Pełny tekst orzeczenia

Ts 88/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

325/B/2025
POSTANOWIENIE
z dnia 13 października 2025 r.
Sygn. akt Ts 88/25
Trybunał  Konstytucyjny w składzie:
Krystyna Pawłowicz - przewodniczący
Wojciech Sych - sprawozdawca
Michał Warciński,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 3 lipca 2025 r. o odmowie nadania
               dalszego biegu skardze konstytucyjnej R.S.,
postanawia:
nie uwzględnić zażalenia.
Orzeczenie zapadło jednogłośnie.
Uzasadnienie
1
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 kwietnia 2025 r. (data nadania) R.S. (dalej: skarżący),
                     reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił o zbadanie zgodności art. 161 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
                     karny wykonawczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 127, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy –
                     Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2600, ze zm.) w związku z art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie
                     ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim „nakazuje stosować ustawę nową (…) do osób prawomocnie
                     skazanych za przestępstwa popełnione przed datą wejścia w życie tej ustawy”, z art. 42 ust. 1 i art. 45 ust. 1 w związku z
                     art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
2
Postanowieniem z 3 lipca 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 9 lipca 2025 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania
                     dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał uznał, że skoro skarżący wniósł skargę konstytucyjną w związku z postanowieniem
                     Sądu Apelacyjnego w K. II Wydział Karny z 26 marca 2024 r. (sygn. akt […]), a Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżone postanowienie
                     i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w B. do ponownego rozpoznania, tym samym nie wyczerpał przysługującej mu drogi prawnej.
3
W zażaleniu z 14 lipca 2025 r. (data nadania) skarżący wniósł o zmianę postanowienia i nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
                     Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, że
                     nie wyczerpał on drogi prawnej. Zdaniem skarżącego postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. z 26 marca 2024 r. (sygn. akt […]),
                     uchylające postanowienie Sądu Okręgowego w B. z 20 lutego 2024 r., zawiera wiążące sąd I instancji ponownie rozpoznający sprawę
                     zapatrywania i wskazania prawne co do dalszego postępowania, co powoduje, że ,,orzeczenie musi być analogiczne jak kwestionowane”
                     (s. 1 zażalenia).
4
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
5
1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
                     (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału
                     Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie
                     na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia
                     Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze
                     dalszego biegu.
6
2. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstawy
                     odmowy nadania skardze dalszego biegu.
7
W złożonym środku odwoławczym skarżący nie wziął pod uwagę tego, że wynikająca z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowana
                     w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, przesłanka wyczerpania drogi prawnej powoduje, iż skarga konstytucyjna jest środkiem nadzwyczajnym
                     i subsydiarnym, który przysługuje „dopiero wówczas, gdy skarżący nie ma już jakiejkolwiek możliwości uruchomienia dalszego
                     postępowania przed sądem bądź organem administracji publicznej w swojej sprawie” (zob. postanowienie TK z 28 lutego 2012 r.,
                     sygn. SK 32/10, OTK ZU nr 2/A/2012, poz. 21). Dopóki bowiem „nie została wyczerpana droga prawna nie można ocenić czy mamy
                     do czynienia z niekonstytucyjnością aktu normatywnego, jako podstawą orzekania, czy też z wadliwościami procesu stosowania
                     prawa” (zob. postanowienia TK z: 28 listopada 2001 r., sygn. SK 12/00, OTK ZU nr 8/2001, poz. 267 oraz z 29 października 2002
                     r., sygn. SK 20/02, OTK ZU nr 5/A/2002, poz. 79). W swoich orzeczeniach Trybunał wskazuje, że wnoszenie skargi konstytucyjnej
                     jest przedwczesne w sytuacji, gdy istnieje jeszcze możliwość rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu sądowym (zob. postanowienia
                     TK z: 16 czerwca 2009 r., sygn. SK 22/07, OTK ZU nr 6/A/2009, poz. 97 oraz z 16 października 2002 r., sygn. SK 43/01, OTK
                     ZU nr 5/A/2002, poz. 77). Wynikający z art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK obowiązek wyczerpania przysługującej w sprawie drogi prawnej
                     uniemożliwia wniesienie skargi konstytucyjnej w związku z tymi prawomocnymi wyrokami, ostatecznymi decyzjami lub innymi ostatecznymi
                     rozstrzygnięciami, które stały się prawomocne lub ostateczne tylko dlatego, że skarżący nie wyczerpał całego dostępnego toku
                     instancji w postępowaniu administracyjnym czy sądowym bądź dlatego, że zrobił to niewłaściwie (zob. postanowienia TK z: 4
                     sierpnia 1998 r., sygn. Ts 55/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 85 oraz z 18 grudnia 2013 r., sygn. Ts 120/12, OTK ZU nr 6/B/2013,
                     poz. 579).
8
W świetle powyższego nieprawidłowe jest zatem przyjęcie przez skarżącego w zażaleniu, że spełnił on wymagania związane z wniesieniem
                     skargi, ponieważ zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego wiążą sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu do tego
                     stopnia, że ,,orzeczenie musi być analogiczne jak kwestionowane” (s. 32 akt głównych). Trybunał zasadnie uznał w postanowieniu
                     o odmowie nadania dalszego biegu skardze, że skoro orzeczenie Sądu Apelacyjnego w K. z 26 marca 2024 r. nie zakończyło prawomocnie
                     postępowania w sprawie umorzenia postępowania wykonawczego o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia
                     reszty kary pozbawienia wolności, to w konsekwencji skarga jest przedwczesna, a skarżący nie wyczerpał drogi prawnej, zmierzającej
                     do ochrony jego konstytucyjnych wolności i praw, na które powołuje się w skardze.
9
Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.