V CZ 86/11

Sygn. akt V CZ 86/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 16 listopada 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Krzysztof Strzelczyk 
SSA Roman Dziczek 
 
w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezydium Miejskiej Rady Narodowej -  
- Wydział Finansowy w C. 
przy uczestnictwie A. R. 
o wpis do księgi wieczystej Kw nr […], 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 16 listopada 2011 r., 
zażalenia  uczestniczki postępowania A. R. 
na postanowienie Sądu Okręgowego  
z dnia 21 kwietnia 2011 r.,  
 
 
 
1.) odrzuca zażalenie;  
2.) zasądza od uczestniczki postępowania A. R. na rzecz 
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 zł 
(sto    dwadzieścia) 
tytułem 
kosztów 
postępowania 
zażaleniowego. 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 
 
A. R. złożyła rewizję od wpisu w księdze wieczystej nr […] Państwowego 
Biura Notarialnego w C. z dnia 9 marca 1965 r., na podstawie którego w dziale II 
został wpisany Skarb Państwa – w miejsce T. M. – jako właściciel w 2/4 
niepodzielnych częściach wskazanej nieruchomości. 
 
Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił rewizję 
jako niedopuszczalną (art. 375 w związku z art. 372 k.p.c. w brzmieniu sprzed 1 
lipca 1996 r.). 
 
Sąd ustalił, że A. R. jest właścicielką w ½ części nieruchomości wpisanej do 
księgi wieczystej nr […], położonej w C., a właścicielem pozostałego udziału w ½ 
części jest Skarb Państwa, wpisany w następstwie orzeczenia kary majątkowej 
przepadku mienia wobec poprzedniego właściciela T. M. 
 
Sąd Okręgowy stwierdził, że wpis prawa własności Skarbu Państwa był 
prawidłowy i nie naruszył praw A. R. ani jej poprzedników prawnych. Nie istniał przy 
tym obowiązek powiadomienia współwłaścicieli o wpisie, gdyż wpis o  przepadku 
mienia dotyczył wyłącznie praw osoby skazanej. Stanowił o tym jednoznacznie 
przepis art. 53 ust. 1 obowiązującego wówczas dekretu z dnia 11  października 
1946 r. – Prawo o  księgach wieczystych (Dz.U. Nr 57, poz. 320 ze zm.). Tym 
samym A. R. nie była również uprawniona do złożenia rewizji od wpisu. 
 
Rozpoznając zażalenie A. R., Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Stanowisko Sądu Okręgowego jest trafne. Dodać przy tym należy, że 
prawidłowość wpisu została instancyjnie potwierdzona przez Sąd Wojewódzki, 
który wyrokiem z dnia 21 maja 1968 r. (sygn. akt VII Cr 433/68) oddalił rewizję T. 
M.(k. 105-106). 
 
Przede wszystkim jednak istnieją przeszkody procesowe do merytorycznego 
rozpoznania zażalenia  na postanowienie Sądu Okręgowego jako sądu 
rewizyjnego. 
Ówczesne 
przepisy 
Kodeksu 
postępowania 
cywilnego 
nie 
przewidywały mianowicie możliwości złożenia zażalenia do Sądu Najwyższego na 

 
3 
orzeczenie sądu drugiej instancji. Z tej przyczyny należało odrzucić zażalenie 
(art.  372 w związku z art. 375 i 397 § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed 1 lipca 1996 r.) 
oraz orzec o kosztach postępowania zażaleniowego (art. 98 i 108 § 1 k.p.c.).