V CZ 60/11

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 lutego 2011 r., którym odrzucono skargę kasacyjną powódki od postanowienia tegoż Sądu oddalającego zażalenie na odrzucenie pozwu. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną z uwagi na fakt, że została ona złożona osobiście przez powódkę, która nie posiadała wymaganych uprawnień procesowych zgodnie z art. 871 § 2 k.p.c. Pełnomocnik powódki, ustanowiony z urzędu, wniósł zażalenie, podnosząc zarzut naruszenia art. 5 k.p.c. poprzez niezastosowanie go i niepouczenie powódki o treści art. 871 k.p.c. i art. 3981 k.p.c. Sąd Najwyższy uznał, że skarga kasacyjna została wniesiona przez nieuprawnioną powódkę z naruszeniem art. 871 k.p.c., co skutkowało konsekwencjami procesowymi przewidzianymi w art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy stwierdził również, że art. 5 k.p.c. nie miał zastosowania, a kwestia pouczenia strony o środkach zaskarżenia od orzeczeń wydanych na posiedzeniu niejawnym jest uregulowana w art. 357 § 2 k.p.c. Ponadto, Sąd Najwyższy wskazał, że powódka została właściwie pouczona o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako oczywiście bezzasadne na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. Oddalono również wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego dla pełnomocnika z urzędu, uznając, że jego działanie nie było profesjonalne ze względu na powołanie niewłaściwej podstawy prawnej zaskarżenia i przedstawienie nieprawdziwych faktów.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający