V KK 20/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego M.D., który został prawomocnie skazany za prowadzenie gier na automacie hazardowym wbrew przepisom ustawy (art. 107 § 1 k.k.s.). Obrońca zarzucił uchybienie bezwzględnej przyczynie odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k., argumentując, że przepisy ustawy o grach hazardowych (art. 14 ust. 1) miały charakter techniczny i nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej, co zgodnie z dyrektywą 98/34/WE wyłączało ich stosowanie. Sąd Najwyższy, po zawieszeniu postępowania w celu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przez skład siedmiu sędziów (uchwała I KZP 17/16) oraz uwzględnieniu wyroku TSUE w sprawie C-305/15, uznał, że art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu sprzed nowelizacji był przepisem technicznym, którego niezastosowanie wyłączało możliwość skazania. Jednakże, kluczowy dla rozstrzygnięcia okazał się art. 6 ust. 1 tej ustawy, który stanowił, że działalność w zakresie gier na automatach jest dozwolona wyłącznie na podstawie koncesji na prowadzenie kasyna. Sąd Najwyższy podkreślił, że art. 6 ust. 1 nie ma charakteru technicznego i jego naruszenie (prowadzenie gry bez koncesji) stanowiło podstawę do skazania na podstawie art. 107 § 1 k.k.s. Sąd oddalił również zarzut dotyczący braku skargi uprawnionego oskarżyciela, wskazując na obowiązujący stan prawny w dacie wniesienia aktu oskarżenia. W konsekwencji, kasacja została oddalona, a skazany obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja przepisów o grach hazardowych w kontekście prawa UE, charakteru technicznego przepisów i obowiązku notyfikacji, a także kwestia skuteczności aktu oskarżenia wniesionego przez organy celne.
Dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie popełnienia czynu i wniesienia aktu oskarżenia. Interpretacja art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jako niebędącego przepisem technicznym.
Zagadnienia prawne (2)
Czy przepisy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w zakresie gier na automatach, ograniczając możliwość ich prowadzenia jedynie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna, są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, a jeżeli tak, to czy wobec faktu nienotyfikowania tych przepisów Komisji Europejskiej, sądy karne mogą odmówić ich stosowania jako niezgodnych z prawem unijnym?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Naruszenie tego przepisu (prowadzenie gry na automacie bez koncesji) stanowi podstawę do skazania za przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy, opierając się na wyroku TSUE i własnej uchwale, stwierdził, że art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, regulujący wymóg posiadania koncesji na prowadzenie kasyna, nie jest przepisem technicznym podlegającym obowiązkowi notyfikacji. W związku z tym, brak notyfikacji nie wyłącza możliwości jego stosowania. Naruszenie tego przepisu przez prowadzenie działalności bez wymaganej koncesji wypełniało znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s.
Czy wniesienie aktu oskarżenia przez finansowy organ postępowania przygotowawczego (Urząd Celny) w sprawie o przestępstwo skarbowe, przed dniem 1 lipca 2015 r., było skuteczne, mimo późniejszej zmiany przepisów dotyczących uprawnień prokuratora?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, wniesienie aktu oskarżenia przez Urząd Celny w dniu 16 maja 2013 r. było skuteczne, zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 155 § 1 k.k.s.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że zmiana stanu prawnego dotycząca uprawnień prokuratora i finansowych organów postępowania przygotowawczego, która nastąpiła z dniem 1 lipca 2015 r., nie miała wpływu na skuteczność aktu oskarżenia wniesionego przed tą datą. W dacie wniesienia aktu oskarżenia, Urząd Celny był uprawniony do jego sporządzenia i wniesienia.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M.D. | osoba_fizyczna | skazany |
| Urząd Celny w O. | organ_państwowy | oskarżyciel |
| Prokuratura Krajowa | organ_państwowy | prokurator |
Przepisy (13)
Główne
k.k.s. art. 107 § § 1
Kodeks karny skarbowy
Przepis blankietowy, którego znamiona uzupełnia ustawa o grach hazardowych.
u.g.h. art. 6 § ust. 1
Ustawa o grach hazardowych
Działalność w zakresie gier na automatach wymaga koncesji na prowadzenie kasyna. Nie jest przepisem technicznym.
