V CZ 16/20

SN
Sygn. akt V CZ 16/20
POSTANOWIENIE
Dnia 30 czerwca 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Owczarek (przewodniczący)
‎
SSN Roman Trzaskowski (sprawozdawca)
‎
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie ze skargi F. N.
‎
przy uczestnictwie K. G., A. J., D. N., M. T., A. N., A. N., E. N., J. N., K. N., M. N., M. N., P. N. i P. N.
‎
o wznowienie postępowania,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2020 r.,
‎
zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w O.
‎
z dnia 5 lipca 2019 r., sygn. akt II Ca (…),
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 5 lipca 2019 r. Sąd Okręgowy w O. odrzucił skargę F. N. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w O. z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt II Ca (…), oddalającym apelację skarżącego od postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 13 marca 2018 r. oddalającego jego wniosek o stwierdzenie zasiedzenia działki […], dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą o nr (…).
Sąd Okręgowy wskazał, że skarżący nie wykonał wezwania do uzupełnienia braków skargi, co już tylko z tej przyczyny uzasadniało jej odrzucenie. Nadto stwierdził, że podstawą wznowienia z art. 403 § 2 k.p.c., na którą powoływał się skarżący, mogą być tylko środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Ta podstawa skargi nie zachodzi, jeżeli uprzednio istniała obiektywna możliwość powołania się na środki dowodowe, a zaniechanie strony w tym przedmiocie było następstwem jej opieszałości, zaniedbań, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby powołania. Nie stanowi też nowego dowodu w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. taki dowód, z którego strona mogła skorzystać przy dołożeniu należytej staranności. Walor „nowości” mają zatem jedynie środki dowodowe w znaczeniu wskazanym wyżej, a nie nowe jako zgłoszone po raz pierwszy. Sąd Okręgowy wskazał również, że dowody, na których oparto skargę o wznowienie postępowania nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy i także z tej przyczyny skarga podlegała odrzuceniu, w istocie nie została bowiem oparta na ustawowej podstawie wznowienia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 410 § 1 w związku z art. 403 § 2 k.p.c., przez odrzucenie skargi o wznowienie postępowania opartej na art. 403 § 2 k.p.c. w sytuacji, w której do skargi dołączono nowy dowód nieznany stronie w dniu orzekania zasiedzenia przez Sąd drugiej instancji.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Domagając się wznowienia postępowania, skarżący podstawą skargi uczynił środki dowodowe, które - jak wskazał - załączył do skargi, i jako podstawę wznowienia powołał art. 403 § 2 k.p.c. Powyższe potwierdził w treści pisma z dnia 16 lipca 2019 r., w którym jednoznacznie podał, że podstawą wznowienia były nowe dowody z dokumentów urzędowych dołączone do pisma, jak również w treści zażalenia. Wskazana w skardze podstawa wznowienia jest dla sądu wiążąca i nie jest dopuszczalne wyjście poza tę przyczynę.
Podstawa wznowienia przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c. dotyczy tylko takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które istniały w czasie poprzedniego postępowania, lecz były wówczas stronie nieznane i niemożliwe do wykorzystania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2010 r., III CZ 18/10, nie publ., z dnia 6 czerwca 2012 r., III CZ 38/12 i IV CZ 11/12, nie publ. i z dnia 21 marca 2014 r., IV CZ 6/14, nie publ.). Podstawą wznowienia może być zatem środek dowodowy istniejący w czasie trwania poprzedniego postępowania, lecz obiektywnie niemożliwy do ujawnienia dla strony w tym postępowaniu, a więc wtedy „nieujawnialny" (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2013 r., IV CZ 79/13, nie publ., z dnia 18 grudnia 2013 r., I CZ 109/13, nie publ., z dnia 16 stycznia 2014 r., IV CZ 104/13, nie publ. i z dnia 15 listopada 2017 r., II CZ 66/17, nie publ.). Nie może jej stanowić środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2017 r., IV CZ 74/16, nie publ., z dnia 8 grudnia 2017 r., III CZ 45/17, nie publ. i z dnia 24 października 2019 r., V CZ 68/19, nie publ.).
Z twierdzeń skarżącego wynika, że „po zakończonym procesie, F. N. na podstawie zawiadomienia o zmianach ewidencyjnych stał się właścicielem przybudówki, ponieważ położona jest ona na jego działce i została do  niej dołączona 18 marca 2019 r.”, zaś „organ dokonał zmiany w wyniku wykrycia błędu już po uprawomocnieniu się postanowienia o zasiedzeniu”. Również w skardze o wznowienie skarżący podnosił, że zmiany w ewidencji i dołączenie spornej przybudówki do działki skarżącego oraz zawiadomienie go o tych zmianach miało miejsce po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie o zasiedzenie. Powyższe potwierdza treść zawiadomienia Starosty P. o zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 18 marca 2019 r. z którego wynika, że wskazywana przez skarżącego zmiana w zakresie przypisania budynków została wprowadzona w dniu 18 marca 2019 r. Skarżący wskazał zatem na dowody, które nie odpowiadają przesłankom wznowienia postępowania określonym w art. 403 § 2
in fine
k.p.c., co oznacza, że jego skarga nie została oparta na powołanej podstawie wznowienia.
Z tych względów, na podstawie art. 394
1
§ 3 w związku z art. 398
14
k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
jw