V KK 120/26

V KK 120/26 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 16 czerwca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Andrzej Stępka (przewodniczący) 
SSN Jacek Błaszczyk 
SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca) 
  
w sprawie M.W.  
skazanego z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu 
narkomanii,  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej  
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
w dniu 16 czerwca 2026 r.  
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść  
od wyroku Sądu Rejonowego w Kościerzynie  
z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt II K 102/25,  
  
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi  
Rejonowemu w Kościerzynie do ponownego rozpoznania.  
  
 
Jacek Błaszczyk                         Andrzej Stępka                     Eugeniusz Wildowicz 
  
UZASADNIENIE 
 

V KK 120/26              
2 
 
M.W. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Kościerzynie z dnia 16 
lipca 2025 r., sygn. akt II K 102/25, na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym 
zawieszeniem wykonania na okres 3 lat próby za to, że „w dniu 07 listopada 2024 
roku w K., wbrew przepisom ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu 
narkomanii, posiadał w znacznej ilości środki odurzające i substancje psychotropowe 
w postaci: 18,72 grama ziela konopi innych niż włókniste stanowiące od 18 do 62 
porcji konsumpcyjnych, 2,95 grama 4-CMC stanowiące 19 dawek efektywnych, 8,36 
grama ketaminy stanowiącej od 66 do 836 dawek efektywnych oraz 29,5 tabletek 
MDMA o łącznej masie 11,86 grama stanowiących 29 porcji konsumpcyjnych, tj. za 
czyn z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.  
 
Ponadto, Sąd pierwszej instancji: 
- na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary okres 
rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie;  
- na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego w okresie próby do 
pisemnego informowania kuratora o jej przebiegu w odstępach 6 - miesięcznych; 
- na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu 
narkomanii orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu 
Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 2.000 zł; 
- na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu 
narkomanii orzekł wobec oskarżonego przepadek dowodów rzeczowych w postaci 
środka odurzającego i substancji psychotropowych opisanych pod pozycjami: 1, 2 i 
4 wykazu dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr [...] i zarządził ich 
zniszczenie; 
- na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów 
rzeczowych w postaci saszetki i opakowań opisanych pod pozycjami 1 do 3 wykazu 
dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr [...], zarządzając ich 
zniszczenie.  
 
Wyrok Sądu Rejonowego w Kościerzynie zapadł na posiedzeniu, po 
uwzględnieniu dołączonego do aktu oskarżenia wniosku prokuratora o wydanie 
wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy w trybie art. 335 § 2 k.p.k. i 
uprawomocnił się z dniem 24 lipca 2025 r.  
 
Prokurator Generalny, działając na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł kasację 

V KK 120/26              
3 
 
od tego wyroku. Zaskarżył go w całości na niekorzyść skazanego i zarzucił: „rażące 
i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, 
a mianowicie art. 343 § 6 i § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k., polegające na 
uwzględnieniu zawartego w akcie oskarżenia wadliwego wniosku prokuratora o 
wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego M.W. za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z 
dnia 29 lipca 2025 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, pomimo iż wniosek ten nie 
zawierał propozycji zobowiązania oskarżonego do poddania się leczeniu lub 
rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności 
leczniczej oraz oddania pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia, 
wskutek czego wyrok został wydany z rażącym i mającym istotny wpływ na jego treść 
naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 
2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez jego niezastosowanie i 
zaniechanie orzeczenia obligatoryjnego w stosunku do M.W. - jako osoby 
uzależnionej od substancji psychotropowych i skazanej za przestępstwo pozostające 
w związku z używaniem tejże substancji, na karę pozbawienia wolności, wykonanie 
której warunkowo zawieszono - obowiązku poddania się leczeniu lub rehabilitacji we 
właściwym zakładzie opieki zdrowotnej oraz oddania go pod dozór wyznaczonej 
osoby, instytucji lub stowarzyszenia.” 
 
Podnosząc powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego 
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.  
 
Kasacja jest oczywiście zasadna, w związku z czym podlega rozpoznaniu i 
uwzględnieniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
 
Zgodnie z treścią art. 343 § 7 k.p.k. sąd może uwzględnić wniosek prokuratora 
o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy jedynie wówczas, 
gdy zachodzą ku temu podstawy określone w art. 335 §1 k.p.k. W orzecznictwie Sądu 
Najwyższego wskazuje się, że sąd, do którego skierowany został wniosek w trybie 
art. 335 § 2 k.p.k., zobowiązany jest do jego szczegółowej (tak formalnej, jak i 
merytorycznej) kontroli. W jej toku powinien sprawdzić, czy przedłożone propozycje 
są zgodne z ustaleniami stron, a także czy respektują obowiązujące przepisy prawa 
materialnego (por. wyrok SN z dnia 6 października 2021 r., sygn. IV KK 459/21). W 
razie stwierdzenia wadliwości wniosku, sąd zobowiązany jest do ingerencji w jego 

V KK 120/26              
4 
 
treść poprzez uzależnienie uwzględnienia wniosku od dokonania w nim przez 
prokuratora wskazanej przez siebie zmiany, zaakceptowanej przez oskarżonego 
bądź też do postąpienia zgodnie z dyspozycją art. 343 § 7 k.p.k., czyli rozpoznania 
sprawy na zasadach ogólnych (por. m.in. wyrok SN z dnia 25 czerwca 2024 r., I KK 
144/24).  
 
Sąd Rejonowy w Kościerzynie nie wywiązał się z tego zadania, jako że 
zaakceptował wniosek prokuratora o skazanie M.W. bez przeprowadzania rozprawy, 
mimo braku w treści wniosku obligatoryjnego w okolicznościach przedmiotowej 
sprawy zobowiązania oskarżonego do poddania się leczeniu lub rehabilitacji w 
podmiocie leczniczym oraz oddania pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub 
stowarzyszenia, zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o 
przeciwdziałaniu narkomanii.  
 
