V CSK 333/14

Sygn. akt V CSK 333/14
POSTANOWIENIE
Dnia 18 grudnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie z powództwa J. […] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
‎
przeciwko B. M.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2014 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I ACa […],
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę
1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 stycznia 204 r., w którym oddalono apelację tego pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 listopada 2013 r. Sąd ten utrzymał w mocy nakaz zapłaty z dnia 16 października 2012 r., w którym nakazano pozwanemu B. M. zapłacić na rzecz strony powodowej kwotę 112.827,11 zł z odsetkami tytułem ceny za sprzedany towar.
W skardze kasacyjnej pozwany podnosił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego.
Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wskazywał, że w rozpoznawanej sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na tym, „czy samo uznanie roszczenia samo w sobie stanowi konkludentne zrzeczenie się zarzutu potrącenia pomimo tego, że uznający roszczenie w żaden sposób (…) nie ujawnił woli zrzeczenia się  przedawnienia”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Analizując treść uzasadnienia wyroków obu Sądów meriti, treść skargi kasacyjnej oraz zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi  kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje przesłanka przyjęcia skargi do rozpoznania, przewidziana w art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. Kwestia, czy uznanie roszczenia przez dłużnika stanowi jednocześnie zrzeczenie się korzystania z zarzutu przedawnienia roszczenia (art. 117 § 2 k.c.) powinna być rozważana w świetle ustalonych okoliczności sprawy świadczących o odpowiedniej wiedzy dłużnika oraz jego intencji towarzyszącej uznaniu. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i wskazując na zachowanie się pozwanego (znajomość treści faktur przez pozwanego tzw. przefakturowywanie, dłuższa współpraca stron, dwukrotne uznanie roszczenia), Sąd Apelacyjny miał wystarczające podstawy do przyjęcia, że pozwany jednak  zrzekł się w sposób dorozumiany możliwości korzystania zarzutu przedawnienia  kierowanego  do niego roszczenia (s. 8 uzasadnienia  zaskarżonego  wyroku). Nie  ma tu zatem potrzeby wyjaśniania zagadnienia prawnego sformułowanego  przez pozwanego w prawnej motywacji wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do  rozpoznania (k. 220 i n. akt).
W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 398
9
§ 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. oraz  § 6, 12 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych (…) (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).
aw