V CO 73/21

Sąd Okręgowy w C. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód zainicjowanej przez M. P. przeciwko D. P. Powodem wniosku było to, że strony aktualnie zamieszkują na terenie Niemiec, a ich ostatnie wspólne miejsce zamieszkania znajdowało się w Polsce, w miejscowości Z.. Sąd Okręgowy uznał, że w tej sytuacji nie można było ustalić właściwości miejscowej na podstawie art. 41 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.). Sąd Najwyższy, rozpoznając wniosek, odmówił oznaczenia sądu. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 45 k.p.c., Sąd Najwyższy dokonuje oznaczenia sądu tylko wtedy, gdy nie można ustalić właściwości miejscowej. W sprawach o rozwód, art. 41 k.p.c. stanowi, że powództwo wytacza się przed sąd ostatniego wspólnego miejsca zamieszkania małżonków, jeśli choć jedno z nich tam nadal mieszka lub ma zwykłe miejsce pobytu. W przypadku braku takiej podstawy, właściwy jest sąd miejsca zamieszkania pozwanego, a w ostateczności sąd miejsca zamieszkania powoda. Sąd Najwyższy stwierdził, że wbrew twierdzeniom Sądu Okręgowego, z akt sprawy wynikało, iż pozwany miał miejsce zamieszkania w Z., gdzie małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania. Powódka wskazała, że pozwany przebywał czasowo w Niemczech, ale nie było podstaw, by uznać ten stan za utrwalony w chwili wniesienia pozwu. Sąd Okręgowy nie zakwestionował oświadczenia powódki co do miejsca zamieszkania pozwanego w kraju. Dodatkowo, dokumenty w aktach sprawy, w tym fragment umowy, potwierdzały adres pozwanego w Polsce. W związku z tym, Sąd Najwyższy uznał, że istnieją podstawy do określenia właściwości miejscowej na podstawie art. 41 k.p.c. i dlatego odmówił oznaczenia sądu.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający