V CZ 51/14

Sygn. akt V CZ 51/14
POSTANOWIENIE
Dnia 23 lipca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)
‎
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)
‎
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa B. K., D. H., małoletnich K. H. i A. P. reprezentowanych przez przedstawicielkę ustawową B. K.
‎
przeciwko Firmie Handlowo-Usługowej "B." T.B. i A. B.
Spółce Jawnej z siedzibą w W. i K. K.
‎
o zapłatę,
oraz sprawy z powództwa D. H.
przeciwko Firmie Handlowo-Usługowej "B." T. B. i A. B.
Spółce Jawnej z siedzibą w W.
o zapłatę,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 lipca 2014 r.,
‎
zażalenia pozwanej Firmy Handlowo-Usługowej "B." T. B. i A. B. Spółki Jawnej z siedzibą w W.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego [...]
‎
z dnia 22 kwietnia 2014 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd drugiej instancji postanowieniem wydanym na podstawie art. 398
6
§ 2 k.p.c. w zw. z art. 398
2
§ 1 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną pozwanej spółki jawnej ze względu na jej niedopuszczalność, spowodowaną prawidłowym określeniem wartości przedmiotu zaskarżenia, która nie przekracza minimum ustawowego.
Sąd odwoławczy podkreślił, że pełnomocnik pozwanej, w wykonaniu wezwania do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia odrębnie dla każdego z dwojga powodów, podał iż wartość ta w stosunku do powódki B. K. wynosi 30.000 zł i w stosunku do małoletniego A. P. także 30.000 zł. Sąd ten sprzeciwił się stanowisku strony pozwanej, że po stronie powodów występuje współuczestnictwo materialne i uznał, że jest to współuczestnictwo formalne, a w konsekwencji, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że wartością przedmiotu zaskarżenia jest wskazana w skardze kasacyjnej pozwanego kwota 60.000 zł.
W zażaleniu na to postanowienie pozwana Spółka zarzuciła naruszenie art. 398
2
§ 1 k.p.c. w zw. z art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. przez odrzucenie jej skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia (w zażaleniu podano „sporu”) to  kwota 60.000 zł, ponieważ po stronie powodów występuje współuczestnictwo materialne, bo podstawą żądania jest art. 446 § 4 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującym prawem.
Rację ma Sąd drugiej instancji, że po stronie powodów dochodzących odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 446 § 4 k.c. występuje współuczestnictwo formalne, a nie współuczestnictwo materialne, ponieważ roszczenie powodów jest oparte na jednakowej podstawie faktycznej i prawnej (art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.). Przy współuczestnictwie formalnym ograniczenia dopuszczalności skargi kasacyjnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia odnoszą się do każdego z powodów oddzielnie.
Ten rodzaj współuczestnictwa, w przeciwieństwie do współuczestnictwa materialnego, charakteryzuje się brakiem materialnoprawnej więzi między współuczestnikami, a ich współwystępowanie po jednej ze stron procesu ma charakter stricte procesowy (postanowienie SN z dnia 21 listopada 2007 r., I PZ 18/07, niepubl.).
Współuczestnictwo powodów dochodzących odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia na jednakowej podstawie faktycznej i prawnej nie ma charakteru jednolitego bądź koniecznego, a wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną określa się wówczas odrębnie w odniesieniu do każdego ze współuczestników (postanowienie SN z dnia 22 sierpnia 2013 r., IV CSK 200/13, niepubl.; postanowienie SN z dnia 14 stycznia 2009 r., IV CZ 105/08, niepubl.; wyrok SN z  dnia 16 października 2008 r., III CSK 143/08,niepubl.), a więc tak jak uczynił to Sąd w zaskarżonym postanowieniu.
Wobec powyższego, że zażalenie pozwanej Spółki okazało się nieuzasadnione, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 398
14
w zw. z art. 394
1
§ 3 k.p.c.