V CSK 418/13

Sprawa dotyczyła zadośćuczynienia za krzywdę po śmierci syna powódki w wypadku samochodowym. Sąd Okręgowy zasądził 160 000 zł zadośćuczynienia i 96 000 zł odszkodowania, biorąc pod uwagę silną więź matki z 21-letnim synem, jego pomoc w codziennych czynnościach i przekazywanie części renty, a także nasilenie problemów zdrowotnych powódki po jego śmierci. Sąd Apelacyjny obniżył zadośćuczynienie do 90 000 zł i odszkodowanie do 76 000 zł, uznając, że kryterium bólu nie jest przydatne, a powódka ma już za sobą najgorsze cierpienie i może liczyć na pomoc córki. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną, podkreślił, że zadośćuczynienie ma na celu złagodzenie cierpienia psychicznego i pomoc w dostosowaniu się do nowej sytuacji życiowej, a jego ocena powinna opierać się na kryteriach obiektywnych, uwzględniając indywidualne okoliczności, takie jak więź rodzinna, wiek zmarłego i jego plany na przyszłość. Sąd Najwyższy uznał, że sąd apelacyjny zaniżył kwotę zadośćuczynienia, nie uwzględniając w wystarczającym stopniu głębi krzywdy matki po stracie młodego syna, z którym wiązała nadzieje. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu apelacyjnego w zaskarżonej części i przywrócił pierwotną kwotę zadośćuczynienia zasądzoną przez Sąd Okręgowy, zasądzając jednocześnie od pozwanego na rzecz powódki zwrot kosztów postępowania apelacyjnego i kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający