V CZ 60/11

Sygn. akt V CZ 60/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 21 lipca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
. 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Marta Romańska 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
 
w sprawie z powództwa J. D. 
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "G." we W. 
o stwierdzenie nieważności zbycia nieruchomości, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 21 lipca 2011 r., 
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 28 lutego 2011 r.,  
 
1) oddala zażalenie; 
2) oddala wniosek pełnomocnika powódki o zasądzenie 
kosztów 
zastępstwa 
prawnego 
w 
postępowaniu 
zażaleniowym. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
 
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
kasacyjna powódki od postanowienia tego Sądu oddalającego zażalenie na 
odrzucenie pozwu (art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.). Przyczyną odrzucenia skargi było 
złożenie jej osobiście przez powódkę, niemającą uprawnień   przewidzianych w art. 
871 § 2 k.p.c.  
 
W zażaleniu, złożonym przez ustanowionego z urzędu dla powódki  
pełnomocnika, zamieszczony został zarzut naruszenia art. 5 k.p.c przez jego 
niezastosowania i niepouczenie powódki o treści  art. 871 k.p.c. i art. 3981 k.p.c.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
 
Skargę 
kasacyjną 
wniosła 
bezspornie 
nieuprawniona 
powódka, 
z naruszeniem art. 871 k.p.c., z konsekwencjami procesowymi przewidzianymi 
w art. 3986 § 2 k.p.c.   
 
Powołany w zażaleniu art. 5 k.p.c. nie miał zastosowania, gdyż problem  
pouczenia strony, działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, o środkach 
zaskarżenia 
od 
orzeczeń 
wydanych 
na 
posiedzeniu 
niejawnym, 
jest 
unormowany w art. 357 § 2 k.p.c. Nieprawdziwe jest  przy tym zawarte w zażaleniu 
twierdzenie, że powódka nie została właściwie pouczona o sposobie i terminie 
wniesienia skargi kasacyjnej (zob. zarządzenie - k. 216 oraz adnotację - k. 218). 
Należało w konsekwencji oddalić zażalenie jako oczywiście bezzasadne (art. 39814  
w  związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). Oddalony został jednocześnie wniosek  
o  przyznanie 
kosztów 
zastępstwa 
prawnego 
ustanowionemu 
z 
urzędu  
pełnomocnikowi. W zażaleniu powołana została mianowicie niewłaściwa podstawa  
prawna zaskarżenia, z przedstawieniem nieprawdziwych faktów.  Te  okoliczności  
nie pozwalają na uznanie tej pomocy prawnej za działanie profesjonalne 
(por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 
1999, nr 6, poz. 123 oraz z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, 
poz. 41).