V KK 256/26

V KK 256/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 22 lipca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Waldemar Płóciennik 
  
na posiedzeniu  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 lipca 2026 r.,  
sprawy R.M.  
skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i in.  
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego  
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku  
z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt II AKa 184/24,  
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu  
z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 55/21,  
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., art. 523 § 2 k.p.k. i art. 
429 § 1 k.p.k.  
  
p o s t a n o w i ł  
pozostawić kasację bez rozpoznania jako niedopuszczalną z 
mocy 
ustawy 
i 
obciążyć 
skazanego kosztami sądowymi 
postępowania kasacyjnego.  
[WB] 
  
  
  
UZASADNIENIE 
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt 
II K 55/21, R.M. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 
k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za 
które w myśl art. 19 § 1 k.k. na podstawie art. 294 § 1 k.k. wymierzono mu karę 

V KK 256/26              
2 
 
 
roku pozbawienia wolności, przy czym na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 
k.k. i art. 72 § 1 pkt 1 k.k. jej wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat 
próby i zobowiązano oskarżonego do pisemnego informowania Sądu w tym okresie, 
co 6 miesięcy, o przebiegu próby (pkt II i III wyroku). Nadto w pkt IV, na podstawie 
art. 46 § 1 k.k. zasądzono od oskarżonego oraz współoskarżonych T.M. i M.Z. 
214.241,78 zł solidarnie na rzecz pokrzywdzonego K.B. tytułem naprawienia 
szkody. 
 
Orzeczenie to zaskarżone został m.in. apelacją obrońcy R.M. Skarżący, 
wskazując, że apelacja dotyczy całości zaskarżonego wyroku, zarzucił: 
„1) Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach 
faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, 
polegający na błędnym przyjęciu, że: 
1. 
oskarżony R.M. dopuścił się przypisanego mu w zaskarżonym orzeczeniu 
czynu w sytuacji, gdy całokształt zgromadzonego w sprawie materiału 
dowodowego jednoznacznie wskazuje, iż nie działał on z zamiarem 
bezpośrednim  tudzież nawet z zamiarem ewentualnym, zatem nie można 
mu przypisać pomocnictwa w przedmiotowej sprawie 
2. 
adekwatnym jest by w zaistniałych okolicznościach sprawy nie tylko uznać 
oskarżonego R.M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, lecz 
także zasądzenie od niego – na równi z pozostałymi współoskarżonymi – 
solidarnie na rzecz pokrzywdzonego K.B. kwoty 214.241,78 zł tytułem 
naprawienia szkody 
2) Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 1 k.k.. obrazę przepisów 
prawa materialnego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 18 § 3 kk. (w zw. z 
art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 kk.) poprzez jego 
niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy całokształt zgromadzonego w sprawie 
materiału dowodowego jednoznacznie sugeruje na brak istnienia u oskarżanego 
R.M. zamiaru bezpośredniego, ani nawet zamiaru ewentualnego w sytuacji, gdy 
forma zjawiskowa przestępstwa wymaga zaistnienia jednej z tych form winy 
umyślnej”. 

V KK 256/26              
3 
 
 
 
W konsekwencji tych zarzutów skarżący wniósł o zmianę wyroku przez 
uniewinnienie oskarżonego. 
 
Wyrokiem z  dnia 7 października 2025 r., sygn. akt II AKa 184/24, Sąd 
Apelacyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. 
 
Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony w części, „tj. w zakresie pkt I. 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu Wydział II z dnia 21 
grudnia 2023 r., sygn. akt II K 55/21, w zakresie orzeczonego wobec 
Oskarżonego (…) obowiązku solidarnego naprawienia szkody, tj. jego pkt. IV”, 
kasacją obrońcy skazanego R.M., w której zarzucono „rażące naruszenie prawa 
materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, 
tj. art. 46 § 1 kk., polegającego na orzeczeniu obowiązku naprawienia szkody w 
sposób solidarny, pozostający w sprzeczności z zasadą indywidualizacji kary”. W 
związku z przytoczonym zarzutem skarżący wniósł „o uchylenie zaskarżonego 
wyroku w części, tj. w zakresie pkt. 1 i przekazanie sprawy do ponownego 
rozpoznania”. 
 
W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście 
bezzasadnej. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w 
razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę 
pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie 
to nie dotyczy podmiotów szczególnych wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 
pkt 2 k.p.k.), ani sytuacji, gdy kasacja wnoszona jest z powodu uchybień 
wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Skazanemu wymierzono 
karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zatem 
kasacja wnoszona przez stronę na korzyść skazanego mogła podnosić jedynie 
uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. Kasacja obrońcy skazanego zarzutów 
postaci bezwzględnych przyczyn uchylenia orzeczenia jednak nie podnosi, co 
powoduje, że jest ona niedopuszczalne z mocy ustawy. W zaistniałej sytuacji Sąd 
Najwyższy, stosownie do przepisów art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., 

V KK 256/26              
4 
 
 
art. 523 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. pozostawił kasację, która nie powinna zostać 
w ogóle przyjęta, bez rozpoznania, a kosztami postępowania kasacyjnego obciążył 
skazanego. 
[WB] 
[r.g.]