Pomocnicze
k.p.k. art. 439 § § 1 pkt 9
Kodeks postępowania karnego
Bezwzględna przyczyna odwoławcza - brak skargi uprawnionego oskarżyciela.
k.p.k. art. 17 § § 1 pkt 11
Kodeks postępowania karnego
Inna okoliczność wyłączająca ściganie.
u.g.h. art. 14 § ust. 1
Ustawa o grach hazardowych
Przepis techniczny, którego niezgłoszenie wyłącza stosowanie.
k.p.k. art. 22
Kodeks postępowania karnego
Zawieszenie postępowania.
u.SN art. 60 § § 1 i 2
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Wniosek o rozstrzygnięcie rozbieżności w orzecznictwie.
u.SN art. 62 § § 1
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Moc wiążąca uchwał składu siedmiu sędziów.
k.p.k. art. 9 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Wskazanie innych uchybień procesowych.
k.p.k. art. 536
Kodeks postępowania karnego
Rozpoznanie innych uchybień bez wniosku strony.
k.p.k. art. 155 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Uprawnienie finansowego organu postępowania przygotowawczego do wniesienia aktu oskarżenia (w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2015 r.).
k.p.k. art. 637a
Kodeks postępowania karnego
Orzekanie o kosztach postępowania kasacyjnego.
k.p.k. art. 636 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Orzekanie o kosztach postępowania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. • Naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych (prowadzenie działalności bez koncesji) stanowi podstawę do skazania na podstawie art. 107 § 1 k.k.s. • Akt oskarżenia wniesiony przez Urząd Celny przed 1 lipca 2015 r. był skuteczny.
Odrzucone argumenty
Przepisy art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych miały charakter techniczny i nie zostały notyfikowane, co wyłączało możliwość ich stosowania. • Brak skargi uprawnionego oskarżyciela jako bezwzględna przyczyna odwoławcza.
Godne uwagi sformułowania
norma niestosowania krajowego przepisu technicznego, którego projektu nie notyfikowano Komisji Europejskiej, wyłącza możliwość zastosowania w sprawie o przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (w pierwotnym brzmieniu) • art. 6 ust. 1 tejże ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej w art. 107 § 1 k.k.s., o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony • przepis art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 dyrektywy 98/34/WE
Skład orzekający
Henryk Gradzik
przewodniczący-sprawozdawca
Kazimierz Klugiewicz
członek
Marzanna Piekarska-Drążek
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów o grach hazardowych w kontekście prawa UE, charakteru technicznego przepisów i obowiązku notyfikacji, a także kwestia skuteczności aktu oskarżenia wniesionego przez organy celne."
Ograniczenia: Dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie popełnienia czynu i wniesienia aktu oskarżenia. Interpretacja art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jako niebędącego przepisem technicznym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy złożonej interakcji polskiego prawa karnego skarbowego z prawem Unii Europejskiej, w tym dyrektyw i orzecznictwa TSUE, co jest interesujące dla prawników specjalizujących się w tych dziedzinach. Wyjaśnia, dlaczego prowadzenie gier hazardowych bez koncesji jest przestępstwem, mimo skomplikowanych procedur notyfikacji przepisów UE.
“Czy przepisy o grach hazardowych były nieważne przez brak notyfikacji UE? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
usługi
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V KK 20/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 marca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Kazimierz Klugiewicz SSA del. do SN Marzanna Piekarska-Drążek Protokolant Patrycja Kotlarska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Grzegorza Krysmanna i pełnomocnika Urzędu Celnego w O., w sprawie M.D. skazanego z art. 107 § 1 kks po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII Ka .../14 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt II K .../13, 1. oddala kasację; 2. obciąża skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. II K .../13 Sąd Rejonowy w S. skazał oskarżonego M.D. za to, że w okresie od 1 czerwca 2011 r. do 14 lipca 2011 r. urządzał i prowadził w Barze w GG. gry na automacie LION – MAGIC Games II o numerze 351762 – 292100 wbrew przepisom ustawy, tj. za przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 60 zł. Na podstawie art. 30 § 5 k.k.s. Sąd Rejonowy orzekł przepadek dowodów rzeczowych, w tym wskazanego wyżej automatu do gier. Obciążył też oskarżonego kosztami procesu i opłatą, łącznie 2937,69 zł. Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. VII Ka .../14 utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. W kasacji od prawomocnego wyroku obrońca oskarżonego podniósł zarzut uchybienia stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą opisaną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k., polegającą na utrzymaniu w mocy skazującego oskarżonego wyroku Sądu Rejonowego pomimo zaistnienia okoliczności z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. wyłączającej postępowanie przeciwko oskarżonemu w postaci bezwzględnej bezskuteczności przepisów współtworzących zestaw znamion zarzuconego czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s., uwzględniając blankietowy charakter tego przepisu karnego (jak również blankietowy charakter art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych) oraz konieczność jego wypełnienia w drodze zastosowania art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i subsydiarnego względem niego art. 6 ust. 1 tej ustawy, które jako nienotyfikowane przepisy techniczne, w braku przekazania Komisji Europejskiej projektu ustawy zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, nie mogły być zastosowane wobec oskarżonego, co stanowi inną okoliczność wyłączającą ściganie, wyrażoną w art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k., potwierdzoną wiążącą wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dokonaną wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (FORTUNA i inni) oraz wcześniejszym wyrokiem z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 (Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej). W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji oraz umorzenie postępowania z uwagi na przeszkodę w jego dalszym prowadzeniu w postaci innej okoliczności wyłączającej ściganie, o której mowa w art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w O. wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Już po wniesieniu kasacji w niniejszej sprawie Prokurator Generalny na podstawie art. 60 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym złożył wniosek o rozstrzygnięcie przez skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego rozbieżności w orzecznictwie tego Sądu i sądów powszechnych. Ujął je w pytaniu: „Czy przepisy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zakresie gier na automatach, ograniczając możliwość ich prowadzenia jedynie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna, są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a jeżeli tak, to czy wobec faktu nienotyfikowania tych przepisów Komisji Europejskiej, sądy karne w sprawach o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 k.k.s. uprawnione są, w oparciu o art. 91 ust. 3 Konstytucji, do odmowy ich stosowania jako niezgodnych z prawem unijnym?”. W związku z przedstawieniem przez Prokuratora Generalnego zagadnienia prawnego zawierającego się w przytoczonym pytaniu Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 29 października 2015 r. na podstawie art. 22 k.p.k. zawiesił postępowanie kasacyjne do czasu rozstrzygnięcia go przez skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego. Z kolei postępowanie dotyczące rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przedstawionego przez Prokuratora Generalnego zostało także zawieszone przez Sąd Najwyższy, a to w związku ze skierowaniem przez Sąd Okręgowy w Łodzi pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jego treść wiązała się ściśle także z rozstrzyganym przez Sąd Najwyższy zagadnieniem. Sąd Okręgowy w Łodzi pytał: „Czy przepis art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego może być interpretowany w ten sposób, że brak notyfikacji przepisów uznanych za mające charakter techniczny dopuszcza możliwość zróżnicowania skutków, tj. dla przepisów dotyczących swobód nie podlegających ograniczeniom przewidzianym w art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, brak notyfikacji skutkować powinien tym, że nie mogą być one stosowane w konkretnej sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, zaś dla przepisów odnoszących się do swobód podlegających ograniczeniom przewidzianym w art. 36 Traktatu dopuszczalna jest ich ocena przez sąd krajowy, będący jednocześnie sądem unijnym, czy mimo nienotyfikacji są one zgodne z wymogami art. 36 Traktatu i nie podlegają sankcji braku możliwości ich stosowania?”