V KK 104/14

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego S. B. od wyroku Sądu Okręgowego w S., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. Skazany został uznany winnym tego, że w listopadzie 2011 roku w S. wielokrotnie doprowadził małoletniego poniżej 15 lat – R. B. do poddania się czynności seksualnej, tj. czynu z art. 200 § 1 k.k. w zb. z art. 201 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Najwyższy uznał zasadność zarzutu kasacji dotyczącego obrazy przepisu postępowania, a konkretnie art. 455 k.p.k., poprzez niepoprawienie błędnej kwalifikacji prawnej czynu. Sąd Najwyższy stwierdził, że sądy orzekające błędnie zakwalifikowały czyn jako wyczerpujący znamiona z art. 200 § 1 k.k. w zb. z art. 201 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., ponieważ strona przedmiotowa przestępstwa z art. 201 k.k. obejmuje wyłącznie obcowanie płciowe, a nie inną czynność seksualną. W opisie czynu brakowało znamienia obcowania płciowego w stosunku do brata sprawcy. Sąd Najwyższy podkreślił, że sąd odwoławczy, zgodnie z art. 455 k.p.k., miał obowiązek poprawić błędną kwalifikację prawną, nawet jeśli strony nie podniosły takiego zarzutu w apelacji. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego skazanemu oraz podstawy wymiaru kary, w zakresie w jakim powołano w nich art. 201 k.k., art. 11 § 2 k.k. i art. 11 § 3 k.k., eliminując te przepisy z kwalifikacji i podstawy wymiaru kary.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający