V KK 185/26

V KK 185/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 28 sierpnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Zbigniew Puszkarski 
  
w sprawie A.V.  
skazanego za czyn z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu  
w dniu 28 sierpnia 2026 r.,  
wniosku obrońcy skazanego  
o uzupełnienie postanowienia w zakresie zasądzenia od Skarbu Państwa kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej  
  
p o s t a n o w i ł:  
nie uwzględnić wniosku adw. D.S., obrońcy z urzędu skazanego 
A.V., 
o 
przyznanie 
kosztów 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
skazanemu w postępowaniu kasacyjnym.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
Prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 24 października 
2015 r.  sygn. akt V Ka 1677/25, zaskarżyła kasacją adw. D.S., obrońca z urzędu 
skazanego A.V. W kasacji zamieściła m.in. wniosek o zasądzenie od Skarbu 
Państwa na jej rzecz „kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez 
obrońcę z urzędu w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych”.  
    Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 10 lipca 2023 r., sygn. akt V KK 185/26, 
oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, zwolnił skazanego A.V. od zapłaty na 
rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, jednak nie 
wypowiedział się co do kosztów żądanych przez obrońcę.  

V KK 185/26              
2 
 
 
    Pismem z dnia 23 lipca 2026 r. adw. D.S. wniosła o uzupełnienie postanowienia 
Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2026 r. w zakresie zasądzenia od Skarbu 
Państwa na jej rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej 
skazanemu w postępowaniu kasacyjnym.  
    Wniosek ten należało rozpatrzeć z uwzględnieniem treści art. 84 § 1 i 2 k.p.k., 
zgodnie z którą wyznaczenie obrońcy z urzędu uprawnia go do działania w całym 
postępowaniu, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli 
nie zawiera ograniczeń oraz nakłada na niego obowiązek podejmowania czynności 
procesowych do prawomocnego zakończenia postępowania. Oznacza to, że 
obrońca z urzędu wyznaczony na wcześniejszym etapie postępowania może 
sporządzić i wnieść kasację od orzeczenia, o którym jest mowa w art. 519 k.p.k., 
jednak Skarb Państwa nie jest zobowiązany do zapłaty za tę czynność, mającą 
miejsce po prawomocnym zakończeniu postępowania, gdy została podjęta 
samorzutnie przez obrońcę. Ten obowiązek istnieje, gdy na podstawie art. 84 § 3 
k.p.k. obrońca został wyznaczony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, zazwyczaj 
z inicjatywy osoby, której dotyczy orzeczenie. Należy zaznaczyć, że pogląd ten 
dominuje w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który argumentował, że skazany ma 
prawo nie tylko do obrony, ale również do definitywnego zakończenia postępowania 
sądowego, przeto zgody na wywiedzenie w jego imieniu kasacji nie można 
domniemywać oraz że w razie braku postaw do zwolnienia skazanego od kosztów 
postępowania kasacyjnego należałoby go nimi obciążyć po oddaleniu kasacji, której 
się nie tylko nie domagał, ale nawet o jej wywiedzeniu mógł nie wiedzieć 
(postanowienie z dnia 7 sierpnia 2013 r., II KK 15/13; zob. także postanowienia: z 
dnia 15 stycznia 2013 r., II KZ 56/12; z dnia 4 maja 2016 r., III KK 334/15; z dnia 31 
maja 2023 r., II KK 529/21; z dnia 14 sierpnia 2024 r., II KK 263/23 i in.).  
    Na wniosek asesora Prokuratury Rejonowej w Gdyni zarządzeniem sędziego II 
Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 27 czerwca 2024 r. na 
podstawie art. 179 § 1 k.k.s. (powinno być: art. 176 § 1 k.k.s.) adw. D.S. została 
wyznaczona obrońcą z urzędu A.V. w sprawie […] Prokuratury Rejonowej w Gdyni 
(k.1218 akt sprawy II K 753/24 Sądu Rejonowego w Gdyni). Reprezentowała 
oskarżonego również w postępowaniu sądowym, a sądy obu instancji zasądzały na 
jej rzecz od Skarbu Państwa określone kwoty tytułem zwrotu kosztów obrony z 

V KK 185/26              
3 
 
 
urzędu. Po wydaniu wyroku przez Sąd odwoławczy adwokat samorzutnie podjęła 
czynności zmierzające do zaskarżenia orzeczenia kasacją i wniosła skargę, w 
której – jak wcześniej podano – zamieściła także wniosek o zasądzenie od Skarbu 
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej A. V. w postępowaniu 
kasacyjnym. Wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem adw. D.S. 
sporządziła i wniosła kasację z własnej inicjatywy, nie będąc wyznaczoną na 
podstawie art. 84 § 3 k.p.k. obrońcą z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, zaś – 
co wyżej zaznaczono – Skarb Państwa reguluje należności z racji nieopłaconej 
obrony z urzędu tylko w ramach tych działań obrońcy, które są jego prawnym 
obowiązkiem, co wyłącza ich pokrywanie, gdy ustanowiony obrońca z urzędu, po 
ustaniu obowiązku w tym zakresie, podejmuje z własnej inicjatywy dalsze kroki 
obrończe. Chociaż przedmiotowa sprawa była prowadzona w trybie postępowania 
w stosunku do nieobecnych, z kasacji wynika, że obrońca miała kontakt ze 
skazanym, skoro postulując zwolnienie go od zapłaty kosztów sądowych 
argumentowała, że „skazany nie jest w stanie ponieść wskazanych kosztów ze 
względu na stale pogarszającą się sytuację finansową” oraz że „obecnie 
działalność gospodarcza skazanego nie przynosi żadnych dochodów”. Można 
zatem przyjąć, że w przypadku A. V. nie zachodzi sytuacja, o której mowa w 
powołanym postanowieniu wydanym przez Sąd Najwyższy w sprawie II KK 15/13, 
jednak nie było przeszkód, by obrońca, o ile skazany chciał wniesienia kasacji, a 
ona oczekiwała pokrycia przez Skarb Państwa kosztów obrony urzędu w 
postępowaniu kasacyjnym, poinstruowała skazanego o potrzebie wystąpienia do 
Sądu o wyznaczenie dotychczasowego obrońcy do podjęcia czynności, o których 
mowa w art. 84 § 3 k.p.k. 
   Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej 
postanowienia. 
[WB] 
[a.ł] 
  
  
  
  

V KK 185/26              
4