Ts 57/23

105/B/2026
POSTANOWIENIE
z dnia 1 kwietnia 2026 r.
Sygn. akt Ts 57/23
Trybunał  Konstytucyjny w składzie:
Bartłomiej Sochański - przewodniczący
Jakub Stelina
Andrzej Zielonacki - sprawozdawca,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 5 marca 2025 r. o odmowie nadania
               dalszego biegu skardze konstytucyjnej A.N.,
postanawia:
nie uwzględnić zażalenia.
Orzeczenie zapadło jednogłośnie.
Uzasadnienie
1
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 marca 2023 r. A.N. (dalej: skarżący), reprezentowany przez
                     pełnomocnika z wyboru, wystąpił o zbadanie zgodności: art. 1 ust. 1 pkt 1 (omyłkowo wskazanego jako art. 1 pkt 3) ustawy z
                     dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo
                     zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych (Dz. U. z 2001 r. Nr 60, poz.
                     622; obecnie obowiązujący: Dz. U. z 2021 r. poz. 1774; dalej: u.ś.p.ż.) w związku z art. 19 § 1 i art. 398
4
§ 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, obecnie obowiązujący: Dz.
                     U. z 2024 r. poz. 1568) z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.
2
Skarżący podniósł, że zróżnicowanie sytuacji finansowej obywateli przymusowo zatrudnionych w batalionach budowlanych w latach
                     1949-1959 w porównaniu z obywatelami przymusowo zatrudnionymi w batalionach w latach 1970-1971 jest niezgodne z zasadą równości
                     wobec prawa wyrażoną w art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.
3
Postanowieniem z 5 marca 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 12 marca 2025 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania
                     skardze dalszego biegu. Stwierdził, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym zakończonym postanowieniem z 18 października
                     2022 r. (sygn. akt […]) – wskazanym przez skarżącego jako ostateczne orzeczenie o jego wolnościach i prawach – nie decydował
                     w zakresie materialnoprawnej podstawy orzeczenia sądu drugiej instancji, od którego wniesiono tę kasację, tj. nie oceniał
                     prawidłowości zastosowania przepisów u.ś.p.ż. Powyższe było podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze w oparciu o art.
                     61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed
                     Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393). Skarżący nie usunął też w terminie wszystkich braków formalnych wskazanych
                     w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 30 stycznia 2024 r.
4
W piśmie z 19 marca 2025 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału z 5 marca 2025 r., w którym
                     stwierdził, że skarga zasługuje na przekazanie jej do merytorycznego rozpoznania, a wszystkie braki formalne zostały usunięte.
                     Powtórzył również zarzuty podniesione w skardze.
5
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
6
Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
                     (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału
                     Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
7
Celem zażalenia jest doprowadzenie do kontroli adekwatności powołanych w postanowieniu Trybunału podstaw odmowy nadania skardze
                     dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit.
                     c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Efektywność tego środka zaskarżenia jest w dużej części uzależniona od argumentów
                     podniesionych wobec asumptów odmowy wskazanych przez Trybunał, orzekający w składzie jednoosobowym.
8
W zażaleniu skarżący zapewnił, że usunął wszystkie braki formalne. Nie nawiązał jednak do żadnego z nieusuniętych braków wymienionych
                     w punkcie 3 postanowienia o odmowie nadania skardze dalszego biegu. Nie można zatem powyższego uznać za podważenie tej podstawy
                     odmowy nadania dalszego biegu skardze. Skarżący nie odniósł się również do innej podstawy odmowy nadania skardze dalszego
                     biegu podniesionej w postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego z 5 marca 2025 r., jakim było stwierdzenie, że zaskarżone przepisy
                     nie były podstawą orzekania w postępowaniu sądowym, z którego skarga wynika.
9
Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.