Tw 37/09

10/1/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 22 stycznia 2010 r. Sygn. akt Tw 37/09 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Niemcewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna w sprawie zgodności: 1) rozporządzenia Nr 5/05 Wojewody Małopolskiego z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie ochrony Popradzkiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 309, poz. 2238) z art. 9 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 3 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, sporządzonej w Strasburgu dnia 15 października 1985 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607, ze zm.), art. 16 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 16 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, ze zm.) oraz art. 164 ust. 3 w zw. z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) § 3 pkt 1-11 rozporządzenia Nr 5/05 Wojewody Małopolskiego z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie ochrony Popradzkiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 309, poz. 2238) z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z § 143 w zw. z § 118 i § 137 „Zasad techniki prawodawczej”, stanowiących załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (Dz. U. Nr 100, poz. 908), p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu wnioskowi. UZASADNIENIE W dniu 7 grudnia 2009 r. wpłynął do Trybunału Konstytucyjnego wniosek Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna o zbadanie zgodności: po pierwsze, rozporządzenia Nr 5/05 Wojewody Małopolskiego z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie ochrony Popradzkiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 309, poz. 2238; dalej: rozporządzenie wojewody) z art. 9 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 3 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, sporządzonej w Strasburgu dnia 15 października 1985 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607, ze zm.), art. 16 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji w zw. z art. 16 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, ze zm.) oraz art. 164 ust. 3 w zw. z art. 166 ust. 1 Konstytucji; po drugie, § 3 pkt 1-11 rozporządzenia wojewody z art. 7 Konstytucji w zw. z § 143 w zw. z § 118 i § 137 „Zasad techniki prawodawczej”, stanowiących załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) wniosek pochodzący od organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. W postępowaniu tym Trybunał Konstytucyjny w składzie jednego sędziego bada, czy złożony wniosek spełnia wymagania formalne (art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o TK), czy nie jest oczywiście bezzasadny (art. 36 ust. 3 ustawy o TK), czy nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o TK, a w szczególności, czy pochodzi od uprawnionego podmiotu (art. 191 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 191 ust. 2 Konstytucji oraz art. 31 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy o TK). 2. We wniosku zaskarżono rozporządzenie wojewody, które jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który je ustanowił (tzn. akt prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 zdanie pierwsze Konstytucji). W ocenie wnioskodawcy, art. 188 pkt 3 Konstytucji umożliwia zbadanie przez Trybunał Konstytucyjny rozporządzenia wojewody w ramach kontroli inicjowanej przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego (art. 191 ust. 1 pkt 3 Konstytucji). 3. Należy wobec tego wyjaśnić, że art. 188 pkt 3 Konstytucji poddaje kognicji Trybunału orzekanie w sprawach hierarchicznej zgodności przepisów prawa wydawanych przez centralne organy państwowe. Kontroli tej podlegają przepisy, które tworzą treść zarówno podustawowego aktu prawa powszechnie obowiązującego tzn. rozporządzenia (art. 92 Konstytucji), jak i aktu prawa wewnętrznie obowiązującego np. uchwały czy zarządzenia (art. 93 i art. 112 Konstytucji), pod warunkiem, że zostały ustanowione „na szczeblu centralnym” (zob. wyrok TK z 21 czerwca 1999 r., U 5/98, OTK ZU nr 5/1999, poz. 99). Użyte w art. 188 pkt 3 Konstytucji określenie „centralne organy państwowe” odnosi się tylko do takich organów, których zakres działania obejmuje całe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 152 ust. 1 Konstytucji, wojewoda jest przedstawicielem Rady Ministrów w województwie. Oznacza to, że uzyskał status terenowego organu rządowej administracji ogólnej (por. wyrok TK z 15 września 2009 r., P 33/07, OTK ZU nr 8/A/2009, poz. 123), zaś zakres jego działania (właściwość miejscową) wyznacza obszar województwa, w którym realizuje powierzone mu zadania. 4. Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że w ramach wyznaczonych dla abstrakcyjnej kontroli norm (art. 188 pkt 1-3 Konstytucji) nie mieści się orzekanie o hierarchicznej zgodności aktów prawa miejscowego, niezależnie od tego, czy wydane zostały przez organy jednostek samorządu terytorialnego, czy też przez terenowe organy administracji rządowej (por.: Z. Czeszejko-Sochacki, L. Garlicki, J. Trzciński, Komentarz do ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, Warszawa 1999, s. 31; L. Garlicki, nota 17 i 18 do art. 188 Konstytucji [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Wyd. Sejmowe, Warszawa 2001-2007). W konsekwencji przesłanka niedopuszczalności wydania orzeczenia uzasadnia, w myśl art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK, odmowę nadania dalszego biegu wnioskowi Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.