V CZ 41/08

Sygn. akt V CZ 41/08 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 9 lipca 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
SSN Antoni Górski 
 
w sprawie z wniosku W. G. 
przy uczestnictwie K. S., B. K., B. J., A. J., A. P., D. T., E. K., K. K. i Gminy L. 
o stwierdzenie zasiedzenia, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lipca 2008 r., 
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w J. z dnia 1 kwietnia 
2008 r., sygn. akt II Ca (…), 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w J. odrzucił skargę 
kasacyjną wnioskodawcy W. G. od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 31 grudnia 
2007 r. w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia. 
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga nie spełnia 
wymagań przewidzianych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., ponieważ we wniosku o przyjęcie 
skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący lakonicznie wskazał na występujące w 
sprawie zagadnienie prawne oraz że skarga jest oczywiście uzasadniona. Wniosek ten 
nie zawierał jednak uzasadnienia w postaci wywodu prawnego z przytoczeniem 
okoliczności, które miałyby przemawiać za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego w J. z dnia 1 kwietnia 2008 r. 
pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 3984 

 
2 
§ 1 pkt 3 k.p.c., art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 i § 2 k.p.c. i z art. 3987 § 2 k.p.c. Wniósł o 
uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do 
ponownego rozpoznania. Skarżący stwierdził, że skarga kasacyjna spełnia wymogi 
formalne, ponieważ wnioskodawca wskazał, „iż opiera skargę na podstawie 
występującego w sprawie istotnego w sprawie zagadnienia prawnego i jej oczywistości, 
w związku z czym wnioskował o przyjęcie jej do rozpoznania. W kilku zdaniach 
wnioskodawca uzasadnił dlaczego wnioskuje o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania w oparciu o przytoczone podstawy skargi kasacyjnej”. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 
Z analizy treści skargi kasacyjnej wniesionej przez wnioskodawcę wynika, że nie 
spełnia ona wymagań określonych w przepisach dotyczących tego nadzwyczajnego 
środka zaskarżenia. W szczególności jednak nie zawiera - wbrew wyraźnemu 
wymaganiu określonemu w art. 3984 § 1 pkt 2 - przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich 
uzasadnienia. Wymaganie z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. obejmuje nie tylko przytoczenie 
podstaw skargi kasacyjnej lecz również ich uzasadnienie tj., wskazanie, na czym, 
zdaniem skarżącego, polega naruszenie prawa materialnego lub istotnych przepisów 
postępowania. 
Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że wskazane wymaganie jest spełnione 
tylko wtedy, gdy strona wskaże zarzuty naruszenia przepisów z zakresu prawa 
materialnego lub procesowego, określając, które przepisy - oznaczone numerem 
artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie 
polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. np. postanowienie z dnia 11 
marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114). Tymczasem w skardze 
kasacyjnej 
pełnomocnik 
wnioskodawcy 
zarzucił 
„naruszenie 
przepisów 
prawa 
materialnego dotyczącego nabywania własności nieruchomości przez zasiedzenie i 
powołanych w sprawie uchwał Sądu Najwyższego, a zwłaszcza jednak przepisu art. 233 
§ 1 k.p.c. przez błędną wykładnię, dalej uchybienia procesowe, przede wszystkim przez 
odmowę przyznania Sądowi Rejonowemu wynikających z tego przepisu uprawnień, 
jakie stosuje do siebie i powierzchowność w ogóle, a w szczególności sprzeczność 
istotnych ustaleń Sądu Okręgowego z treścią zebranego w sprawie materiału, w tym 
m.in. uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy, jak pominięcie istotnych 
ustaleń Sądu Rejonowego, co nie pozwalało na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego 
sprawy i na wyciągniecie z niego właściwych wniosków". 

 
3 
Skarga kasacyjna wnioskodawcy wskazuje wprawdzie na naruszenie przepisu 
art. 233 § 1 k.p.c., jednak uzasadnienie oparte jest w istocie wyłącznie na zarzutach 
odnoszących się do ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Należy także wskazać, że 
przepis art. 233 § 1 k.p.c. jest jedynym przepisem powołanym w skardze kasacyjnej 
wnioskodawcy. 
Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., wyłączona jest możliwość oparcia skargi kasacyjnej 
na zarzutach dotyczących ustalenia faktów i oceny dowodów. Powyższy przepis należy 
tłumaczyć w ten sposób, że niedopuszczalne jest zarówno opieranie skargi na własnej 
ocenie stanu faktycznego, jak i zarzucanie sądowi drugiej instancji przeprowadzonej 
nieprawidłowo, tj. niezgodnie z dyrektywami art. 233 § 1 k.p.c., swobodnej oceny 
dowodów. Skarga kasacyjna ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia 
faktów lub oceny dowodów jest zatem niedopuszczalna (por. np. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76). 
Stwierdzić zatem należy, że skarga kasacyjna wnioskodawcy - niezależnie od 
innych przyczyn niedopuszczalności - nie spełniała wymagania określonego w art. 3984 
§ 1 pkt 2 k.p.c. i dlatego podlegała odrzuceniu. 
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie 
art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.