V CSK 606/14

Sygn. akt V CSK 606/14
POSTANOWIENIE
Dnia 12 maja 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z wniosku S. […]1 Limited w L.
oraz S. […]2 Limited w L.
‎
przy uczestnictwie H. Sp. z o.o.
w upadłości układowej w Ż.
‎
o dokonanie wpisu ostrzeżenia,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 maja 2015 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców
od postanowienia Sądu Okręgowego w Gliwicach
‎
z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt III Ca 176/14,
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza solidarnie od wnioskodawców na rzecz uczestnika postępowania kwotę 137 (sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gliwicach, postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r., oddalił apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 4  listopada 2013 r., którym uchylono wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia o zakazie zbywania i obciążania nieruchomości wynikającego z orzeczenia Sądu Okręgowego w Nikozji. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia wnioskodawcy wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gliwicach.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawach wieczystoksięgowych skarga kasacyjna jest dopuszczalna jedynie od prawomocnych postanowień co do istoty sprawy, kończących postępowanie (art. 519
1
§ 1 k.p.c.). Wpis ostrzeżenia, czy jego wykreślenie na podstawie art. 626
13
zd. 1 k.p.c. jest orzeczeniem, od którego przysługuje apelacja, natomiast od postanowienia sądu drugiej instancji w tym przedmiocie nie przysługuje skarga kasacyjna. Pogląd ten jest jednolicie przyjmowany w  piśmiennictwie prawniczym.
Orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie według unormowania zawartego w art. 519
1
§ 1 k.p.c. jest rozstrzygnięcie, które dotyczy sprawy poddanej pod osąd, a nie kwestii wpadkowej czy ubocznej (por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1996 r., I CKN 7/96, OSNC 1997, nr 3, poz.  31). Na gruncie wieczystoksięgowym jest to orzeczenie, którego przedmiotem jest prawo jakie może być ujawnione w księdze wieczystej, chodzi zatem o takie definitywne orzeczenia, które dotyczą wpisu (lub wykreślenia) uprawnień podmiotowych związanych z ustrojem ksiąg wieczystych. Istotą ostrzeżenia nie jest zaś rozstrzygnięcie o prawie ujawnianym w księdze wieczystej, lecz urzędowa informacja o tym, że jego wpis jest zgodny, bądź niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym.
Ostrzeżenia mają zatem charakter zabezpieczenia przed działaniem rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych i nie wywołują zmian ujawnionych w księdze wieczystej praw podmiotowych.
Z tego względu skarga kasacyjna w sprawie o wpis ostrzeżenia dokonanego na podstawie art. 626
13
§ 1 k.p.c. jest niedopuszczalna. Pogląd taki jest jednolicie przyjmowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1997 r., III CZ 1/97, OSNC 1997, nr 4, poz. 37; z  dnia 22 czerwca 2001 r., V CZ 91/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 25; z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 32/10; z dnia 19 sierpnia 2010 r., IV CSK 51/10; z dnia 23 sierpnia 2012 r., II CZ 94/12; z dnia 20 grudnia 2012 r., IV CSK 207/12; z dnia 9 maja 2013  r., II CZ 7/13; z dnia 25 kwietnia 2015 r., V CSK 579/14, wydane w  analogicznej sprawie). Skarżący nie przedstawili argumentów skłaniających Sąd Najwyższy do odstąpienia od ugruntowanej linii orzeczniczej.
Dlatego też na podstawie art. 398
6
§ 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.
l.n