Pełny tekst orzeczenia Ts 75/15

POSTANOWIENIE
z dnia 12 października 2015 r.
Sygn. akt Ts 75/15
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Maria Gintowt-Jankowicz,
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej RWE Polska S.A. w sprawie zgodności:
art. 28 ust. 4 w zw. z art. 28 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji
i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej,
postanawia:
zawiesić postępowanie.
Uzasadnienie:
1
W skardze konstytucyjnej z 2 marca 2015 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym), sporządzonej przez pełnomocnika, RWE
Polska S.A. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność z Konstytucją przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie
konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.; dalej: u.o.k.k.). Skarżąca zarzuciła, że art. 28 ust. 4 w zw. z
art. 28 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 u.o.k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 stycznia 2015 r., jest niezgodny
z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji. Skarżąca zarzuciła niekonstytucyjność tego przepisu w
części, w jakiej „nie przewiduje dla przedsiębiorców, którzy już zaprzestali stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy
konsumentów wyłączenia wydania decyzji uznającej daną praktykę za naruszającą zbiorowe interesy konsumenta oraz nie wyłącza
nałożenia kary przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za dopuszczenie się stosowania praktyki naruszającej
zbiorowe interesy konsumentów na przedsiębiorców, którzy już zaprzestali stosowania tej praktyki”.
2
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Decyzją z 5 grudnia 2011 r. (nr RWR 61-29/11/WS/21)
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura we Wrocławiu (dalej: Prezes UOKiK) uznał – określone w decyzji
– działania skarżącej za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 u.o.k.k.
Ponadto Prezes UOKiK nałożył na skarżącą kary pieniężne w wysokości określonej w tej decyzji. Odwołanie skarżącej od opisanej
wyżej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – XVII Wydział Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 15
października 2013 r. (sygn. akt XVII AmA 8/12). Po rozpoznaniu apelacji skarżącej od wyroku sądu I instancji Sąd Apelacyjny
w Warszawie – VI Wydział Cywilny, wyrokiem z 4 listopada 2014 r. (sygn. akt VI ACa 74/14), zmienił zaskarżony wyrok w części
w ten sposób, że uchylił decyzję UOKiK w zakresie niektórych opisanych w niej działań skarżącej, w pozostałej zaś części apelację
oddalił.
3
Następnie skarżąca wystąpiła ze skargą kasacyjną do Sądu Najwyższego od orzeczenia sądu II instancji.
4
Jak ustalił Trybunał Konstytucyjny skarga kasacyjna skarżącej, zarejestrowana pod sygn. III SK 13/15, nie została jak dotąd
rozpoznana przez Sąd Najwyższy.
5
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.
6
Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064; dalej:
ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U: Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych
i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstępnego rozpoznania
stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK. Rozpatrywana skarga konstytucyjna została wniesiona przed dniem
wejścia w życie ustawy o TK Z 2015 r., dlatego do jej wstępnej kontroli zastosowanie mają przepisy ustawy o TK.
7
Skarga konstytucyjna jest środkiem prawnym o charakterze nadzwyczajnym i subsydiarnym. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem
Trybunału Konstytucyjnego zasada subsydiarności w korzystaniu z tego środka ochrony wymaga wykorzystania przysługujących skarżącemu
zwykłych środków prawnych przed wystąpieniem ze skargą konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego. Do rozstrzygania o sprawach
indywidualnych są bowiem powołane przede wszystkim sądy i organy administracji publicznej, Trybunał Konstytucyjny jest zaś
powołany do interwencji dopiero po wyczerpaniu wszystkich przysługujących skarżącemu procedur pozwalających na rozstrzygnięcie
sprawy, w tym na uchylenie stanu naruszenia konstytucyjnych wolności i praw skarżącego. Trzeba przy tym podkreślić, że do
spełnienia przesłanek skargi konstytucyjnej nie jest konieczne skorzystanie przez skarżącego ze środków prawnych o charakterze
nadzwyczajnym (kasacji w sprawach karnych i skargi kasacyjnej w sprawach cywilnych).
8
Jednakże w sytuacji, w której środki (procedury) tego rodzaju zostały już zainicjowane i mogą mieć wpływ na ustalenie podstaw
do wystąpienia ze skargą konstytucyjną, a w szczególności na stwierdzenie naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego,
uzasadnione jest zawieszenie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym do czasu ich zakończenia. Może się bowiem okazać,
że wydane przez organy sądowe rozstrzygnięcie doprowadzi do uchylenia stanu naruszenia tych wolności i praw, co jednocześnie
uczyni postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym bezprzedmiotowym lub też spowoduje uchylenie – wydanego w sprawie skarżącego
– ostatecznego orzeczenia.
9
Skoro zatem skarżąca wniosła skargę kasacyjną od orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Warszawie VI Wydział Cywilny z 4 listopada
2014 r., Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U.
Nr 102, poz. 643, ze zm.) oraz art. 177 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.
U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.), zawiesza postępowanie do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Najwyższym.