Przepis ten stanowi, że „W razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo 
pozostające 
w 
związku 
z 
używaniem 
środka 
odurzającego, 
substancji 
psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej na karę pozbawienia wolności, 
której wykonanie warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje skazanego do poddania 
się leczeniu lub rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o 
działalności leczniczej i oddaje go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub 
stowarzyszenia”. Rozwiązanie, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 
2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, znajduje więc zastosowanie, ilekroć 
przestępstwo przypisane sprawcy skazanemu na karę pozbawienia wolności z 
warunkowym zawieszeniem wykonania ma związek z używaniem środka 
odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej. 
Związek ten może mieć charakter bezpośredni – gdy czyn polega na zdobyciu, 
zbyciu, produkcji, sprzedaży, udzieleniu, posiadaniu etc. substancji albo pośredni – 
kiedy stan odurzenia wpływa na motywację albo zachowanie sprawcy przestępstwa 
(por. B. Kurzępa, Komentarz do art. 71 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o 
przeciwdziałaniu narkomanii, [W:] W. Kotowski, B. Kurzępa, A. Ważny, Ustawa o 
przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, Wydanie III, Lex/el 2022, teza 2). W pojęciu 
„przestępstwa pozostającego w związku z używaniem środka odurzającego, 
substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej” mieści się, wobec 
tego także posiadanie narkotyków przeznaczonych na własny użytek (por. m.in. 

V KK 120/26              
5 
 
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2009 r., V KK 211/09, z dnia 14 
grudnia 2011 r., V KK 146/11 i z dnia 7 maja 2012 r., III KK 384/11).  
W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że przypisane M.W. 
przestępstwo z art. 62 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, 
polegające na posiadaniu, wbrew przepisom ustawy, środków odurzających i 
substancji psychotropowych, pozostawało w ścisłym związku z używaniem przez 
niego tych środków psychotropowych. Również fakt uzależnienia skazanego od tych 
substancji 
został 
należycie 
potwierdzony 
opinią 
biegłych, 
zbieżną 
z 
„Kwestionariuszem zebrania informacji na temat używania przez M.W. środków 
odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych”, w którym 
wskazano na zdiagnozowane uzależnienie oraz potrzebę podjęcia przez skazanego 
terapii leczenia w placówce uzależnień.  
W tych okolicznościach, Sąd Rejonowy w Kościerzynie, skazując 
uzależnionego od zażywania substancji psychoaktywnych sprawcę przestępstwa na 
karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania za 
przestępstwo z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, pozostające w 
związku z używaniem przez niego środków psychotropowych, zobligowany był – z 
mocy art. 71 ust. 1 tej ustawy – do nałożenia na niego obowiązku poddania się 
leczeniu lub rehabilitacji w zakładzie opieki zdrowotnej oraz oddania go pod dozór 
wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia, a ściślej mówiąc, do uzależnienia 
uwzględnienia wniosku prokuratora o skazanie bez przeprowadzania rozprawy od 
stosownego uzupełnienia tego wniosku zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy o 
przeciwdziałaniu narkomanii.  
Ponieważ tak się nie stało i powyższy brak w treści wniosku prokuratorskiego 
uszedł uwagi Sądu Rejonowego w Kościerzynie, doszło do wydania wyroku 
zgodnego wprawdzie z treścią wniosku, ale naruszającego przepis prawa 
materialnego, nakazujący nałożenie na uzależnionego sprawcę przestępstwa - 
pozostającego w związku z używaniem środka odurzającego, substancji 
psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej - skazanego na karę 
pozbawienia wolności z  warunkowym zawieszeniem wykonania, obowiązku 
poddania się leczeniu lub rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu 
przepisów o działalności leczniczej i oddania go pod dozór wyznaczonej osoby, 

V KK 120/26              
6 
 
instytucji lub stowarzyszenia. Uchybienie to miało charakter rażący i wywarło istotny 
wpływ na treść zaskarżonego kasację orzeczenia.  
Z tej przyczyny konieczne jest uchylenie zaskarżonego kasacją wyroku i 
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kościerzynie do ponownego 
rozpoznania, celem uzupełnienia orzeczenia o brakujące rozstrzygnięcie. 
Analizowane uchybienie nie może zostać konwalidowane w żaden inny sposób, 
albowiem obowiązki określone w art. 71 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii 
nie mogą zostać orzeczone na etapie postępowania wykonawczego, pomimo iż 
wykazują pewne podobieństwo do środków probacyjnych z art. 72 § 1 pkt 6 k.k. 
(poddanie się terapii uzależnień), art. 72 § 1 pkt 6a k.k. (poddanie się terapii, w 
szczególności psychoterapii lub psychoedukacji) oraz z art. 72 § 1 k.k. (oddanie pod 
dozór kuratora lub osoby godnej zaufania). Istnieją wszelako istotne różnice 
pomiędzy tymi środkami probacyjnymi, a obowiązkami nakładanymi na oskarżonego 
na mocy art. 71 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, które nie pozwalają 
traktować ich jako wzajemnie się zastępujące.  
Procedując ponownie, Sąd pierwszej instancji zadba o zgodność 
rozstrzygnięcia skazującego ze wszystkimi przepisami prawa materialnego, 
znajdującymi zastosowanie w niniejszej sprawie.    
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.  
 
  
Jacek Błaszczyk                     Andrzej Stępka                  Eugeniusz Wildowicz 
 
[WB] 
[r.g.]