V KK 259/26

V KK 259/26 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 29 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Marek Pietruszyński 
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek 
  
w sprawie W. S.  
skazanego za ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
w dniu 29 września 2026 r.,  
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego  
od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego  
dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi  
z dnia 19 marca 2026 r., sygn. akt IV K 249/26  
  
1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej braku orzeczenia 
o środku karnym w postaci świadczenia pieniężnego z art. 43a § 2 
k.k. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu dla 
Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania;  
2. wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa  
  
 
Marek Pietruszyński                   Dariusz Świecki          Małgorzata Wąsek-Wiaderek 
  
UZASADNIENIE 

V KK 259/26              
2 
 
 
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi wyrokiem nakazowym z dnia 19 
marca 2026 r., sygn. akt IV K 249/26, uznał W. S. za winnego popełnienia czterech 
czynów, przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art. 91 
§ 1 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 
k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 1a punkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 
miesięcy 
ograniczenia 
wolności, 
polegającą 
na 
obowiązku 
wykonywania 
nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w 
stosunku miesięcznym, a nadto orzekł o kosztach sądowych. 
Wyrok ten jest prawomocny od dnia 22 kwietnia 2026 r. 
Kasację od prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny, 
zaskarżając go w części niezawierającej orzeczenia o obligatoryjnym środku karnym 
w postaci świadczenia pieniężnego z art. 43a § 2 k.k., na niekorzyść oskarżonego 
W. S. . Skarżący zarzucił mu: rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku 
naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 43a § 2 k.k. w zw. z art. 
91 § 1 k.k., polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego W. S. w 
związku ze skazaniem go za popełnione czyny z art. 244 k.k., za które przy 
zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. wymierzono mu jedną karę, świadczenia pieniężnego 
na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w 
kwocie co najmniej 5 000 zł, podczas gdy zgodnie z przywołanym przepisem, w razie 
skazania m.in. za przestępstwo z art. 244 k.k. orzeczenie świadczenia ma charakter 
obligatoryjny. 
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i 
przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w 
Łodzi do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. 
Kasacja ta jest w całości oczywiście zasadna i dlatego mogła zostać 
uwzględniona na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 5 k.p.k. 
Słusznie podnosi bowiem jej autor, że stosownie do art. 43a § 2 k.k. w razie 
skazania oskarżonego za przestępstwo opisane w art. 244 k.k. sąd ma obowiązek 
orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz 

V KK 259/26              
3 
 
Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000 zł. Nie może zatem 
budzić wątpliwości, że Sąd Rejonowy skazując w rozpatrywanej sprawie 
oskarżonego za ciąg występków z art. 244 k.k. zobowiązany był do orzeczenia 
świadczenia pieniężnego. 
Dostrzec tu trzeba, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w razie skazania 
za przestępstwa składające się na ciąg przestępstw przewidziany w art. 91 § 1 k.k., 
zawarta w tym przepisie dyrektywa nakazująca wymierzenie jednej kary za te 
wszystkie przestępstwa ma odpowiednie zastosowanie do orzekania środków 
karnych tego samego rodzaju (zob. np. uchwała SN z dnia 26 września 2002 r., I KZP 
21/02 i orzeczenia odwołujące się do tego judykatu). 
Nie budzi zatem wątpliwości, że Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego 
naruszenia prawa karnego materialnego, które miało istotny wpływ na treść 
zaskarżonego kasacją wyroku, gdyż wadliwie nie orzekł wobec oskarżonego 
obligatoryjnego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego, a zatem W. S. 
nie poniósł wszystkich konsekwencji prawnych swojego czynu. 
Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części 
dotyczącej braku orzeczenia o środku karnym w postaci świadczenia pieniężnego z 
art. 43a § 2 k.k. i sprawę w tym tylko zakresie przekazał Sądowi Rejonowemu dla 
Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania. W postępowaniu ponownym 
Sąd ten uwzględni powyższe zapatrywania. 
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w wyroku.  
 
 
[J.J.] 
[r.g.] 
  
  
      Marek Pietruszyński      Dariusz Świecki     Małgorzata Wąsek-Wiaderek