Pełny tekst orzeczenia

V CZ 38/21

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

SN
Sygn. akt V CZ 38/21
POSTANOWIENIE
Dnia 15 czerwca 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mariusz Łodko (przewodniczący)
‎
SSN Marcin Łochowski (sprawozdawca)
‎
SSN Tomasz Szanciło
w sprawie z wniosku M.K.
‎
przy uczestnictwie P. K.
‎
o podział majątku wspólnego,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2021 r.,
‎
zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w O.
‎
z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt II Ca
(…)
,
przekazuje zażalenie Sądowi Okręgowemu w O. do rozpoznania w innym składzie sądu drugiej instancji.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w O. postanowieniem z 17 lutego 2021 r. odrzucił apelację uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z 3 czerwca 2019 r., wobec bezskutecznego wezwania uczestnika do usunięcia braków formalnych apelacji.
Zażalenie na to postanowienie wniósł uczestnik postępowania, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Skarżący zarzucił temu orzeczeniu naruszenie art. 139 § 1 k.p.c., art. 373 § 1 k.p.c. oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1222 ze zm.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 394
1
§ 1 k.p.c.
zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na  postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę  o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Ponadto  stosownie do treści art. 394
1
§ 1
1
k.p.c.
zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Natomiast zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu apelacji podlega rozpoznaniu przez inny skład tego sądu (art. 394
2
§ 1 k.p.c.).
Taka właściwość Sądu Najwyższego i sądu drugiej instancji w zakresie rozpoznawania ww. zażaleń została wprowadzona ustawą z dnia 4 lipca 2019 r.
o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1469), która w tej części weszła w życie 7 listopada 2019 r.
Do rozpoznania środków odwoławczych wniesionych i nierozpoznanych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy k.p.c. w brzmieniu dotychczasowym (art. 9 ust. 4 tej ustawy). Natomiast do środków odwoławczych wniesionych po 7 listopada 2019 r. stosuje się przepisy k.p.c. w brzmieniu nadanym ustawą z 4 lipca 2019 r. W konsekwencji o tym, jakie przepisy mają zastosowanie do konkretnego środka odwoławczego decyduje data jego wniesienia. W niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu apelacji zostało wydane 17 lutego 2021 r. Zażalenie, zostało zatem wniesione już po wejściu w życiu ustawy z 4 lipca 2019 r. W konsekwencji zgodnie z
art. 394
2
§ 1 k.p.c. zażalenie to podlega rozpoznaniu przez inny skład sądu drugiej instancji – Sądu Okręgowego w O.
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z 27 listopada 2020 r., III CZP 12/20, sąd niewłaściwy, do którego skierowano zażalenie podlegające rozpoznaniu na podstawie art. 394
1a
§ 1 k.p.c.  przez inny skład sądu pierwszej instancji, przekazuje zażalenie do rozpoznania sądowi właściwemu (art. 200 § 1
4
w zw. z art. 391 § 1, art. 397 § 3 i art. 394
1a
§ 2 k.p.c.). Ta sama reguła dotyczy sytuacji, w której Sądowi Najwyższemu przedstawione zostało zażalenie podlegające rozpoznaniu przez inny skład sądu drugiej instancji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2021 r., I CZ 11/21).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 1
4
k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 398
21
k.p.c. w zw. z art. 394
1
§ 3 k.p.c. przekazał zażalenie Sądowi Okręgowemu w O. do rozpoznania w innym składzie sądu drugiej instancji.
jw