. Odpowiadając na przytoczone pytanie prejudycjalne Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 13 października 2016 r., C - 305/15 orzekł, że art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego (art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych – dop. SN), nie wchodzi w zakres pojęcia „przepisów technicznych” w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu”. W pisemnym uzasadnieniu wyroku Trybunał Sprawiedliwości UE nie odniósł się do problemu sformułowanego w treści pytania prejudycjalnego. Nie wypowiedział się także w kwestii braku notyfikacji Komisji Europejskiej przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych (nowelizacja tego przepisu po notyfikacji projektu nastąpiła dopiero z dniem 3 września 2015 r.), albowiem w postępowaniu krajowym jako przepis dopełniający normę zawartą w art. 107 § 1 k.k.s. wskazano jedynie art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Po wydaniu wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości UE Sąd Najwyższy podjął postępowanie w przedmiocie rozpoznania zagadnienia prawnego przedstawionego przez Prokuratora Generalnego. Zakończył je uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 19 stycznia 2017 r., I KZP 17/16. Stwierdził w niej, że kolizja prawa krajowego z prawem unijnym, w świetle zasady bezpośredniości stosowania prawa Unii Europejskiej (art. 91 ust. 3 Konstytucji), może prowadzić do zastąpienia przepisów krajowych uregulowaniami prawa unijnego albo do wyłączenia normy prawa krajowego przez bezpośrednio skuteczną normę prawa Unii Europejskiej. W konsekwencji norma niestosowania krajowego przepisu technicznego, którego projektu nie notyfikowano Komisji Europejskiej, wynikająca z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., ze zm.), wyłącza możliwość zastosowania w sprawie o przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015r., poz. 612) w pierwotnym brzmieniu. Natomiast art. 6 ust. 1 tej ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej w art. 107 § 1 k.k.s., o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony. Po podjęciu przytoczonej uchwały Sąd Najwyższy uznał, że ustała długotrwała przyczyna uniemożliwiająca prowadzenie postępowania w sprawie niniejszej i postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. podjął zawieszone postępowanie kasacyjne i wyznaczył rozprawę. Przed terminem rozprawy obrońca skazanego złożył pismo procesowe, w którym wskazał w trybie art. 9 § 2 k.p.k., a w nawiązaniu do art. 536 k.p.k. na niepodniesione w kasacji, a występujące w zaskarżonym wyroku, bezwzględne uchybienie odwoławcze z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela. Na rozprawie kasacyjnej w dniu 16 marca 2017 r. obrońca skazanego i prokurator Prokuratury Krajowej podtrzymali prezentowane wcześniej stanowisko co do zasadności kasacji. Sąd Najwyższy zważył: W pierwszej kolejności należało odnieść się do sygnalizowanego w piśmie procesowym obrońcy, drugiego z uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (brak skargi uprawionego oskarżyciela). Skarżący odwołał się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2016 r, I KZP 13/15. Interpretując jej uzasadnienie wyraził pogląd, że w sprawie, w której finansowy organ dochodzenia złożył wniosek o przedłużenie postępowania na okres ponad 6 miesięcy, uruchomiony zostaje obligatoryjny nadzór prokuratora nad postępowaniem ze wszystkimi wynikającymi z tego faktu skutkami prawnymi, łącznie z pozbawieniem tego organu samodzielnego sporządzania i wnoszenia do sądu aktu oskarżenia. Skoro zatem akt oskarżenia w sprawie M. D. został złożony przez Urząd Celny w O., to całe postępowanie, w przekonaniu skarżącego, jest obarczone bezwzględną przyczyną odwoławczą wymienioną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Sygnalizacja wskazywanego przez obrońcę uchybienia jest całkowicie nietrafna, gdyż pomija stan prawny obowiązujący w dacie złożenia aktu oskarżenia przez Urząd Celny w O., tj. w dniu 16 maja 2013 r. Zgodnie z art. 155 § 1 k.k.s. w ówczesnym brzmieniu, finansowy organ postępowania przygotowawczego w ciągu 14 dni od zamknięcia dochodzenia był uprawniony do sporządzenia aktu oskarżenia i wniesienia go do właściwego sądu. Miał przy tym obowiązek zawiadomienia prokuratora o wniesieniu aktu oskarżenia i doręczenia jego odpisu. Wszystkie te przesłanki wniesienia aktu oskarżenia przez Urząd Celny w O., jak wynika z akt sprawy, zostały spełnione. Dlatego też zmiana stanu prawnego obejmująca uregulowania dotyczące uprawnień prokuratora i finansowych organów postępowania przygotowawczego w zakresie