszystkie przeprowadzone 
dowody i przy ich ocenie kierować się przede wszystkim zasadami logicznego 
myślenia oraz uwzględnić wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. W ocenie 

V KK 288/26              
6 
 
 
Sądu Okręgowego, Sąd meriti sprostał temu obowiązkowi, nie naruszając 
dyspozycji art. 7 k.p.k.  
Według obrońcy, zarzut z pkt III kasacji, który sprowadza się do tego, iż w 
toku postępowania odwoławczego nie doszło do należytego rozpoznania 
apelacyjnego zarzutu błędu ustaleń faktycznych w płaszczyźnie błędnej kwalifikacji 
prawnej obu czynów czynu jest zasadny, albowiem oskarżony nie przyznał się do 
czynu opisanego w zarzucie, kwestionował czynności sprawcze tak do czynu I, jak i 
II. „Ustalenia faktyczne, w zakresie czynu I jak II cechowała dowolność. Uchybienia 
sądu I instancji miały charakter istotny gdyż dotyczyły ustalenia sprawstwa. Sąd 
błędnie ustalił okoliczności związane z realizacją znamion przedmiotowych i 
podmiotowych obu przestępstw. Nawet gdyby ocenić wyjaśnienia za niewiarygodne 
to w relacji pokrzywdzonej można doszukać się relacji, z której wynika, iż oskarżony 
nie działał z zamiarem przywłaszczenia mienia” (k – 4 kasacji). Także ten zarzut 
jest 
oczywiście 
bezzasadny. 
Sprowadza 
się 
on 
w 
swojej 
istocie 
do 
zakwestionowania w tym zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i nie znajduje 
umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym. Podniesiony zarzut jest 
niczym innym jak polemiką z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie. Nie 
budzi żadnych wątpliwości, iż procedujące w sprawie Sądy nie dopuściły się tego 
rodzaju błędu. Zachowanie skazanego wyczerpało znamiona ustawowe zarówno 
czynu z art. 197 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. (czyn z pkt 1), jak i z art. 278 § 1 k.k. 
Kwestia ta obszernie i wyczerpująco została omówiona przez Sąd Okręgowy w 
części 3.2. formularza i powielanie argumentacji tam przedstawionej wydaje się być 
niecelowe. 
Mając powyższe na uwadze, należało orzec, jak w dyspozytywnej części 
postanowienia. 
[WB] 
[a.ł] 
  
  
  

V KK 288/26              
7