V KK 140/26

V KK 140/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 6 maja 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Jacek Błaszczyk 
  
w sprawie G. B. (B.)  
skazanego z art. 286 § 1 k.k.  
w dniu 6 maja 2026 r.  
po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,  
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego  
od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy  
z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt IV Ka 586/25  
utrzymującego wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy  
z dnia 5 marca 2025 r., sygn. akt III K 141/24,  
  
p o s t a n o w i ł:  
1. 
oddalić 
kasację 
obrońcy 
skazanego 
jako 
oczywiście 
bezzasadną;  
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania 
kasacyjnego.  
 
[J.J.] 
  
 
 
  
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z dnia 5 marca 2025 roku Sąd Rejonowy w Bydgoszczy w sprawie o 
sygn. akt III K 141/24, uznał oskarżonego G.B. za winnego tego, że w okresie od 

V KK 140/26              
2 
 
 
kwietnia 2020 r. do 27.09.2020 r. działając w krótkich odstępach czasu w 
wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i 
uzyskania dotacji z Wojewódzkiego Urzędu Pracy z siedzibą w T. wprowadził w 
błąd pracowników tego urzędu co do spełnienia warunków co do otrzymania dotacji 
w ten sposób, że przedłożył poświadczające nieprawdę wnioski o przyznanie 
świadczenia z dnia 30.04.2020 r. i 07 05.2020 r. oraz załączone do nich 
porozumienia z pracownikami W.J. i U.C., gdzie poświadczenie nieprawdy polegało 
na tym, W.J. w okresie od 01.04.2020 r. do 30.06.2020 r. ma mieć zmniejszony o 20 
% wymiar czasu pracy, a U.C. w okresie od 01.04.2020 r. do 30.06.2020 r. ma być 
pracownikiem objętym przestojem ekonomicznym, podczas gdy oskarżony nie 
zmierzał zmniejszać czasu pracy dla W.J. i nie stosować przestoju ekonomicznego 
dla U.C. i w rzeczywistości W.J. nie miała zmniejszonego czasu pracy w tym 
okresie, a U.C. świadczyła pracę do końca kwietnia 2020 r„ przebywając następnie 
na zwolnieniu lekarskim i z dniem 10 czerwca 2020 r. rozwiązała z firmą 
oskarżonego umowę o pracę, a następnie oskarżony w dniu 24 czerwca 2020 r. na 
podstawie wskazanych wyżej wniosków i dokumentów poświadczających 
nieprawdę dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania dotacji i w 
okresie gdy U.C. nie była już u niego zatrudniona, podpisał umowę na podstawie 
wniosku nr [...] o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków 
Funduszu 
Gwarantowanych 
Świadczeń 
Pracowniczych 
na 
dofinansowanie 
wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym 
wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19 bez zamiaru 
wywiązania się z nałożonych zobowiązań zmniejszenia czasu pracy dla jednego 
pracownika i przestoju ekonomicznego dla drugiego pracownia i bez zamiaru 
wywiązania się z udokumentowania wykorzystania środków, w szczególności bez 
zamiaru realizacji postanowień § 3 umowy, doprowadzając w ten sposób 
Wojewódzki Urząd Pracy w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej 
kwocie 6898,92 zł, którą to kwotę oskarżony otrzymał w trzech transzach w dniu 29 
czerwca 2020 roku na kwotę 2299,64 zł, w dniu 05 sierpnia 2020 r. na kwotę 
2299,64 zł i w dniu 28 sierpnia 2020 r. na kwotę 2299,64 zł, tj. za winnego 
przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w ZW. z 
art. 12 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk i za to na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 

V KK 140/26              
3 
 
 
§ 3 kk w zw. z art. 57b kk skazał go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia 
wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 200 
(dwustu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 
(trzydziestu) złotych. Ponadto obciążył oskarżonego kosztami postępowania. 
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego Sąd Okręgowy w Bydgoszczy 
wyrokiem z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt IV Ka 586/25, utrzymał 
zaskarżony wyrok w mocy.  
Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego zarzucając rażące 
naruszenie prawa procesowego, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, to jest 
przepisów: 
1. art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 424 § 1 
pkt 1 kpk, przez wadliwe rozważenie podniesionego w apelacji zarzutu 
naruszenia przepisów postępowania, to jest przepisów art. 16 kpk i w 
następstwie art. 439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 kpk poprzez 
przekroczenie zakresu oskarżenia w ten sposób, że Sąd I instancji zmienił w 
zaskarżonym wyroku opis czynu i skazał oskarżonego za zdarzenie 
faktyczne, nieobjęte aktem oskarżenia, to jest za to, że "wprowadził w błąd 
pracowników urzędu co do spełnienia warunków co do otrzymania dotacji w 
ten sposób, że przedłożył poświadczające nieprawdę wnioski [...], a 
następnie podpisał umowę o wypłatę świadczeń bez zamiaru wywiązania się 
z 
nałożonych 
zobowiązań 
oraz 
bez 
zamiaru 
wywiązania 
się 
z 
udokumentowania 
wykorzystania 
środków", 
pomimo 
braku 
skargi 
uprawnionego 
oskarżyciela, 
co 
stanowi 
bezwzględną 
przyczynę 
odwoławczą; 
2. art. 433 § 2 kpk oraz art. 457 § 3 kpk, a także przepisów art. 7 kpk i art. 410 kpk 
polegające na wadliwym rozważeniu podniesionych w apelacjach zarzutów 
poprzez zaniechanie przez Sąd dokonania oceny dowodu z wyjaśnień 
oskarżonego w oparciu o całokształt materiału dowodowego, co mogło mieć 
wpływ na wynik sprawy oraz dokonanie oceny z zeznań świadków W.J., 
U.O., a także P.M., w sposób dowolny, z przekroczeniem zasad swobody 
oceny dowodów, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. 
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie 

V KK 140/26              
4 
 
 
zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego w całości i przekazanie sprawy Sądowi 
Okręgowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.  
Prokurator Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz – Północ w Bydgoszczy w 
pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście 
bezzasadnej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego okazała się bezzasadna i to w 
stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 
§ 3 k.p.k., bez udziału stron.  
Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem 
zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie 
prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku 
stwierdzenia kwalifikowanego, tj. rażącego naruszenia prawa materialnego lub 
procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. 
W tym kontekście podkreślić należy, że postępowanie sądowe w rozważanej 
sprawie nie jest obarczone żadnymi uchybieniami określonymi w art. 439 k.p.k., jak 
również innymi, które należałoby zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa 
mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku. Lektura treści 
zarzutów kasacyjnych oraz ich rozwinięcia, zawartych w uzasadnieniu tego 
nadzwyczajnego środka zaskarżenia, może rodzić wątpliwości co do tego, czy 
autor kasacji wystarczająco wnikliwie zapoznał się z motywacyjną częścią 
orzeczenia Sądu odwoławczego.  
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 433 § 2 kpk 
w zw. z   art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk, przez 
wadliwe rozważenie podniesionego w apelacji zarzutu naruszenia przepisów 
postępowania, to jest przepisów art. 16 kpk i w następstwie art. 439 § 1 pkt 9 kpk w 
zw. z art. 17 § 1 pkt 9 kpk ujętego w pkt 1 kasacji wskazać należy, że jest on 
oczywiście bezzasadny. Sąd Okręgowy przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego 
kasacją wyroku stosunkowo obszerną i staranną argumentację dotyczącą 
przedmiotowej kwestii (uzasadnienie SO – s. 4 – 6). Odnosząc się do zarzutu braku 
skargi uprawnionego oskarżyciela Sąd Okręgowy wskazał, że wprowadzenie do 
opisu 
czynu 
przypisanego 
oskarżonemu 
elementu 
odnoszącego 
się 
do 

V KK 140/26              
5 
 
 
uszczegółowienia sposobu działania oskarżonego w niczym nie naruszało 
tożsamości czynu. W dalszym ciągu chodziło o oszustwo, którego dopuścił się 
oskarżony względem Wojewódzkiego Urzędu Pracy z siedzibą w T. w związku z 
zawarciem umowy nr [...]. Wprowadzone przez Sąd Rejonowy elementy, istotnie, 
jedynie konkretyzowały sposób działania oskarżonego. Zasada skargowości 
wyznacza granice podmiotowe i przedmiotowe rozpoznania sprawy w danym 
postępowaniu. Granice te określa jednak nie opis czynu zawarty w akcie 
oskarżenia, czy też przyjęta przez uprawniony podmiot do wystąpienia ze skargą 
główną kwalifikacja prawna, lecz zdarzenie w znaczeniu historycznym. Sąd ad 
quem w tej materii prawidłowo odniósł się do jednego z zarzutów zawartych w 
apelacji obrońcy G.B. 
W zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 433 § 2 kpk 
w zw. z art. 457 § 3 kpk oraz art. 7 kpk oraz art. 410 kpk polegające na wadliwym 
rozważeniu podniesionych w apelacji zarzutów poprzez zaniechanie przez Sąd 
dokonania oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego w oparciu o całokształt 
materiału dowodowego wskazać należy, że jest to w zasadzie kwestionowanie 
ustaleń faktycznych poprzez podnoszone zarzuty naruszenia prawa procesowego, 
stanowiące powielenie zarzutów sformułowanych w apelacji niniejszej sprawy i 
próbę obejścia ograniczeń wynikających z art. 523 § 1 kpk, co w zamiarze jej 
autora ma spowodować przeprowadzenie przez Sąd Najwyższy powtórnej 
weryfikacji wyroku Sądu II instancji, która oceniona winna być jako prawnie 
niedopuszczalna. 
Z treści kasacji ewidentnie wynika, że obrońca pod pozorem obrazy 
przepisów postępowania w rzeczywistości stara się podważyć ustalenia co do 
stanu faktycznego, co pozostaje w sprzeczności z art. 523 § 1 kpk. Skarżący 
zmierza bowiem do wykazania, iż w istocie skazany nie dopuścił się przypisanego 
mu czynu. Podnieść należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu 
Najwyższego zasadność ustaleń faktycznych nie podlega kontroli w trybie 
przepisów Rozdziału 55 Kodeksu postępowania karnego. Uwagę tę odnieść należy 
także do, często spotykanego w praktyce, zarzutu kasacji wskazującego na 
niewywiązanie się przez sąd odwoławczy z obowiązku rzetelnego rozważenia 
wszystkich zarzutów apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.), nie wyłączając także tych, które 

V KK 140/26              
6 
 
 
wskazują na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, 
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia (art. 438 pkt 3 k.p.k.) - 
niezależnie od tego, że to ostatnie zagadnienie nie stanowi przedmiotu 
postępowania kasacyjnego (argument z art. 523 § 1 k.p.k.) – (zob. postanowienia 
SN: z 10.02.2021 r., IV KK 574/20 oraz z 10.03.2021 r., V KK 63/21). Ponieważ 
wykluczone jest oczekiwanie od sądu kasacyjnego przeprowadzenia ponownej, 
samodzielnej oceny dowodów i na tej podstawie – kontroli poprawności 
poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, hipotetyczna skuteczność takiego 
zarzutu może być rozważana w zasadzie wyłącznie w przypadku zupełnego 
pominięcia przez sąd odwoławczy rozpoznania zarzutu zwykłego środka 
zaskarżenia opartego o art. 438 pkt 3 k.p.k. i tylko w razie przekonującego 
wykazania przez skarżącego, że uchybienie to miało rzeczywisty, istotny wpływ na 
treść wydanego orzeczenia. Zakwestionowanie na tej podstawie prawidłowości 
orzeczenia sądu odwoławczego nie może okazać się trafne w razie zaafirmowania, 
bądź samodzielnego poczynienia przez sąd odwoławczy ustaleń faktycznych, które 
pozostają pod ochroną art. 7 k.p.k., a są one niezgodne wyłącznie z oczekiwaniami 
skarżącego determinowanymi jego interesem procesowym. 
Wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego 
zawiera chronologiczne omówienie wszystkich zarzutów zawartych w zwykłym 
środku zaskarżenia, w tym odnośnie zarzutu opartego na względnej podstawie 
odwoławczej, błędu w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.) – (pkt 6 
apelacji obrońcy). 
Podsumowując powyższe  rozważania stwierdzić należy, że kasacja jest 
nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach 
formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych. W żadnym razie nie 
jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na 
prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen 
płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź 
rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na 
treść orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 
r., III KK 265/17).  
Mając na względzie wszystkie powyższe rozważania należy uznać, że 

V KK 140/26              
7 
 
 
autor kasacji nie wykazał, by Sąd II instancji dopuścił się uchybienia o charakterze 
 
rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i 
które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym. 
Powyższe skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu 
oczywistym. 
Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego. 
 
[WB] 
[r.g.]