wnoszenia aktu oskarżenia w sprawach o przestępstwa skarbowe, która nastąpiła z dniem 1 lipca 2015 r. (ustawa z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw), nie mogła mieć wpływu na skuteczność wniesionego wcześniej aktu oskarżenia. Wnioski, które skarżący wyprowadza z treści uzasadnienia powołanej uchwały Sądu Najwyższego, miałyby oparcie tylko w stanie prawnym ukształtowanym po 1 lipca 2015 r., o ile dotyczyłyby czynności procesowych dokonanych po tej dacie. Dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności zarzutu sformułowanego w kasacji istotne znaczenie ma ten segment uchwały z dnia 17 stycznia 2017 r., I KZP 17/16, w którym Sąd Najwyższy wypowiedział się co do możliwości uznania, czy naruszenie przepisów art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych wypełnia znamię blankietowe przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. określone sformułowaniem „kto wbrew przepisom ustawy … urządza lub prowadzi grę na automacie”. Tak więc przytoczyć raz jeszcze trzeba za uchwałą, że norma niestosowania krajowego przepisu technicznego, którego projektu nie notyfikowano Komisji Europejskiej, wynikająca z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., wyłącza możliwość zastosowania w sprawie o przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. przepisu art. 14 ust. 1 tej ustawy w pierwotnym brzmieniu, natomiast art. 6 ust. 1 tejże ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej w art. 107 § 1 k.k.s., o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony. Przytoczonej uchwale nie nadano mocy zasady prawnej, co w myśl art. 62 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, obligowałoby jakikolwiek skład Sądu Najwyższego, jeżeli zamierzałby od niej odstąpić, do przedstawienia powstałego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia pełnemu składowi Izby. Mimo, że uchwała nie jest wiążąca w rozumieniu powołanego tu przepisu, to zdaniem składu Sądu Najwyższego rozpoznającego kasację w niniejszej sprawie, jej pogłębiona argumentacja, uwzględniająca dorobek orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jest w pełni przekonująca. Istotnie, przepis art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. ma charakter techniczny, gdyż regulował kwestię lokalizacji urządzania, między innymi, gier na automatach. Zmiana treści tego przepisu, ale już po notyfikowaniu projektu Komisji Europejskiej, nastąpiła z dniem 3 września 2015 r., a więc po dacie popełnienia czynu zarzuconego oskarżonemu. Zastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w kształcie obowiązującym przed 3 września 2015 r. w postępowaniu karnym o przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. było więc wyłączone. Norma zawarta w art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie mogła w realiach niniejszej sprawy wypełniać normy blankietowej wyrażonej w art. 107 § 1 k.k.s. Nie można jednak pomijać, że w prawomocnym wyroku przypisano skazanemu, że „urządzał i prowadził … gry na automacie … wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych”. Oznacza to, że zakresem odniesienia dla przytoczonych ustaleń jest całokształt uregulowań tej ustawy, także zawartych w art. 3 w brzmieniu obowiązującym w czasie wskazanym w akcie oskarżenia. Przepis ten stanowił, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Podstawowa zasada została określona w art. 6 ust. 1 ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem tempore criminis , działalność w zakresie gier na automatach mogła być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Ten przepis nie miał, i także po zmianie treści obowiązującej od dnia 3 września 2015 r., nie ma charakteru technicznego, co wykazano w powołanej wyżej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2017 r. Fakt prowadzenia przez skazanego gry na automacie w Barze w GG., bez koncesji na prowadzenie kasyna gry, został ustalony w prawomocnym wyroku i nie podlega kwestionowaniu w postępowaniu kasacyjnym. Skoro zatem skazany prowadził działalność w zakresie gry na automatach bez koncesji, to z naruszeniem zasad określonych w tej ustawie, a tym samym, nawiązując już do brzmienia art. 107 § 1 k.k.s., wbrew przepisom ustawy. Naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy, polegające na prowadzeniu działalności w zakresie gry na automatach bez koncesji, przesądzało o trafności przypisania M. D. przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. w kształcie opisanym w prawomocnym wyroku. W świetle powyższych uwag zarzut kasacji jawi się jako całkowicie bezzasadny. Skoro bowiem art. 6 ust. 1 ustawy nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, to fakt nienotyfikowania jego projektu Komisji Europejskiej nie stanowił okoliczności wyłączającej ściganie osoby, która przez jego naruszenie wypełniła swoim czynem znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. Prawomocny wyrok nie jest zatem obciążony bezwzględną przyczyną odwoławczą określoną w art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. W tym stanie rzeczy kasację obrońcy skazanego należało oddalić. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kc