V CO 46/19

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek Sądu Okręgowego w K. o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód, która toczyła się pod sygnaturą akt XVII C [...]. Podstawą prawną wniosku był art. 45 k.p.c., który stanowi, że Sąd Najwyższy oznacza sąd właściwy do wytoczenia powództwa, gdy na podstawie okoliczności sprawy nie można ustalić właściwości miejscowej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy przypomniał, że właściwość miejscową w sprawach o rozwód reguluje art. 41 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, pod warunkiem, że choć jedno z nich nadal tam ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. W przypadku braku wspólnego miejsca zamieszkania w Polsce, właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a w ostateczności – sąd miejsca zamieszkania powoda. Analizując okoliczności sprawy, Sąd Najwyższy stwierdził, że wspólne miejsce zamieszkania stron znajdowało się w Wielkiej Brytanii, a pozwana nadal tam przebywa. Powód natomiast wskazał Sosnowiec jako swoje stałe miejsce zamieszkania w Polsce, podkreślając, że w Wielkiej Brytanii przebywa jedynie czasowo. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy uznał, że właściwość miejscową można ustalić na podstawie art. 41 k.p.c., a konkretnie na podstawie miejsca zamieszkania powoda, jeśli jego twierdzenia są zgodne z rzeczywistością. W związku z tym, że przepis art. 45 k.p.c. nie miał zastosowania, Sąd Najwyższy oddalił wniosek Sądu Okręgowego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający