Pełny tekst orzeczenia

V KK 137/24

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

SN
V KK 137/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 listopada 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Waldemar Płóciennik
‎
SSN Zbigniew Puszkarski
w sprawie
V. S.
i
Y. C.
,
oskarżonych z art. 278 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
w dniu 27 listopada 2024 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
‎
z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt V K 858/23,
1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz tłumacza przysięgłego języka rosyjskiego A. B. kwotę 975 (dziewięćset siedemdziesiąt pięć) złotych, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za czynności tłumacza w postępowaniu kasacyjnym.
Waldemar Płóciennik                Kazimierz Klugiewicz                     Zbigniew Puszkarski
UZASADNIENIE
V. S. i Y. C. zostali oskarżeni o to, że w dniu 22 lipca 2023 roku, działając wspólnie i w porozumieniu, w krótkich odstępach czasu i przy wykorzystaniu tej samej sposobności, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia mienia o łącznej wartości 619,89 zł na szkodę różnych podmiotów gospodarczych i tak:
- w dniu 22 lipca 2023 roku dokonali zaboru w celu przywłaszczenia mienia o łącznej wartości 289,90 zł w postaci koszulki marki E.  o wartości 129,95 zł oraz koszulki marki a. o wartości 159,95 zł, działając na szkodę V. z siedzibą we W.,
- w dniu 22 lipca 2023 roku dokonali zaboru w celu przywłaszczenia obuwia o wartości 329,99 zł, działając na szkodę C. S.A. z siedzibą w P.
Tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi wyrokiem z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt V K 858/23, przyjmując, że oskarżeni V. S. i Y. C. dopuścili się zarzucanego im czynu, wypełniającego dyspozycję art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k., na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k., postępowanie karne prowadzone wobec oskarżonych warunkowo umorzył na okres roku próby, a na podstawie art. 67 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonych  świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwotach po 300 złotych.
Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez którąkolwiek ze stron i uprawomocnił się z dniem 24 stycznia 2024 r.
Pismem z dnia 21 marca 2024 r. Prokurator Generalny wniósł kasację od ww. orzeczenia, zaskarżając je w całości na niekorzyść oskarżonych, podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa karnego procesowego, tj. art. 341 § 2 i § 5 k.p.k., polegającego na niezasadnym uwzględnieniu wniosku prokuratora i wydaniu, na posiedzeniu w dniu 16 stycznia 2024 r., wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne przeciwko V. S. i Y. C. , wskutek niezasadnego przyjęcia, z rażącą obrazą prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k., iż dokonując zaboru w celu przywłaszczenia mienia o łącznej wartości 619,89 złotych oskarżeni dopuścili się czynu wypełniającego dyspozycję art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k., podczas gdy w dacie orzekania, z racji wartości mienia będącego przedmiotem wykonawczym czynu zabronionego, w związku z nowelizacją Kodeksu wykroczeń, obowiązującą od dnia 1 października 2023 r., zachowanie V. S. i Y. C. realizowało jedynie znamiona wykroczeń z art. 119 § 1 k.w., jako kradzieży cudzych rzeczy ruchomych, których łączna wartość nie przekroczyła 800 złotych.
Na podstawie tak sformułowanego zarzutu Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
W wyniku nowelizacji Kodeksu wykroczeń, dokonanej ustawą z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2022.2600; art. 4 pkt 5), podwyższono tzw. próg przepołowienia kradzieży i przywłaszczenia z kwoty 500 złotych do 800 złotych. Zmiana ta weszła w życie w dniu 1 października 2023 r. Oba czyny zarzucane oskarżonym zostały popełnione w dniu 22 lipca 2023 r., a łączna wartość przedmiotów zaboru wynosiła 619,89 zł. O ile zatem zarówno w dacie zarzucanych oskarżonym czynów, jak i w czasie sporządzenia wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego (data pisma: 27 lipca 2023 r. – k. 69) czyny te mogły zostać potraktowane jak przestępstwo w związku z treścią art. 12 § 2 k.k., to jednak w dacie orzekania tj. 16 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy powinien był stosować ustawę nową (art. 2 § 1 k.w.), a zatem art. 119 § 1 k.w. w brzmieniu nadaną ww. ustawą nowelizującą.
Uwzględniając fakt, że z uwagi na łączną wartość przedmiotu zaboru, wynoszącą 619,89 złotych, brak było podstaw do zastosowania instytucji określonej  art. 12 § 2 k.k., a czyny zarzucane oskarżonym wyczerpywały jedynie znamiona wykroczenia, określonego w art. 119 § 1 k.k., konieczne było skierowanie sprawy na rozprawę i orzekanie na podstawie przepisów  Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (art. 400 § 1 k.p.k.). Nieuwzględnienie konsekwencji dla niniejszej sprawy wskazanej nowelizacji kodeksu wykroczeń i uwzględnienie wniosku prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania karnego stanowiło rażące naruszenie art. 341 § 2 i 5 k.p.k. będące rezultatem obrazy art. 2 § 1 k.w. w zw. z art. 119 § 1 k.w. W świetle stwierdzonego uchybienia niezbędne stało się zatem uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania, który – uwzględniając aktualną treść art. 119 § 1 k.w. – będzie procedował w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku, zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz tłumacza przysięgłego języka rosyjskiego wynagrodzenie za dokonane czynności, zgodnie z przedłożonym rachunkiem, uwzględniając aktualną stawkę za stronę tłumaczenia określoną w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego (t.j. Dz.U.2021.261), powiększoną o mnożnik wynikający z § 3 ust. 1 pkt 1 tego Rozporządzenia oraz stawkę podatku VAT (§ 6a ww. Rozporządzenia).
[J.J.]
[ał]
Waldemar Płóciennik      Kazimierz Klugiewicz     Zbigniew Puszkarski