V CA 1432/17

Sygn. akt V Ca 1432/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Bożena Miśkowiec Sędziowie: SO Maria Dudziuk (spr.) SR del. Agnieszka Sidor - Leszczyńska Protokolant: st. sekr. sąd. Urszula Widulińska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa W. W. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt XVI C 2748/16 1. oddala apelację; 2. zasądza od (...) S.A. w W. na rzecz W. W. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w instancji odwoławczej. Sygn. akt V Ca 1432/17 TRANSKRYPCJA UZASADNIENIA USTNEGO Wyrokiem z 9 marca 2017 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa uwzględnił powództwo W. W. i zasądził od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda kwotę 3.149,82 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, w pozostałym zakresie postępowanie zostało umorzone w części w jakiej powództwo zostało cofnięte. W punkcie trzecim wyroku Sąd Rejonowy rozstrzygnął o kosztach postępowania. Z wyrokiem Sądu Rejonowego nie zgodził się pozwany, który wywiódł apelację i zaskarżył wyrok w całości, zarzucając wyrokowi między innymi naruszenie art. 233 par. 1 k.p.c. , jeżeli chodzi o naruszenie przepisów postępowania. Natomiast, jeżeli chodzi o zarzuty naruszenie przepisów prawa materialnego to w apelacji podniesiono zarzut naruszenia art. 805 par. 1 i 2 Kodeksu cywilnego , art. 4 w z związku z art. 13 ust. 4 Ustawy z 22 maja 2003 roku o działalności ubezpieczeniowej oraz art. 819 Kodeksu cywilnego , jak również art. 410 Kodeksu cywilnego w z związku z art. 405 Kodeksu cywilnego i art. 118 Kodeksu cywilnego przez ich błędne zastosowanie. W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie. Sąd Okręgowy zważył, co następuję: Apelacja strony pozwanej w ocenie Sądu Okręgowego nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, a podjęte rozstrzygniecie znajduje oparcie w obowiązujących przepisach oraz wywiedzionych na ich podstawie rozważaniach prawnych, które Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne z tym jednak zastrzeżeniem, iż nie zgadza się z argumentacją dotyczącą podstawy prawnej zasądzonego roszczenia w zakresie powołania się na przepisy dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia. Podstawą roszczenia powódki była bowiem umowa łącząca strony z uwzględnieniem abuzywności postanowień w zakresie ustalenia wysokości opłaty za rezygnację z umowy. Umowa podlegała zatem wykonaniu zgodnie z jej zapisami, które były wobec stron skuteczne i ważne. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa procesowego, to jest naruszenia art. 233 par. 1 k.p.c. Sąd Okręgowy uznaje je za chybione. Argumentacja strony pozwanej w tym zakresie sprowadzała się jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji. Natomiast w ramach dokonanej kontroli Sąd Okręgowy nie stwierdził naruszenia reguł swobodnej oceny dowodów, samo zaś przedstawienie przez stronę odmiennych wniosków niż wynikają z dokonanej przez Sąd I instancji oceny, nie świadczy o przekroczeniu tej oceny. Przechodząc do omówienia zarzutów naruszenia prawa materialnego na wstępie za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia art. 819 par. 1 Kodeksu cywilnego polegający na niezastosowaniu tego przepisu i nie uwzględnieniu zarzutu przedawnienia roszczenia dochodzonego w pozwie. W ocenie Sądu Okręgowego umowa zawarta pomiędzy stronami niniejszego postępowania nie jest klasyczną umową ubezpieczenia. Umowa ta jest w istocie umową o charakterze mieszanym z elementami ubezpieczenia, w której przeważającymi są jednak czynniki wskazujące na jej inwestycyjno-oszczędnościowy charakter. Co istotne, również żądanie pozwu nie jest związane z typowym roszczeniem odnoszącym się do świadczeń z umowy ubezpieczenia, lecz odnosi się ono do zapłaty kwoty należnej powódce wobec zakończenia umowy. Wysokość tej kwoty zależna zaś jest od wartości środków zgromadzonych na rachunku powoda, te mają związek z inwestycyjną częścią umowy. Tym samym ze względu na przeważający element kapitałowy umowy i faktycznie związane z nim żądanie brak było podstaw do oceny przedawnienia żądania w części dotyczącej wysokości świadczenia wykupu w odniesieniu do przepisów dotyczących umowy ubezpieczenia. Zastosowanie w sprawie miał przepis art. 118 Kodeksu cywilnego , to jest dziesięcioletni termin przedawnienia roszczenia dochodzonego niniejszym pozwem, który jeszcze nie upłynął. W konsekwencji za niezasadne uznać należy zarzut naruszenia art. 805 Kodeksu cywilnego poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że strony łączyła umowa ubezpieczenia. Przede wszystkim wskazać należy, że z treści ustaleń Sądu Rejonowego wynika, że przyjął on, iż strony łączyła umowa ubezpieczenia, a ustalenie dziesięcioletniego terminu przedawnienia wynika wyłącznie z przyjęcia za podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 410 Kodeksu cywilnego , czyli źródła pozaumownego. Dlatego wszystkie zarzuty apelacji oparte na twierdzeniu, że Sąd Rejonowy błędnie ustalił, że strony łączyła umowa inna niż ubezpieczenia są chybione. Odmiennego ustalenia w tym zakresie dokonuje Sąd Okręgowy tym samym uznając za zasadny zarzut apelacji naruszenia art. 410 Kodeksu cywilnego w związku z art. 405 Kodeksu cywilnego poprzez ich błędne zastosowanie. Jak już wyżej wskazano źródłem roszczenia jest umowa o charakterze ubezpieczeniowo-kapitałowym. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił część postanowień umowy jako mające charakter klauzul abuzywnych. Apelacja jednak w tym zakresie nie zawiera żadnych zarzutów. W konsekwencji przyjąć należy, że na skutek orzeczenia umowa nie zawiera postanowień, w oparciu o które można ustalać zasady, na jakich pozwany mógł pobrać opłatę za rozwiązanie umowy. Dlatego uznać należy, że brak było podstaw do zatrzymania przez pozwanego spornej kwoty, która winna zostać zwrócona w ramach umowy, a nie na podstawie art. 410 Kodeksu cywilnego . Nie ma także mowy w ocenie Sądu Okręgowego o naruszeniu powołanych w apelacji przepisów ustawy o działalności ubezpieczeniowej. To, że ustawodawca przewiduje, iż działalność ubezpieczyciela ma być rentowna i przy wykupie ubezpieczenia nie wypłaca się całej wartości rachunku, nie oznacza przyzwolenia na nieakceptowalne obciążenie ryzykiem prowadzenia działalności gospodarczej wyłącznie jednej strony kontraktu i to strony słabszej. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację. O kosztach postępowania odwoławczego rozstrzygnięto na podstawie art. 98 par. 1 k.p.c. w związku z treścią Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności pełnomocnika w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia apelacji.